ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Θα γυρίσουμε πολύ πίσω. Σε δύσκολα χρόνια. Ο πόλεμος μόλις έχει τελειώσει αλλά οι συνέπειες ήταν τραγικές. Φτώχεια και των γονέων. Εκείνη την εποχή διάλεξε η μοίρα να γεννηθεί το καλό παιδί. Μάλιστα η ζωή του σαν αγέννητου ακόμα, σώθηκε από τη διορατικότητα, ενός ασκούμενου γιατρού. γιατί η διάγνωση αντί για εγκυμοσύνη ήταν εντεροκολίτιδα και ήταν έτοιμοι οι προφεσόροι για παρακέντηση που θα είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο του εμβρύου, ίσως και της μητέρας. Η επιμονή του γιατρού να σηκωθεί να φύγει, ήταν πραγματικά σωτήρια. Τυχερό του ήταν να σωθεί.
Τελικά πράγματι, αντί για εντεροκολίτιδα ήταν μια υπέροχη εγκυμοσύνη που συνεχίστηκε απρόσκοπτα και τελικά γεννήθηκε το καλό παιδί.
Ήταν 6 η ώρα το πρωί, με διακοπή ρεύματος και την ώρα που άνοιγε τα μάτια του το καλό παιδί και ακούγονταν το πρώτο του κλάμα, ω του θαύματος ήρθε το φως και έλαμψε ο τόπος. Όλοι οι παρευρισκόμενοι με μια φωνή φώναξαν "τυχερό, τυχερό".
Σε λίγες μέρες είχε βολευτεί στο σπίτι του στη παραγκούπολη της Τούμπας, που ζούσαν οι πρόσφυγες σε άθλιες συνθήκες.. Αγώνας για το καθημερινό ψωμί, αλλά και γενικά τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα...Μέχρι που βρέθηκε η ευκαιρία στο πατέρα για δουλειά στην Αθήνα, που σαν πρωτεύουσα είχε τις ευκαιρίες της.
Που, πως, δεν έχει σημασία και είναι ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο. Τότε το καλό παιδί ήταν 10 μηνών.
Τα ταξίδια Θεσσαλονίκη - Αθήνα από στεριά, ήταν δύσκολα και επικίνδυνα, γιατί οι ληστές ήταν η μάστιγα της υπαίθρου και το ρίσκο ειδικά για μια οικογένεια με μωρό ήταν τεράστιο, πράγμα που έκανε το ταξίδι σχεδόν απαγορευτικό
Η αμέσως επόμενη επιλογή, ήταν η θάλασσα. Αρκετές ώρες αλλά σχετικά ασφαλής η μεταφορά, αν και το πλοίο που μετέφερε το καλό παιδί στην Αθήνα, μετά από μερικά ταξίδια βούλιαξε με τραγικά αποτελέσματα.
Ναι, ήταν το ΕΠΙΒΑΤΗΓΟ «ΧΕΙΜΑΡΡΑ» που προσέκρουσε σε ύφαλο και βυθίστηκε στις 19 Ιανουαρίου 1947 στον Ευβοϊκό κόλπο, παρασύροντας στο θάνατο περίπου 400 ανθρώπους.
Τέλος πάντων, πέρασαν μήνες, πέρασαν μερικά χρονάκια, όχι πολλά, αλλά άρχισε σιγά σιγά να πλάθεται ο χαρακτήρας του καλού παιδιού. Έπρεπε να είναι γνήσιος άντρας, μικρογραφία μεν αλλά άντρας. Αυτό που λέγανε τότε σαν λαϊκή προσφώνηση "Κος παιδί"
Δύσκολο παιδί, γρήγορα, στο χρόνο επάνω, ξέκοψε από τις ρυπαρές βρεφικές συνήθειες. Βέβαια δε θα μπορούσε ποτέ να θυμάται τα τότε παιδικά του ανδραγαθήματα και στα πρώτα του λόγια ήταν "Αουπα Α.... αβούφ φωκιό" δηλαδή, σήκωσε τον Α.... να σβήσει το φως. Φυσικά στο φύσημα επάνω κάποιος γύριζε το διακόπτη, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, ακόμα μεγάλη χαρά του έδινε να χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, παρακαλώντας "Αούπα Α.... ναν" . Αλλά το κλου στην ευφράδεια του ήταν ολόκληρη φράση, ίσως κάπως μεγαλύτερος, δηλώνοντας την αποστροφή του για το φαγητό "Νινί κοκό τσιτσι, μαμ κακό μαερίον'" Δηλαδή το παιδί, το αυγό και το κρέας , δεν το τρώει γιατί είναι κακό φαγητό. Μια ιστορία που τράβηξε ως τα 5 του.
Ακόμα δεν είχε καλοπερπατήσει, που λέει ο λόγος και δε φόραγε φουφούλες γιατί ήταν κοριτσίστικο ρούχο. Βέβαια φταίει και ο οικογενειακός φίλος και γιατρός, που του είπε "Δε ντρέπεσαι άντρας να φοράς φουφούλες" Ρούχα φυσικά χαρισμένα από πλούσιο περιβάλλον και με ύφασμα πολυτελείας που δε βρίσκονταν στην αγορά. Προϊόν της πολιτισμένης Ευρώπης βλέπεις .Τελικά πήγαν στράφι!
Η γιαγιά, η Μικρασιάτισσα, από τα Σόκια, πάντα ήταν το αντικείμενο έρευνας, αφού ήταν πάντα καθισμένη στη πολυθρόνα της και με τα ταλαιπωρημένα πόδια της από παραμορφωτική αρθρίτιδα, έτσι που και στα δύο της πόδια το δάχτυλο που αντιστοιχεί στο δείκτη καβάλαγε πάνω από το μεγάλο δάχτυλο. Εκεί και εστίαζε η παιδική λογική, για να βοηθήσει τη γιαγιά και χωρίς κανείς να τον καταλάβει πάταγε τα ταλαιπωρημένα δάχτυλα για να ισιώσουν.
"Με λόχεψες συφοριασμένο" και αρκετά αλλά κοσμικά επίθετα .
Εκεί που έπεσε το ξύλο της αρκούδας ήταν για να φορεθεί η σχολική ποδιά στη πρώτη τάξη, γιατί τη θεωρούσε κοριτσίστικο ρούχο. Μόνο μια μέρα φορέθηκε και τελικά δεν τους πέρασε.
Ακόμα και μεγαλύτερος έφαγε ξύλο γιατί δεν φόραγε φουστανέλα τσολιαδίστικη και να κυκλοφορήσει για μισό περίπου χιλιόμετρο από το φωτογραφείο μέχρι το σχολείο όταν πήγαινε στη τρίτη τάξη για κάποια σχολική γιορτή.
Οι ιστορίες της γιαγιάς πάντως, ήταν ταν κάτι σαν τη σημερινή τηλεόραση, αλλά απείρως ανώτερες.
Τα παράξενα δέντρα που είχαν στα μέρη της, όπως οι χαλβαδιές, οι σοκολατιές και οι καραμελιές , τον ενθουσίαζαν αν και καταλάβαινε την υπερβολή, του άρεσε όμως να τα ακούει. Μετά ήταν και το μάθημα των Γαλλικών που ακόμα και σήμερα θυμάται σαν μια γλυκιά τρυφερή ανάμνηση.
Κμπι= το κουμπί, κβας= ο κουβάς, κδουν= Το κουδούνι και άλλα μονοσύλλαβα που με θαυμασμό αποστήθιζε.
Και περνούσε ο καιρός με τα ενδιαφέροντα του να αποκτούν νέο προσανατολισμό, μαθαίνοντας τη διαφορά των δύο φύλων, άλλοτε πετυχημένα, άλλοτε τον πιάνανε στα πράσα και τότε έπεφτε και το σχετικό μπερντάχι σαν το μοναδικό μέσο συνετισμού.
Κάτι με "τα Μαράκια" κάτι με τη Πιπίτσα, κατάφερε και έμαθε τις διαφορές των φύλων.
Ακόμα και το καθρεφτάκι της τσάντας το έκανε αυτοκινητάκι προσπαθώντας να ρίξει ένα βλεφάριασμα κάτω, από τα μακρυά φουστάνια.
Τα πάντα σχετικά με το σεξ εκείνη την εποχή ήταν ταμπού και όλα τα κόλπα επιστρατεύονταν για μια κλεφτή ματιά σε ένα γυμνό γυναικείο σώμα. Αλλά οι απορίες πάντα ήταν σαν του "Θαναθάκη" του Αρκά. Πιο χοντροκομμένα, βέβαια και τα πάντα με το όνομά τους. Άλλη εποχή άλλα ήθη.
Αλλά όλα στο καιρό τους.
Στα 5 του, μια αδενοπάθεια ήταν αιτία να κάνει για τρεις μήνες καλοκαιρινές διακοπές, στη Ραφήνα. Το πρωί θάλασσα, το απόγευμα βόλτα στο βουνό. Τέλειος συνδυασμός και υπέροχο το κλίμα. Μια ανύπαντρη τότε θεία του ανέλαβε την ευθύνη και οι διακοπές ξεκίνησαν.
