ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΊΑ 5 -- Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

 ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΊΑ  5  --  Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Πρέπει να ήταν τέλη του Ιούλη, μια όμορφη γλυκιά μέρα. Το μαγαζάκι είχε γίνει στέκι, γιατί λειτουργούσε αρκετά μακριά από το χωριό, στο χώρο ενός επαρχιακού βενζινάδικου. 

Η απόσταση από το χωριό ήταν γύρω στα 4 χιλιόμετρα, πράγμα που του έδινε το πλεονέκτημα της άνεσης, μακριά από τα μάτια της συζύγου, των παιδιών ή του γείτονα που δεν άφηνε τον κάθε αχαίρευτο να τραβήξει τα τσιπουράκια του, να πει τις φιλοσοφίες του, όποιες κι αν είναι αυτές. 

Οι τιμές δελεαστικές επέτρεπαν και ένα κάποιο ποσοτικό εκτροχιασμό. Εκεί ήταν και η καλύτερή μου. Καλή παρέα, εκλεκτός μεζές, δεν έχει σημασία τι ήταν, όταν έχεις καλή διάθεση, όλα είναι εκλεκτά!

Πάνω λοιπόν στο τσακίρ κέφι, έρχεται τρέχοντας ο πιτσιρικάς και έντρομος ανακοινώνει.

- Ένα φίδι μπήκε μέσα στο κοτέτσι.

Το κοτέτσι ήταν μια πλινθόκτιστη κατασκευή με δαιδαλώδη επικοινωνούντα ανοίγματα, ιδανικά για κρυψώνα φιδιού. 

Ο κίνδυνος φυσικά ήταν γι, αυτόν που θα πήγαινε για το μάζεμα των αυγών, ίσως και για καμιά κότα που θα ήθελε να υπερασπιστεί το αυγό της, γιατί ως γνωστό τα φίδια τρελαίνονται για αυγά, οπότε, έπρεπε να βρεθεί τρόπος να απομακρυνθεί ή να εξοντωθεί και μάλιστα επειγόντως

Όταν όμως, έχεις κατεβάσει μια ικανή ποσότητα τσίπουρου, οι ιδέες είναι από παλαβές έως άσε μη πω καλύτερα.

Το πιο σωστό ήταν όταν επιτέλους αποφασίσαμε να μάθουμε τι σόι φίδι ήταν; Σε ποιά από τις πολυάριθμες τρύπες μπήκε;

Έτσι επιτέλους προσδιορίστηκε το μέρος όπου εθεάθη μια λεπτή ουρά να χώνεται σε μια μέτρια τρύπα. Επιστρατεύτηκαν κοντάρια, χοντρά γάντια εργασίας και οι θαρραλέοι επί το έργο.  Μια ώρα το παλεύαν αλλά τίποτα. ώσπου έπεσε και η μεγαλοφυής ιδέα, να βάλουμε ελεγχόμενη φωτιά στο κοτέτσι.

Έτσι και απομακρυνθήκαμε και από απόσταση ασφαλείας υπολογίζαμε μέχρι να έρθει η βενζίνα ποιο μέρος θα μπουρλοτιάσουμε για να αναγκάσουμε το φίδι να βγει έξω. 

Πάνω που είχαμε κατασταλάξει και είμασταν έτοιμοι, από μια, άλλη τρύπα ξεπετάγεται ένας αρουραίος τεράστιος με μια παχιά μακριά ουρά που τρέχοντας σας τον άνεμο, χώθηκε ανάμεσα στα ξερά χόρτα και εξαφανίστηκε. 

Τότε μόνο καταλάβαμε το μέγεθος της χαζομάρας μας. Έτσι και άρπαζε φωτιά ο αρουραίος, θα μετέφερε τη φλόγα στα ξερά και δε θα έμενε μπαρμπούτσαλο όρθιο στη περιοχή! 

Βέβαια αυτό το γεγονός πολύ μας στεναχώρησε και για να μας φύγει η στεναχώρια, περάσαμε στο δεύτερο γύρο τσιπουροποσίας!!

Και εις άλλα με υγεία!

Αργύρης Χατζηκυπραίος