Ως τώρα τα θαλασσινά του μπάνια ήταν στη κατακάθαρη τότε παραλία, στο Εδέμ του Παλαιού Φαλήρου. Κάπου εκεί βέβαια έσκαγε και το ρέμα του Μαλτσινιώτη, βαριά βιομηχανία που σίγουρα είχε και τα απόβλητα της, αλλά αυτά τότε ήταν μικροπράγματα. Εξάλλου εκεί τα νερά ήταν πάντα πιο ζεστά λόγω της μόλυνσης και τα είχαν για ιαματικά, έτσι όλη η γερουσία την άραζε εκεί, οπότε, εμείς οι πιτσιρικάδες βρισκόμασταν σε πιο καθαρά νερά.
Πεντακάθαρη, ήταν η θάλασσα της Ραφήνας που στην αρχή βαθαίνει απότομα αλλά μετά γίνονταν ρηχιά, αλλά δυστυχώς την έπιανε συχνά γερό κύμα. Εναλλακτική λύση ήταν το Κόκκινο Λιμανάκι. Το σωσίβιο λοιπόν ήταν απαραίτητο και έτσι πλατσουρίζοντας γνώρισε τη Λίνα, ένα συνομήλικο κοριτσάκι που απολάμβανε τη θάλασσα με μια τεράστια φουσκωτή βάρκα.
Η βάρκα ήταν ένα νησί ευτυχίας με ένα όμορφο κοριτσάκι μέσα. Όλο εκεί γύρω πλατσούριζε και όταν δεν τύχαινε της προσοχής της, την αποκαλούσε Λινοσπληνογάτα.
Όλα στη ζωή όμως είναι μια σωστή επιλογή. Έτσι η θεία του, σε ασφαλές βάθος, του έβγαλε το σωσίβιο λέγοντας του ή κολυμπάς ή πνίγεσαι.
Θες τώρα ο εγωισμός, θες ο φόβος, το θαύμα έγινε και κολύμπησε. Αυτό ήταν!. Από κει ξεκίνησε η λατρεία για τη θάλασσα που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.
Τρεις μήνες πέρασαν με το ίδιο μοτίβο, πρωί θάλασσα και το απόγευμα βόλτα στο βουνό.
Όλα πέρασαν και άρχισε να χτίζεται ένα γερό σώμα. Όταν τον είδε ο γιατρός είπε "Από δω και πέρα μη τον φοβάσαι" και είχε δίκιο.
Μέχρι τη τρίτη Δημοτικού το καλό παιδί μεγάλωνε στη γυάλα, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, σε στυλ κοινοβίου, με γιαγιά, θείες, μεγάλες ξαδέρφες που κατά καιρούς κατέλυαν στο σπίτι, που τα καλούδια και το νοίκι ήταν προσφορά του ήδη τακτοποιημένου πλούσιου θείου.
Τα πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα, σφυρηλατούσαν ένα χαρακτήρα αρκετά ισχυρό. Το καλό ήταν... ότι γνώριζε τη δύναμή του. Ήξερε τι ήταν, τι μπορούσε να κάνει.... Αντράκι σωστό
Το σπίτι που έμενε ήταν σε περιοχή της Αθήνας, φιλέτο σήμερα, αλλά τότε με τις μονοκατοικίες, άντε και διώροφα το πολύ πολύ, τους χωματόδρομους και γενικά τη γειτονιά έτσι όπως δεν την ζούμε σήμερα και δυστυχώς δεν θα την ξαναζήσουμε ποτέ.
Τώρα αυτό δε ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Σίγουρα νοσταλγία θα έχουν όλοι οι παλιοί για μια εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί.
Σε όλη τη Γη, παντού, όλα έτσι ξεκινούν, σαν να ζεις σε ένα μεγάλο χωριό. Τα πάντα αλληλοσυγκρούονται. Οι περιοχές καθορίζουν και την δήθεν ποιότητα, της κοινωνίας
Η καλή κοινωνία και οι άλλοι.
Θα μου πεις ποιοι άλλοι; Μα οι μεν που ζηλεύουν τους δε! .Όλα πάντα αποτελούν ένα συγκρουόμενο δίπολο. Κουλουβάχατα δηλαδή, αλλά όλα αυτά στο κόσμο των μεγάλων, γιατί οι πιτσιρικάδες της περιοχής, όλοι μαζί παίζανε τα δικά τους παιχνίδια, χωρίς να περιλαμβάνουν το ποδόσφαιρο, γιατί οι μόνες διαθέσιμες αλάνες ήταν κατηφόρες ή ανηφόρες με βράχια και ο κεντρικός ίσιος δρόμος και η μόνη άσφαλτος που ένωνε δυο βασικές περιοχές της Αθήνας και λογικό ήταν να διακόπτεται η αθλητική δραστηριότητα από την έστω και αραιή διέλευση των αυτοκινήτων.
Σε αυτήν την άσφαλτο όμως έμαθε ποδήλατο το καλό παιδί, δώρο από πλουσιότερο παιδί του περιβάλλοντος που του πήραν καινούριο και πιο μοντέρνο. Αλλά καλό ήταν και αυτό, αν και σε πρώτη φάση οι δοκιμές έγιναν μεταξύ σαλονιού και τραπεζαρίας με θεατή και εμψυχωτή τη γιαγιά και σαν άριστος μαθητής βγήκε από το σπίτι κατ' ευθείαν στην άσφαλτο, ισορρόπησε και άρχισε να τρέχει και πάνω στη χαρά του που τον έβλεπαν και οι γονείς καμαρώνοντας σαν γύφτικα σκεπάρνια για το βλαστάρι τους, ήρθε η κωλοτούμπα, που δεν ήταν και η μοναδική, με αποτέλεσμα τα αιωνίως γδαρμένα γόνατα. Αλλά είπαμε οι άντρες δε κλαίνε!
Μνήμες αστείες ή ακόμα και σημαντικές που του έμειναν χαραγμένες για πάντα, όπως ήταν το πανάκριβο αυγό που μόλις το έκανε η κότα το έφερνε η κυρούλα που είχε τη κότα για να πάρει το σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη των 2 δραχμών. Ένα αυγό που αφού η μητέρα του το έπλενε καλά, έκανε με ένα τσιμπιδάκι 2 τρύπες, μια πάνω και μια κάτω και υποχρεωτικά γίνονταν ρουφηχτό κατ εντολή του φίλου οικογενειακού γιατρού.
Αξέχαστη ήταν και η φοβία του ξάδερφου που δεν έτρωγε κοκορέτσι από το φόβο να μη γίνει κόκορας
Αλλά το κλου ήταν όταν πήγαν μαζί να αγοράσουν μαλλιά για πλέξιμο και όπως το λ το πρόφερε γ, ακούστηκε το εξής αμίμητο.
Μαγιά με γάλα έχετε;
Ο ταλαίπωρος ήθελε να πει.
Μαλλιά μεγάλα έχετε;
Στα 8 μισή του χρόνια, ήρθε και η μεγάλη αλλαγή.. Μετακόμιση !!!
Βρέθηκε η ευκαιρία, αποταμιεύτηκε το σχετικό ποσό και αγοράστηκε το ιδιόκτητο σπίτι, που έμελλε να στεγάσει την οικογένεια απαλλαγμένη από τους διάφορους άλλους συγγενείς!
Αλλά κάτι τον έτρωγε. Κάτι έπρεπε να κάνει για να τον θυμούνται. Εξ άλλου ποιος από τους δικούς του θα το μάθαινε, αφού την άλλη μέρα άλλαζε ριζικά περιοχή και θα εξηγηθώ παρακάτω γιατί το λέω αυτό.
Καμαρωτός καμαρωτός λοιπόν κατέβηκε δυο στενά πιο κάτω, εκεί που έμενε ο νταής της περιοχής, πιο δυνατός από τα άλλα παιδιά, λόγω ηλικίας και ύψους. Στη πρώτη πρόκληση το καλό παιδί απάντησε και όλοι πάγωσαν, γιατί ήταν μαθημένοι να υπακούνε. Τι στην ευχή, κοτζάμ τίτλο είχε. "Το τσογλανάκι" Δεν ήξερε σχεδόν κανείς το όνομά του και όλοι έτσι τον αποκαλούσαν.
Η πρώτη επαφή ήταν απλά μια αναμέτρηση δύναμης! Στη συνέχεια έπεσαν οι πρώτες ψιλές και ακολούθησαν οι χοντρές, σφαλιάρες και εναγκαλισμός με τον αντίπαλο πλάτη στο χώμα και ξύλο γερό, όχι αστεία!
Κανείς δεν ήρθε να βοηθήσει τον αλητάμπουρα, λες και ήρθε ο λυτρωτής τους και όλοι φώναζαν "τρέξτε το καλό παιδί δέρνει το τσογλανάκι". Μετά το μπερντάχι ο νικημένος έφυγε μουρμουρίζοντας και με την ουρά στα σκέλια.
Δεν τον ξαναείδε ποτέ από τότε, αν και με τη πάροδο του χρόνου, έτυχε να περάσει αρκετές φορές από τη παλιά γειτονιά του
Αλλά όλα αλλάζουν. Το νέο τους ιδιόκτητο σπίτι ήταν σε συνοικία της Αθήνας, αναπτυσσόμενη μεν αλλά ακόμα με αλάνες και χωράφια που έσπερναν στάρι. Μια κατάσταση εντελώς άγνωστη και με κόσμο εντελώς διαφορετικό. Ίσως και αυτός να ήταν ο πραγματικός, γιατί εκεί ήταν όλες οι φάσεις της ζωής που πλάθουν χαρακτήρα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Εκεί ζούσε μια άλλη στόφα παιδιών αλλά και μεγάλων και αλίμονο αν σε έπαιρνε η μπάλα. Δεν μπορούσες να σταθείς πουθενά!
Τι μπούλινγκ και βλακείες λένε σήμερα. Τότε ήταν τρόπος ζωής. Ή υπέκυπτες σαν υποτελής ή την είχες βαμμένη! Και τα δύο ολέθρια. Σου έκανε κάποιος μπούλινγκ; Τον σάπιζες στο ξύλο και του κόβονταν η όρεξη ή γινόσουν μια ζωή κολαούζο!
Έτσι το αποτέλεσμα της πρώτης επαφής στη γειτονιά ήταν οι καθημερινοί καυγάδες, ξύλο, συμμαχίες, πετροπόλεμος, σπασμένα κεφάλια, μέχρι που βρέθηκε σε κάποια διαβάθμιση ψηλά στην ιεραρχία της γειτονιάς. Και τότε γίναν όλα μέλι γάλα. Κανείς δεν τον ενοχλούσε πιά αλλά και οι φίλοι του αισθάνονταν ασφάλεια κοντά του. Υπήρχαν βέβαια και κολλητοί που ποτέ δεν αρπάχτηκαν με το καλό παιδί. Και η ζωή έπαιρνε το δρόμο της. με τα καλά, τα δύσκολα και πολλές φορές τα ανάποδα.
Παιχνίδια αλάνας, που δεν υπήρχαν στη προηγούμενη γειτονιά, και κάποτε ίσως να μιλήσουμε και γι αυτά, παιχνίδια που τα γεννούσε η φτώχεια και η εφευρετικότητα των παιδιών που πάντα έχουν ανάγκη για παιχνίδι!
Από μετατροπή του ρετσινιού που πέταγαν οι ταβερνιάρηδες, όταν καθάριζαν τα βαρέλια, σε πίσσα, Αμάδες, πεντόβολα, ξυλίκι, μακριά γαϊδούρα, ποδόσφαιρο, αλλά και τα κλασικά κρυφτό και κυνηγητό. Αναρίθμητα παιχνίδια ,άλλα ήρεμα και άλλα βίαια! Όλα βέβαια τελικό σκοπό είχαν τη φιγούρα στα θηλυκά της γειτονιάς. Και να δεις που όλοι είχαν και το παρατσούκλι τους, είτε από το επάγγελμα του πατέρα, είτε γιατί σε κάποιο έτσι έκατσε και άρεσε στο πόπολο. Κανείς δε ξέφευγε!
Μίμης ο Προστυχέ, Άννα η Ψαρού, Τάκης ο Βράκας , Αλέκα η Κουράδα, ο Μπίγλης, ο Μιχάλας, η Νίκη η Τσουρλάδα. Τα Βλαχάκια 5 αδέρφια, 2 κορίτσια και 3 αγόρια, η Βούλα η Κουτσή, ο Λευτέρης ο Σημαίας, ο Σούλης ο σωλήνας, Τ... ο κουρέας, ο Τελάκης ο π@ύστ#ς και άλλοι.
Ούτε η αφεντομουτσουνάρα του ξέφυγε από τα παρατσούκλια. Ήταν τότε μια ταινία με τίτλο "Ο γκάνγκστερ με το παιδικό πρόσωπο" και του το κόλλησαν.
Ως τώρα η μόρφωσή του ήταν σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της Αθήνας, ακριβό μεν, αλλά από δάσκαλους και καθηγητές έσκιζε.
Η 4η τάξη όμως ήταν σε τοπικό σχολείο. Εκεί εκτός από τα αγαπητηλίκια με τα κοριτσόπουλα, η ουσιαστική πρόοδος ήταν μηδέν και η απόφαση ήταν να ξαναπάει στο παλιό του σχολείο, που όπως είπαμε είχε δάσκαλους άριστους και αρχές σύμφωνα με αυτές της καλής κοινωνίας, ότι πρέπει για ένα καλό παιδί.
Κάπου εκεί, κατά την 5η τάξη Δημοτικού, ήρθε στο κόσμο και ο μονάκριβος του αδερφός. Τρελή χαρά και παρεάκι. Μέχρι και σε φόνο έφτανε γι' αυτόν. Άλλη μια ιστορία αμοιβαίας αδελφικής αγάπης, ως τις προχωρημένες ηλικίες, γιατί βλέπεις ήταν και ο ρόλος της μάνας που πάντα κρατούσε τα παιδιά ενωμένα.
Δυο ακόμα τάξεις του δημοτικού ώσπου ήρθε η πολυπόθητη αποφοίτηση και να τον γυμνασιόπαιδο στο 8τάξιο τότε γυμνάσιο, που ποτέ δεν έμαθε γιατί άρχιζε από την τρίτη τάξη... Λεπτομέρειες!
Αυτό που είχε σημασία ήταν οι εκλεκτοί καθηγητές, με απίστευτη μεταδοτικότητα και το αμέριστο ενδιαφέρον της διεύθυνσης σε προσωπικό επίπεδο! Βλέπεις και τα δίδακτρα ήταν τσουχτερά.
Τα παιδιά είχαν χωριστεί σε διακριτές παρέες.
Τα παιδιά πλουσίων οικογενειών από τη μία και παιδιά που οι γονείς είχαν μια κάποια οικονομική ευχέρεια και ήθελαν να αποκτήσουν μια μόρφωση επιπέδου τα βλαστάρια τους.
Τελικά ήταν ένας 12χρονος λεβέντης. Άντρας στο μυαλό, στο σώμα, την ψυχή και τις ιδέες!
Η άθληση συνέτεινε στη δύναμη και η αγάπη για το μποξ και τη πάλη του αύξησαν την αυτοπεποίθηση.
Και αυτό έφερε φιλεναδούλες, μετρημένες και σοβαρές του σχολείου, αλανιάρες και απελευθερωμένες στη συνοικία. Εκεί και ανδρώθηκε!!
Το σαράκι για τα αυτοκίνητα, του είχε κολλήσει από την Α Δημοτικού, που από το σχολείο μέχρι το σπίτι, μετέφερε τα παιδιά, ένα ναυλωμένο ταξί, που και η κόρη του οδηγού φοιτούσε στην ίδια τάξη με το καλό παιδί. Την έβαζε ο πατέρας της στα πόδια του και πήγαινε το αυτοκίνητο σαν επαγγελματίας.
Είδε λοιπόν το καλό παιδί που ζήλευε και αφού πάρθηκε η γονική συναίνεση, επειδή ήταν και φίλοι, τον άφησε να δοκιμάσει με οικτρά αποτελέσματα αλλά με τις σχετικές σφαλιάρες και οδηγίες το έπιασε το νόημα και το αυτοκίνητο, κινήθηκε ομαλά!
Αυτό ήταν! Του κόλλησε το ψώνιο για τα καλά! Τελικό αποτέλεσμα, ένας τέλειος οδηγός με γνώσεις μηχανολογίας ικανός ακόμα και να επισκευάσει μικροβλάβες που γίνονταν στα αμάξια της τότε εποχής.
Ακολούθησαν γυμναστήρια, επιδόσεις άριστες, αλλά και γνωριμία με τον αφρό του υπόκοσμου. Αλλά η απέχθεια για κάθε τι επικίνδυνο στην υγεία, το ήθος και τα πιστεύω του τον κράταγαν μακριά από κακοτοπιές!. Μέχρι και συνεταιρισμό σε ενεχυροδανειστήριο με φοβερό μαγκίτη της πιάτσας έκανε στα ίσα, αφού ήδη είχε εξασφαλίσει ειδική άδεια να εμπορεύεται από παλιότερη δραστηριότητα !
Επρόκειτο για τον ίδιο απατεώνα που είχε κάνει το κόλπο στις αποθήκες του ναύσταθμου με τα ναυτικά αμπέχονα.
Κόλλησαν φορτηγά στο φράκτη των αποθηκών και ξεσκόνισαν κυριολεκτικά τις αποθήκες, με αποτέλεσμα όλη η Αθήνα και ο Πειραιάς να φοράει ναυτικά αμπέχονα. Μέχρι που έγινε και μόδα!
Τελικά μεγάλο σχολείο η πιάτσα αλλά και καταστροφή. Βλέπεις το χρήμα πορώνει τον άνθρωπο και ήταν πολύ και εύκολο!
Νόμιμο μεν, αλλά με πολλά ερωτηματικά. Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες γιατί αυτό είναι ολόκληρη ιστορία. Το να συνδυάσεις όλα αυτά ήταν μεγάλος άθλος αλλά όλα γίνονται.
Εκεί και ανακατώθηκε με τις λέσχες, έμαθε να παίζει χαρτιά, χωρίς να χάνει. Μυήθηκε στο βρώμικο στήσιμο τραπεζιού από τούς άριστους του είδους και κάποιες λαθροχειρίες, που δεν φρόντισε να καλλιεργήσει γιατί δεν ήταν κουστούμι στα μέτρα του. . Παρέμενε πάντα το καλό παιδί.
Δουλειά το καλοκαίρι αντί για διακοπές, εργάζονταν σκληρά και φιλότιμα και πάντα η κλασσική επωδός.
Τα "Ουζάκια", αλλά βασικά αυτό που τον τράβαγε, ήταν ο μεζές. Παρέες πάντα υπήρχαν αλλά, λίγοι μπορούσαν να τον ακολουθήσουν, τέτοιο γερό ποτήρι που είχε εξελιχθεί.
Αλλά το σχολείο, σχολείο. Ακόμα θυμάται τις καθηγήτριες που με τις ικανότητες τους, του μεταλαμπάδευσαν τις γνώσεις τους, αλλά το πιο σημαντικό ήταν το σύστημα που βοηθούσε για μια δημιουργική εκμάθηση.
Η αγάπη του για τη μάθηση, ειδικά στον ηλεκτρισμό, ήρθε από τα λόγια της καθηγήτριας της Φυσικής:
"Μπορεί να μη καταλαβαίνετε αυτά που μελετάτε αλλά μη σταματάτε. Είναι σαν να ανεβαίνετε σε ένα πύργο χωρίς παράθυρα και δε ξέρετε σε ποιο ύψος βρισκόσαστε. Μόλις όμως φτάσετε στο παράθυρο, θα δείτε σε ποιο ύψος ανεβήκατε"
Και έτσι ήταν. Κατάλαβε τα πάντα σε σημείο που έκανε ηλεκτρολογικές δουλειές με ασφάλεια και επιτυχία! Αυτά έκανε το ακριβό σχολείο και οι άριστοι καθηγητές του
Περιβάλλον άκρως Ελληνοχριστιανικό, με εκκλησιασμούς, εκδρομές στα κοντινά άλση και πάντα κάτω από το αυστηρό βλέμμα της διεύθυνσης.
Και ήρθε και η αποφοίτηση. Με καλό βαθμό αλλά το αναμενόμενο άριστα δεν φάνηκε!! Βλέπεις τον έφαγαν τα μαθηματικά, που λόγω της άριστης επίδοσης του υπήρχε το κυνήγι από τον καθηγητή που νόμιζε πως με αυτό το τρόπο θα κατάφερνε να εμφανίσει το μαθηματικό του ταλέντο και να τον κοντράρει με μια συμμαθήτρια, όντως διάνοια. Το αποτέλεσμα ήταν ο χρόνος των μαθηματικών να αναλώνεται στα φλιπεράκια. Αλλά εκεί που έγινε προφέσορ ήταν το ποδοσφαιράκι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια πανωλεθρία στις μαθηματικές του γνώσεις και αιτία που στοίχειωνε τα τα όνειρα του.
Έβλεπε στον ΄ταραγμένο του ύπνο να μπαίνει στη τάξη και ο καθηγητής των μαθηματικών να τον συστήνει, λέγοντας, "παιδιά σήμερα έχουμε ένα καινούριο μαθητή" ή να κάθεται στο θρανίο μπροστά από μια άδεια κόλλα και με αγωνία να προσπαθεί να βρει κάποια λύση. που δεν υπήρχε. Όλο αυτό το άγχος είχε σαν αποτέλεσμα μια υπερπροσπάθεια, που στη τελική βαθμολογία κατάφερε να ξεπεράσει αρκετά τη βάση. Τρία μερόνυχτα με ελάχιστο ύπνο. Η ουσία ήταν ότι πήρε παλικαρίσια το απολυτήριο του γυμνασίου.
Η αλήθεια είναι ότι παρά το ξενύχτι, υπήρχε η όρεξη για διασκέδαση.
Σκέφτηκε.... το πιο περιορισμένο κορίτσι στη τάξη ήταν η κόρη ενός ανώτατου αξιωματούχου σωφρονιστικού καταστήματος, που ακόμα και στο σπίτι του, μιλούσε σε αρχαΐζουσα καθαρεύουσα.
Τον αντιμετώπισε στα ίσια και πήρε τη πολυπόθητη άδεια, αλλά επειδή χάθηκαν με την υπόλοιπη παρέα, την έβγαλαν οι δυό τους και πέρασαν υπέροχα!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Με το απολυτήριο του γυμνασίου ήρθε και η απελευθέρωση από μια βασική πρωινή υποχρέωση, αλλά όχι και από τη φιλομάθεια. Οι ώρες έπαψαν πια να αποτελούν εμπόδιο στη δραστηριότητα, αλλά και το μαράζι για τα μαθηματικά που δεν έμαθε τον έκαιγε. Η υποχρέωση να βοηθήσει τον αδερφό του στα μαθηματικά με την παρότρυνση της μητέρας και κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία το πήρε απόφαση. Ένας τεράστιος τόμος του "Τόγκα" εξισορρόπησε τη χασούρα. και με αναδρομική μελέτη έγινε εξπέρ στα μαθηματικά.
Ακολούθησαν εξετάσεις πανεπιστημιακού επιπέδου και επιτυχία στις εισαγωγικές σε σοβαρή σχολή, αλλά βλέπεις, τότε υπήρχε και τρελή κονόμα, φιλεναδούλες, αλλά και το follow your dream, στα οικογενειακά μέτρα του έπεφτε στενό.
Και τα παράτησε όλα!. Τον απασχολούσαν μόνο δουλειές επικερδείς, ανεξαρτησία και παρεούλες, μόνιμη ντάμα, που δεν ήταν γραφτό να καταλήξει σε κάτι, λόγω και άλλων κρυφών της επιδόσεων. Τίποτα δε μένει κρυφό υπό τον ήλιο. Και επειδή γυναίκες δεν έδερνε, φρόντισε να βρεθεί η ευκαιρία και τουλούμιασε στο ξύλο τον άτυχο αντίζηλο.
Μετά ήρθε άλλος σοβαρός δεσμός που θα κατέληγε σε γάμο. Είπαμε, ήταν το καλό παιδί. Εξέθεσε άρα τέρμα δεν υπήρχε άλλη κουβέντα!
Και τελικά αποφάσισε να σταματήσει τις υπεκφυγές, παρατώντας τα όλα σύξυλα, διέκοψε την αναβολή που είχε λόγω σπουδών και αποφάσισε να τελειώνει με το στρατιωτικό. Κατά την κατάταξη κρίθηκε ικανός Ι1 και ΥΕΑ με άλλα λόγια υποψήφιος έφεδρος αξιωματικός. Και ήταν και η μαύρη εποχή της χούντας!!
Αθήνα- Κόρινθος, 4 ώρες με το Οτομοτρίς. και κατευθείαν για το στρατόπεδο. Ο κουρέας δούλευε σερί, φτιάχνοντας γλόμπους. Ανθρωπάκια που λες και βγήκαν όλα από το ίδιο καλούπι. Αυτό εκμεταλλεύτηκα και τη σκαπούλαρε στη πρώτη αγγαρεία στη λατρεμένη Καλλιόπη. Απλά δε πήγε και κανείς δε το πήρε χαμπάρι.
Τρεις μήνες στη Κόρινθο, για βασική εκπαίδευση, μια ενδιαφέρουσα περίοδος θητείας χωρίς καμμιά αγγαρεία με θράσος και θάρρος που σαν αποτέλεσμα ήταν να βάλει και ενάμιση κιλό!
Ταλέντο στη σκοποβολή με επαναλαμβανόμενες βολές στο στόχο, παρόλο το μαύρο χάλι των εκπαιδευτικών όπλων.
Πάντως τόση ήταν γενικά η σκοπευτική δεινότητα των νεοσυλλέκτων, που μια φορά την στιγμή που ξεκινούσαν οι βολές κάποιος άτυχος σκύλος πέρασε στο πεδίο βολής και αρκετά σαΐνια, αντί για το στόχο, σκόπευσαν προς το σκύλο. Ευτυχώς κανένα ζωντόβολο δε βρήκε στόχο και τη γλύτωσε το κακόμοιρο το ζωντανό που έφυγε τρέχοντας με τη ψυχή στο στόμα. Αποτέλεσμα, όλη η γραμμή βολής 5 μέρες φυλακή, που στο στρατό μεταφράζεται άλλες 5 μέρες παράταση της θητείας, που τότε για το στρατό ξηράς ήταν 2 χρόνια.
Από όλο το τρίμηνο της βασικής εκπαίδευσης, συγκράτησε μόνο τα ευτράπελα και τις πιο όμορφες στιγμές και ήταν πολλές . Στρατός είναι αυτός και δυο χρόνια θητείας θα ήταν αρκετά και δύσκολα. Και ήταν και χούντα.
Στιγμιότυπα που έμειναν ευχάριστα στη μνήμη, όπως ο σκοπός που φώναζε τα συνθηματικά με όλη του τη δύναμη, ως τον εκλεκτό συνάδελφο που όπως και να τον φώναζες, "συνάδελφε, φαντάρε , φίλε, στρατιώτη", δεν άκουγε με τίποτα. Μόνο όποιος του φώναζε μαλάκα, στέκονταν σε στάση προσοχής χαιρετώντας στρατιωτικά απαντούσε "Διατάξτε".
Μετά μάθαμε το λόγο αυτής της συμπεριφοράς του. Ήταν Έλληνας του εξωτερικού, που νοστάλγησε τη πατρίδα και μόλις πάτησε τα Άγια χώματα της, τον βούτηξαν σαν ανυπότακτο και τον ντύσανε στο χακί.
Με χίλιες δικαιολογίες το καλό παιδί, προσπαθούσε να αποφύγει την ειδικότητα του εφέδρου ανθυπολοχαγού, γιατί κάποιο μέσο που είχε, θα τον βόλευε μόνιμα σε γραφείο στην Αθήνα. Δυστυχώς όμως το μέσο ψόφησε και οι αρνήσεις του πέσανε στο κενό. Και είχαμε και χούντα.
Γρήγορα ήρθε και η πρώτη μετάθεση στην Αθήνα, με εκπαιδεύσεις για απόκτηση ικανοτήτων και ειδικότητα. Έτσι βρέθηκε με στρατιωτικό δίπλωμα οδήγησης οχημάτων 2 1/2 τόνων, τα γνωστά μας REO, αλλά και ειδικότητα βαρβάτη αρχηγός - στοιχειάρχης σε ομάδα που ο πιο αγράμματος ήταν αυτός σαν απόφοιτος του Οκταταξίου γυμνασίου.
Πάντα μια ζωή μέσα σε όλα, έτσι όταν του ζητήθηκε, εκτιμώντας τις γνώσεις του για τα αυτοκίνητα να συμμετάσχει στο Γραφείο Κίνησης, το δέχτηκε , αλλά δεν υπήρχε και άλλη καλύτερη λύση. Έτσι ανέλαβε υπηρεσία σε υπεύθυνο πόστο εκεί που οι συνθήκες ήθελαν αντί για συνταγματάρχη υπεύθυνο να έχει την αφεντομουτσουνάρα του.
Και για όποιον νομίζει ότι είναι εύκολη δουλειά, τον πληροφορώ, ότι είναι μια τρομερά υπεύθυνη εργασία. Προγραμματισμός κινήσεων, κατάθεση προγράμματος στην αρμόδια υπηρεσία της ΣΔΑ και διαταγές πορείας για όλες τις προγραμματισμένες κινήσεις, αλλά και μερικές εν λευκώ διαταγές στην δική του έγκριση για ειδικές περιπτώσεις, αλλά κυρίως πρώτιστο καθήκον ήταν η υπευθυνότητα στην κατανάλωση της βενζίνης γιατί κάθε σφάλμα στο στρατό χρεώνεται και πληρώνεται. Εκτός από όλα αυτά ήταν και η φροντίδα για τις απαραίτητες επισκευές στην ομάδα συντήρησης, αφού πρώτα τονιστούν τα προβλήματα και η ιεράρχησή τους
Στην αρχή που διορίστηκε σ΄ αυτή τη θέση, είχε σαν προϊστάμενο, ένα λοχία χουντικό καθίκι, καλός στη δουλειά του αλλά είχε κάψει κόσμο και κοσμάκη. Κάποτε προσπάθησε σε κάποια στιγμή που έκανε μια ανθρώπινη διευκόλυνση στους οδηγούς να βρει ευκαιρία έστω και χωρίς λόγο να του επισυνάψει κατηγορίες που σίγουρα με το ανόητο χουντικό πρωτόκολλο τις θεωρούσαν επικίνδυνες για την ύπαρξη τους. Μια αναφορά έστω και ανυπόστατη για κομουνιστικές μεθόδους αποτελούσε σοβαρή αιτία για τραβήγματα από το 2ο γραφείο, ως και το ΕΑΤ ΕΣΑ
Μπροστά του είχε ένα μπουκάλι αναψυκτικό, που ευτυχώς αστόχησε και ο καλός μας ο λοχίας καταλαβαίνοντας τι θα επακολουθούσε το έβαλε στα πόδια. Βλέπεις υπήρχαν και μάρτυρες στη σκηνή και δεν τον έπαιρνε.
Παίρνοντας ένα 22αρι γερμανικό κλειδί που είχε ξεμείνει στο γραφείο, σηκώθηκε και άρχισε το κυνηγητό, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των φαντάρων!
Ας είναι καλά ένα παλληκάρι παλιοσειρά, που έκανε, ολόκληρη βουτιά και του μπλοκάρισε τα πόδια, αλλιώς αν τον έφτανε, ούτε ψύλλος στο κόρφο του. Από τότε λούφαξε μια και σε μερικές μέρες απολύονταν από το στρατό και μάλιστα με " εύφημον μνεία " παρακαλώ το κοπρόσκυλο! Και είχαμε και χούντα!
Πέρασε αρκετός καιρός, και η διοίκηση αποφάσισε πως έπρεπε να διορίσει ένα μόνιμο υπεύθυνο του γραφείου, έτσι και κατέφτασε ένας αρχιλοχίας, ο επιλεγόμενος Κατάρας.
Όσο ήξερε αυτός από αυτοκίνητα, άλλο τόσο ήξερε και το καλό παιδί από πυρηνική φυσική. Ντουβάρι σκέτο και όταν ήρθε η Παρασκευή, η καθιερωμένη ημέρα συντήρησης και επιθεώρησης των οχημάτων, επέμενε να κάνει αυτός τον έλεγχο. Καλά , έπεσε το γέλιο της αρκούδας.
Με τρόπο τον έπεισε να κάνει αυτός έλεγχο στις καρότσες και τη καμπίνα και να αφήσει τις μηχανές για αυτόν.
Όταν επί τέλους τελείωσε αυτή η επεισοδιακή επιθεώρηση, του έφερε τα αποτελέσματα και μετά βίας συγκρατήθηκε να μη γελάσει. Είχε μετρήσει ο αθεόφοβος όλες τις βίδες που έλειπαν από τα καθίσματα της καρότσας των REO και το κλου σε υπογραμμισμένη σημείωση ότι στο τάδε όχημα δεν ανάβει το εφεδρικό λαμπάκι. Έσπασε το κεφάλι του να βρει πιο είναι αυτό το εφεδρικό λαμπάκι, αλλά δε τα κατάφερε και τον ρώτησε να του εξηγήσει. Τον κοίταξε αφ΄ υψηλού και τον πήγε με το ζόρι στον όρχο και ανοίγοντας τη πόρτα του REO του έδειξε θριαμβευτικά το λαμπάκι της πλαφονιέρας λέγοντάς του με στόμφο. "ΝΑ ΑΥΤΟ!!!"
Το πως κρατήθηκε να μη τον φασκελώσει ένας θεός το ξέρει. απλά του υπέδειξε να μη χρησιμοποιήσει τα ευρήματά του, γιατί ήταν αναλώσιμα σε έλλειψη εδώ και πολύ καιρό και απλά να συνυπογράψει τη δική του αναφορά προς την ομάδα συντήρησης.. Στο γαϊδουρινό του πείσμα του είπε απλά να συμπληρώσει την αναφορά κάτω από τα δικά του και να την υποβάλει στην ομάδα συντήρησης για τα περεταίρω.
Σχεδόν αμέσως με τη κατάθεση των αιτημάτων, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο υπασπιστής της ομάδας συντήρησης, ένας ικανότατος άνθρωπος, σωστός δίκαιος αλλά πάνω απ΄ όλα ήξερε καλά τη δουλειά του. Ζήτησε το καλό παιδί και όταν εξακρίβωσε ότι μιλάει μαζί του έσκασε στα γέλια λέγοντάς του: Καλά τι μαλακίες είναι αυτές που μου γράφετε. Πες του μαλάκα να μη ξαναβγεί για έλεγχο και αν θέλει κάτι να κάνει, να προσπαθήσει να μάθει δυο τρία πραγματάκια να μη γίνεται χαβαλές με τους οδηγούς!! Ήταν βλέπεις και αυτό το ράδιο αρβύλα που κυκλοφορούσε τα νέα σαν αστραπή!
Έκατσε μέσα λοιπόν ο μπούφος και ασχολούνταν με υπηρεσία του γραφείου, όπως για παράδειγμα, κίνηση οχήματος για έφοδο αξιωματικού σε αποθήκες καυσίμων, την οποία σαν μαλάκας που ήταν την ανάρτησε σε κοινή θέα, όπως και όλες τις άλλες απόρρητες υπηρεσίες εφόδου με αποτέλεσμα να γίνονται γνωστές και να περιμένουν οι σκοπιές και οι ομαδάρχες πανέτοιμοι για την έφοδο. Μόνο παρουσιάστε που δεν έκαναν.
Σύντομα τον σουτάρανε στου διαόλου τη μάνα και ησυχάσανε όλοι.
Πάντως έγινε καλή δουλειά και όλα τα αυτοκίνητα ήταν σε λειτουργία. Ακόμα και ένα τζιπάκι που θα πρέπει να ήταν από τα πρώτα μηχανοκίνητα μετά τα μουλάρια, δούλευε κι αυτό
Τελικά μπήκε τάξη. Μαζεύτηκαν τα εργαλεία, περιορίστηκε η κατανάλωση βενζίνης, υπερκαλύφθηκε το έλλειμα με δημιουργική λογιστική, έτσι που οι τρομερές καταστάσεις Ν που για ψύλλου πήδημα να επιστρέφονταν ως μη αποδεκτές. πέρναγαν με ευκολία από τη ΣΔΑ.
Το μόνο που είχε βρει ο τυπολάτρης επικεφαλής, ήταν το ελαφρύ jockey, το αγορασμένο από κάποιο εμπορικό κατάστημα, αλλά πάντως είχε πάνω του το εθνόσημο. Κοστολογήθηκε για 5ημερη φυλάκιση, που σαν υπάκουος στρατιώτης θα έπρεπε να αναφέρει στον υπεύθυνο αξιωματικό του. Όλα αυτά στο κουβεντιαστό βέβαια, γι αυτό και τα έγραψε όλα στα παλιά του τα παπούτσια. Είχε μάθει πια, πως λειτουργεί ο στρατός
Τελικά το γραφείο κίνησης είχε δύναμη. Μια δύναμη που αποκτήθηκε με αγώνα .Αλλά αυτό που δεν τρώγονταν με τίποτα ήταν η γραφειοκρατία. Ότι χαρτί ήταν προς καταστροφή ρίχνονταν σε μια ξυλόσομπα και με ένα σπίρτο γίνονταν στάχτη. Ο απόλυτος καταστροφέας εγγράφων.
Έλα όμως που ήρθε ο χειμώνας και το βραδάκι, έκανε κρύο. Βρέθηκαν ξυλαράκια γέμισε η σόμπα και για ευκολία στο άναμμα έριξε λίγο βενζίνα. Που να το φανταστεί ότι με το πέταγμα του σπίρτου θα έκανε ένα μπραφ και όλη η στάχτη από τα καμένα χαρτιά σχεδόν ενός χρόνου θα τινάζονταν και θα έκανε ένα γραφείο χάλια. Ζήτησε βοήθεια από το λόχο διοικήσεως και σχεδόν μέχρι το πρωί παρέα με 2 φιλότιμους φαντάρος, καθαρίζανε μουτζούρες
Κάπως έτσι πέρναγε ο καιρός, με δουλειά αλλά και άδειες κάργα. Άσε που από τη ΣΔΑ τα ελευθέρας για τα σινεμά πέφταν βροχή.
Επάξια κράταγε το ρόλο του, πράγμα που τον έκανε ισάξιο αξιωματικών, ώσπου μια μέρα ένας έφεδρος ορμά στο γραφείο κίνησης απαιτώντας του να σταθεί όρθιος και σε στάση προσοχής. Γέλασε γιατί το πήρε για αστείο, αλλά όταν κατάλαβε με τι ψωνάρα είχε να κάνει, αγρίεψε για τα καλά. Απαίτησε από τον έφεδρο να ηρεμίσει και να πει το αίτημα του.
Ήταν κάτι το πολύ απλό, αλλά τα είχε πάρει αλά κάπα . Ήθελε ένα αμάξι με οδηγό για να πάει σε μια εκδήλωση με τη στολή Νο8, την επίσημη στολή δηλαδή. Ακολουθώντας το κανονισμό κατά γράμμα του ζήτησε την εντολή για να συμπεριλάβει τη κίνηση στο πρόγραμμα. Σιγά μην υπήρχε τέτοιο χαρτί! Μεγαλοπρεπέστατα τον ξαπόστειλε, να πάει να βρει άκρη με τον επόπτη του στρατοπέδου.
Όπως ήταν αναμενόμενο, σε λίγο βάρεσε το τηλέφωνο και με το εμπρός ακούστηκε η τσιριχτή φωνή του ταγματάρχη να ωρύεται " Φαντάρε, γιατί δε δίνεις τζιπ στον έφεδρο;" Αλλά μόλις του είπε ότι χρειάζεται διαταγή πορείας που μόνο αυτός μπορεί να υπογράψει και το γραφείο κίνησης θα ήταν υποχρεωμένο να κάνει αναφορά στη ΣΔΑ για κίνηση μη προβλεπόμενη στη κατάσταση Ν.
Τα ΄χασε ο ταγματάρχης και με τη τσιριχτή του φωνή απάντησε "Α έτσι είναι... Δόκιμε να πάρεις ταξί και να πας" Βέβαια , αν ο δόκιμος ήταν από καλή πάστα θα είχε το καλύτερο τζιπ και το πιο καλό οδηγό, αλλά είπαμε, έχουμε πολλά καλάμια στη χώρα μας.... Το καβάλημα τους κοντεύει να γίνει εθνικό σπορ.
Το κλου ήταν κάθε Κυριακή μεσημέρι, που πήγαινε με το τζιπάκι και έπαιρνε το φαγητό του Γραφείου κινήσεως, που συνήθως ήταν κοτόπουλο στο φούρνο. Τρίχες προσωπικό δηλαδή αφού η συντριπτική πλειοψηφία ήταν στα σπίτια της ή βολτάριζε στην Αθήνα. Το βάζανε λοιπόν κάτω και με μπόλικο κρασάκι και γίνονταν της Πόπης...
Όλα τα καλά όμως κάποτε τελειώνουν!! Και ΄είχαμε και χούντα! Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε!
Είχε υπηρεσία εκείνο το βράδυ, όταν τον ξύπνησε ένας τρομερός θόρυβος, ενώ μια έντονη μυρωδιά βενζίνας έκανε δύσκολη την αναπνοή. Τινάχτηκε και κατ΄ ευθείαν ζώστηκε το περίστροφο, ξυπόλητος με το σώβρακο, αντιλήφθηκε την κατάσταση με μια ματιά και με όση δύναμη φωνής είχε απευθύνθηκε προς τις σκοπιές δίνοντας τους την εντολή αν δουν έστω και κάποια σπίθα, να πυροβολήσουν χωρίς να ρωτήσουν γιατί έτσι και έπιανε φωτιά ο όρχος την είχαμε όλοι μας βαμμένη!! 144 γαλόνια βενζίνα χυμένα ανάμεσα στα αραγμένα αυτοκίνητα.
Ένα REO είχε τσουλήσει από τη ράμπα και πέφτοντας πάνω σε ένα άλλο σταθμευμένο, έσπασε το ρεζερβουάρ του, με αποτέλεσμα, να πλημμυρίσει ο τόπος με βενζίνα. Τώρα το πως τσούλησε ή αν ο δυνατός αέρας ήταν η μοναδική αιτία του ατυχήματος, δεν παίρνω όρκο. Το καλό ήταν ότι καλύψανε το παλληκάρι που είχε χρεωμένο το REO, αν και μετά βίας γίναν πιστευτές οι εξηγήσεις που δόθηκαν στο 2ο γραφείο, αλλά το σπουδαιότερο ήταν ότι παρά τις ΕΔΕ που γίναν γλύτωσε το ΕΑΤ ΕΣΑ που εκεί κανείς δε γνώριζε τι θα μπορούσε να συμβεί.
Το άσχημο όμως ήταν ότι όλη η κομπανία, έφυγε σαν ανεπιθύμητη, εκτός λεκανοπεδίου Αττικής.
Δικός του προορισμός, μια μονάδα της ειδικότητας του, που είχε έδρα στην ΧΙΙ ΜΕΡΑΡΧΙΑ της Αλεξανδρούπολης. Ένα στρατόπεδο, που εκτός από την ειδικότητά του και το τακτικό στρατό, είχε έδρα και η τοπική ΕΣΑ με επικεφαλής τον διαβόητο Λοχαγό Γιώργο Τσάλα, με το παρατσούκλι ο σημαδεμένος, μια χουντάρα πρώτου μεγέθους .με μετέπειτα κατηγορίες για βασανισμούς και βάλε..
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Κάποτε λοιπόν κατάφερε, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση να φτάσει στο στρατόπεδο. Τον καλωσόρισαν, του έδειξαν το κρεβάτι του αλλά ταυτόχρονα του είπαν ότι τον ζητούσαν στην ΕΣΑ. επειγόντως. Πάρε δώσε δεν είχε με τη στρατονομία και το μυαλό του πήγε στο περιστατικό της Αθήνας. Αμ δε!!!
Είχε πέσει σύρμα με την άφιξή του και τον περίμεναν στο θάλαμό τους σε παράταξη. Κοτζάμ ντερέκια, όλοι πάνω από 1,80. Ανατρίχιασε....
Σε θέλει αυτός εκεί κάτω, του είπαν, και κατάλαβα ότι δε θα έφτανε ποτέ ως το τέλος της διπλής σειράς. Προβλέπονταν καλωσόρισμα συνετισμού κατ΄ εντολή Τσάλα.
Το μόνο που του έμενε ήταν να κάνει το ψόφιο από την αρχή για να γλυτώσει όσες ψιλές ή χοντρές ήταν δυνατόν. Πράγματι με το που έκανε τα πρώτα βήματα έπεσε ο πρώτος γιακάς και αυτόματα έγειρε και έπεσε προς το πάτωμα αλλά πριν σκάσει κάτω έπεσε και ο δεύτερος γιακάς και βρόντηξε με φόρα στο πάτωμα. Εκεί και έμεινε κάνοντας το ψόφιο.
"Αυτό ήταν ρε". Με αυτά τα λόγια διέλυσαν τις γραμμές και φύγαν. Ο Παυλάρας, με κάτι χέρια σαν κουπιά ήταν ο πρώτος μου τον χτύπησε, αυτός και τον βοήθησε να σηκωθεί και αφού βεβαιώθηκε πως ήταν εντάξει, τον έστειλε στη διμοιρία του.
Εκεί τον περίμεναν με αγωνία, μια διμοιρία με πάρα πολλούς γνωστούς αλλά και πολλούς άλλους καινούριους ενδιαφέροντες χαρακτήρες
Με το φίλο του το Νίκο είχαν έρθει μαζί. Ο υπόλοιπος καιρός που έμενε ήταν οκτώμιση μήνες και κάπως έπρεπε να περάσουν
Ξανά να ασχοληθει με γραφείο κινήσεως, ούτε να το σκεφτει. Όταν τον ρωτούσαν τι ξέρει να κάνει απαντούσε " Κάτι γράμματα να.... Ολοστρόγγυλα!! "
Η αγαπημένη ασχολία ήταν εκπαίδευση σε εξομοιωτή, λύση και συναρμολόγηση όπλων, συντήρηση οχημάτων, όσοι είχαν φυσικά και όλοι οι άλλοι ψάχνονταν να βρουν κάτι να κάνουν για να περάσει η ώρα.
Επιτέλους Αθήνα!!!
Ακαδημαϊκός πολίτης επιτέλους, αλλά οι υποχρεώσεις κάργα. Παντρεμένος με ένα παιδί που έπρεπε να φροντίσει. Και άντε να πιάσεις τις άκρες. Δεν υπήρχε μία.
Μια τσάντα σχολική από τις παλιές τις δερμάτινες, άδειασε από τις σχολικές αναμνήσεις και γέμισε εργαλεία . Έτσι πήρε τους δρόμους και κυνήγαγε τη δουλειά για ένα , έστω και μικρό μεροκάματο. Ηλεκτρολογικά μερεμέτια έτσι για να βγαίνει έστω ένα κουτσουρεμένο ποσό για να μπαλώνεται καμιά τρύπα!
Για δουλειά της προκοπής ούτε κουβέντα. Τα κεφάλαια που χρειάζονταν ήταν άφαντα και οι ευκαιρίες ανύπαρκτες.
Όταν απολύθηκε από το στρατό μετά από 10 μέρες ο φίλος του ο Νίκος, δώρο από κάποιο γυναικωτό λοχία που η μοίρα το έφερε να ξαναβρεθεί μπροστά του σε επαγγελματικό επίπεδο και να τον ξεφωνίσει ανάλογα. Χαιρεκακία μεν αλλά το φχαριστήθηκε!!
Αποφάσισαν λοιπόν να δουλέψουν σαν ηλεκτρολόγοι σε συνεργείο αυτοκινήτων. Είχε τα κονέ και τις γνώσεις ετοιμάσανε ένα ηλεκτρολογικό πίνακα για τη δουλειά τους και ξεκινήσανε. Οι απαιτήσεις όμως των αφεντικών ήταν παράλογες με πρωταρχική να φτιάξουνε συνολικά όλα τα ηλεκτρικά του συνεργείου και μάλιστα υπό τάση. Φοβερά επικίνδυνο και όπως ήτανε ζοχάδας και θερμοκέφαλος, χωρίς δεύτερη κουβέντα, δημιούργησε ένα τεχνητό βραχυκύκλωμα και με μια βαριοπούλα. τα έκανε σμπαράλια..
Έτσι τελείωσε άδοξα ο συνεταιρισμός και πήγε ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.
Ο Νίκος, μετά από μια άτυχη οικογενειακή κατάσταση τα βρόντηξε όλα και έφυγε μετανάστης στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, ρίχνοντας κυριολεκτικά μαύρη πέτρα πίσω του.
Εγώ πάλι έκανα τις προσπάθειές μου, αλλά τελικά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, κατέληξα σαν εργάτης σε πολυεθνική εταιρεία. Πολλά υποσχόμενη η εταιρεία από τις πιο γνωστές στην Ευρώπη και αξιοκρατικά ανέβηκα μέχρι βαθμό διοικητικού στελέχους δαπανώντας 18 χρόνια της ζωής μου. Φυσικά αυτά τα 18 χρόνια αποτελούν ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο ενδιαφέρον γιατί το εργοστάσιο πάντα είναι ένα μεγάλο σχολείο.
Οικογενειακά προβλήματα, με αποτέλεσμα τη διάσταση και πορεία για διαζύγιο, και μια γνωριμία που έμελλε να καταλήξει σε ευτυχισμένο γάμο.
Παραιτήθηκε από την εταιρεία γιατί αισθανόταν τεράστια πίεση, με υπόσχεση στον εαυτό του να κάνω τρείς μήνες διακοπές.
Σαχλαμάρες. Στο μήνα επάνω αισθάνθηκα κάτι σαν λιοντάρι σε κλουβί. Μια απόπειρα συνεταιρισμού, παρ όλο που τράβηξε για ένα χρόνο τελικά διαλύθηκε γιατί το όλο επιχείρημα δεν είχε κάποιο μέλλον και μόνο ζημιά θα επέφερε.
Βρήκα δουλειά σε μια μικρή εταιρεία αλλά δυστυχώς όπως φάνηκε, έπνεε τα λοίσθια και απλά βοήθησε σαν άνθρωπος να διασωθεί έστω και ένα μικρό ποσό από τη τρομερή χασούρα της εταιρείας, που δυστυχώς οι έμπιστοι υπάλληλοι της την είχαν κατακλέψει.
Κάτι λίγο δούλεψε σαν πλασιέ, δουλειά χαβαλέ δηλαδή ώσπου με κάποιο μέσο βρήκε δουλειά στη βαριά βιομηχανία που μέσα σε 8 χρόνια πέρασε από όλα τα πόστα, αλλά το ανθυγιεινό της δουλειάς τον έκανε να παραιτηθή, αυτός και η προστατευόμενη του κόρη της δεύτερης γυναίκας του.
Η παραίτησή τους ήταν κάτι σαν κεραυνός στη παντοδυναμία της εταιρείας
Βέβαια πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του είχε εναλλακτική λύση, μόνο που ήθελε επεξεργασία, μέχρι να βγει το τελικό αποτέλεσμα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 6
Η τελική ιδέα ήταν η δημιουργία μιας δικής τους δουλειάς. Η εποχή άσχημη για ιδιωτική πρωτοβουλία και το μόνο μέλημα ήταν να βρεθεί δουλειά με μηδενικό ρίσκο.
Όλα πέσαν πάνω στο τραπέζι! Περίπτερα, μπαράκια, κυλικεία, ψιλικατζίδικα και πολλά άλλα, αλλά όλα απορρίφθηκαν μετ επαίνων.
Η φωνή ιδέα ήρθε σαν φλας στο μυαλό του! Με μηδενικά έξοδα και με μια έξυπνη διαφήμιση ξεκινήσανε βάζοντας πάντα μπροστά τη πείρα του στο μάρκετινγκ και τη γνώση της αγοράς, γνωρίζοντας τις ελλείψεις στην πιάτσα χτύπησε αμείλικτα!
Τι δουλειά οργανώσανε: Απλά εξυπηρέτηση και καθαρισμούς πολυκατοικιών.
 |
Με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαν μια κατώτερη δουλειά αλλά τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά.
Γίνανε οι βολιδοσκοπήσεις, βγήκε το σχετικό πλάνο και ξεκίνησε η μαζική προβολή.
Χωρίστηκαν οι περιοχές σε τμήματα καί τα τμήματα σε ευθείες και τρία άτομα μοίραζαν φυλλάδια γραμμένα έξυπνα, αλλά το κλου ήταν το φάκελο με τη φίρμα της εταιρίας και στη θέση του παραλήπτη "Προς διαχείριση πολυκατοικίας" όλα χειρόγραφα και καλλιγραφικά.
Ήταν η εποχή που τα συνεργεία καθαρισμού ήταν γεμάτα με αλλοδαπούς, άσχετους με τη δουλειά και εκεί χτύπησε το καλό παιδί. Μόνο Έλληνες.
Υπήρχε ανταπόκριση και η δουλειά μεγάλωνε σταθερά και σε καθημερινή βάση ώσπου έφτασε πάνω από τα όρια.
Οι κανόνες όμως πάντα σταθεροί.
Σαββατοκύριακο ρεπό. Το ίδιο και σε μεγάλες γιορτές. Μια θέση που τη ζήλεψαν και άλλοι αλλά ήταν δύσκολο να την εφαρμόσουν. Τα συμβόλαια γίνονταν από την αρχή.
Στη συνέχεια καλύφθηκε και η ανάγκη με έμπιστο προσωπικό και έγινε επέκταση της δουλειάς εποικοδομητική με συνέπεια να εκτινάξει τα έσοδα σε μεγάλο βαθμό.
Δεκαπέντε χρόνια σερί, δεκαπέντε χρόνια αγώνα αλλά και μια χοντρή κονόμα. Λογιστής μάγκας τον βοηθούσε στις κακοτοπιές. Όλα νόμιμα. Πιάτο! Καθ' όλα νόμιμη η δουλειά, και ήταν το ατού γιατί η εφορία κυνηγούσε αμείλικτα όταν έπεφτε καρφωτή.
Ήταν και το ΙΚΑ με τους ελέγχους, με αποτέλεσμα να ξεσκαρτάρει η πιάτσα.
Τέλος πάντων. Μεγάλο σχολείο αυτή η δουλειά. Θέλει θάρρος και θράσος.
Κανείς δε μπορεί να να φανταστεί το πόσο μαλάκας γίνεται όποιος νομίζει ότι είναι κάποιος επειδή τον έβαλαν διαχειριστή για να γλιτώσουν οι άλλοι την αγγαρεία.
Εκεί ξεχαρμάνιαζε το καλό παιδί και όλο και έκλεινε έξτρα συμφωνίες με κάτι 50€ να πηγαίνουν σύννεφο. Για μια ώρα δουλειά πάνω κάτω, ότι πρέπει και μαύρα.
Από κει συνταξιοδοτήθηκε το καλό παιδί αλλά νόμιμα εξακολουθούσε να βοηθά σε όλα τα επίπεδα.
Η συνταξιοδότηση της γυναίκας του συνέπεσε με σοβαρή ασθένεια.
Τότε και έγινε το ξεκαθάρισμα στη δουλειά. Κρατήθηκε ότι ήταν βατό και χωρίς προβλήματα, φτιαγμένο για ένα άτομο. Και διαλύθηκε το υπόλοιπο τμήμα.
Στην ουσία ήταν πάντα σε λειτουργία αλλά σαν άλλη ανεξάρτητη επιχείρηση και όχι η συνέχεια. Φορολογικοί οι λόγοι, για να μπορέσει η νέα επιχείρηση να ανασαίνει.
Το ξεκαθάρισμα πέτυχε και η δουλειά επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Ο θάνατος της συζύγου, του κόστισε πολύ. Πιο καλά να έφευγε αυτός.
Αδιαφόρησε για τα πάντα. Κλείστηκε στο σπίτι προσπαθώντας να βρει ξανά το δρόμο του . Όλες οι προσπάθειες των δικών του, έπεφταν στο κενό.
ΚΕΦΆΛΑΙΟ 7
Με μοναδική παρέα τον υπολογιστή άρχισε να έχει επαφές μέχρι που πήρε απόφαση να συνεχίσει τη ζωή του.
Φρόντισε βέβαια να φτιάξει ένα μεγαλοπρεπές μνήμα, επισφραγίζοντας έτσι μια αξιοπρεπή ζωή και ένα αξιοπρεπή θάνατο.
Όλα τα τελετουργικά γίναν με θρησκευτική ευλάβεια, τιμώντας τη πίστη της μακαρίτισσας.
Χωρίς να υπάρχουν υπερβολές, κάθε βδομάδα γίνονταν καθαρισμός και τρισάγιο και το καντηλάκι πάντα να καίει.
Σαν πέρασε ένα τρίμηνο και γίναν οι βαριές θρησκευτικές υποχρεώσεις αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του.
Βέβαια η απόφαση μπορεί να ήρθε σαν αστραπή αλλά ήταν αποτέλεσμα πολλών συνισταμένων.
Με μια απόφαση να αναμειχθεί στα κοινά γράφτηκε στο δημοτολόγιο του Βόλου και το όνομα του στόλισε ένα από τα δημοτικά ψηφοδέλτια, αλλά μάλλον το ενδιαφέρον του ήταν περισσότερο στα τσιπουράκια.
Τόσο αυτός όσο και η μακαρίτισσα, έτρεφαν μια ιδιαίτερη συμπάθεια για μια φίλη, που κατά τα φαινόμενα ήταν άνθρωπος που είχε αρχές και αγωνίζονταν για την επιβίωση.
Αφού γίναν οι απαραίτητες κλήσεις τηλεφωνικές και βιντεοκλήσεις καβάλησε το αμάξι του και πρωί πρωί τηλεφώνησε ανακοινώνοντας την άφιξη του.
Δε χρειάστηκαν πολλά έτσι που η συμπάθεια να εξελιχθεί σε αγάπη.
Η ζωή μοιράστηκε μεταξύ των δύο σπιτιών, με κέντρο την Αθήνα και ταξίδια σε Βόλο, Καλαμάτα, Ναύπλιο σε συχνότητα μια με δύο φορές το μήνα. Οδηγός χρόνια μεγάλων αποστάσεων αυτά τα δρομολόγια ήταν παιχνιδάκι.
Τελικά με μια γενναία παρέμβαση στο διαμερισματάκι στο Βόλο αποφασίστηκε η μόνιμη ή ίσως πιο παρατεταμένη διαμονή.
Τέσσερα χρόνια είχαν περάσει στην Αθήνα, αλλά η πολυπόθητη δουλειά δε βρέθηκε. Εφόδια αποκτήθηκαν βέβαια που θα βοηθούσαν, αλλά ήταν και η αγάπη για τα παιδιά της, που για λόγους υπηρεσιακούς το ένα ζεύγος με τα 6 παιδιά του βρέθηκε εκτός Ελλάδος για 2 χρόνια. Βέβαια στα χρόνια αυτά γίναν αρκετά ταξίδια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι στην αμέριστη μητρική αγάπη.
Και ήταν φυσικό γιατί μεγάλωσε αυτά τα παιδιά, σαν μονογονεϊκή οικογένεια σωστά και με αγώνα για να αποκτήσουν μια σίγουρη δουλειά πράγμα που τελικά το κατάφερε.
Τα 2 χρόνια πέρασαν γρήγορα και όλοι τελικά γίναν Βολιώτες.
Με έδρα το Βόλο και με την άνεση της κίνησης με το δυνατό αμάξι, γίναν αρκετές εξορμήσεις.
Αλλά σε αυτό το κόσμο τον άδικο, όλα τελειώνουν και όχι πάντα καλά.
Ακολούθησε μια δύσκολη διετία με περιορισμούς στις μετακινήσεις λόγω της πανδημίας covit και καπάκι μια τρομερά δυσάρεστη κατάσταση με ασθένεια που σιγά σιγά τον καθήλωσε σε τέτοιο σημείο που αν δεν είχε την τεράστια φροντίδα της συντρόφου του, θα είχε βάλει ένα τέλος στη μιζέρια που η ζωή τον καταδίκασε.
Τύχη στην ατυχία του, το άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό του νοσοκομείου, που παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό, υπερέβαλε εαυτόν και κατάφεραν να λειτουργήσουν αξιόπιστα το Ογκολογικό τμήμα.
Βέβαια για να πούμε την αλήθεια και από πλευράς κράτους υπήρχαν πανάκριβα προγράμματα αλλά για να πάρεις έγκριση χρειάζονταν υπομονή.
Η έγκριση τελικά δόθηκε και προγραμματίστηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, σε ένα ιδανικό περιβάλλον και με αμέριστη υποστήριξη από όλο το προσωπικό, ειδικά από την υπεύθυνη του προγράμματος.
Ήδη από την πρώτη εφαρμογή, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά
Τώρα δίνει τον αγώνα του, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Βλέπεις και η αποκαρδίωση πολλές φορές είναι ένας αρνητικός παράγοντας.
Αυτή είναι η πολυτάραχη ζωή του καλού παιδιού
Και εδώ το καλό παιδί σας χαιρετά και εύχεται σε όλους σας καλή ζωή, υγεία και προ πάντων μην χάσετε ποτέ την αξιοπρέπεια σας!
Αργύρης Χατζηκυπραίος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου