ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 20η - ΤΟ ΟΤΟ ΣΤΟΠ

ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ....   ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 20η -    ΤΟ ΟΤΟ ΣΤΟΠ 

Πάλι ξεχύθηκαν οι σκέψεις και όσο κι αν προσπάθησα να τις περιορίσω, αυτές ξεπήδησαν και με κυρίευσαν. 

Για να πω την αλήθεια, μου αρέσει αυτή η αναπόληση γιατί ως επί το πλείστον λόγω του αισιόδοξου χαρακτήρα μου, όλες σχεδόν οι αναμνήσεις είναι από ευχάριστες έως αστείες, πράγμα που με κάνει να αισθάνομαι υπέροχα.

Πάει πολύς καιρός από τότε αλλά είναι όλα τόσο ζωντανά!

Παληκαρόπουλο τότε, το καιρό που η θάλασσα είχε γίνει γιαούρτι και υπήρχαν και τα ατσαλωμένα κουτάλια, ξεκινήσαμε με ένα φίλο μου καρδιακό για μια περατζάδα με το αυτοκίνητο του, μπας και πετύχουμε καμιά τουρίστρια της προκοπής και ότι ήθελε προκύψει. 

Δυστυχώς όμως στο διάβα μας βρέθηκαν μόνο νταγλαράδες και ζευγαρωμένα θηλυκά.

Τελικά καταλήξαμε κάτω από τη γέφυρα του Γοργοποτάμου σε μια υπέροχη ταβέρνα, του Τεμπέλη. Κλασικό στέκι κυνηγών με ένα κοκορέτσι μούρλια.

Παραγγείλαμε και πίνοντας το κρασάκι μας πιάσαμε κουβέντα με τους θαμώνες και το θηροφύλακα.

Τι όμορφες ιστορίες για κυνήγια με αγριογούρουνα, ενέδρες στα περάσματα και οι άγραφοι κανόνες  που ισχύουν για να μπει κάποιος στη παρέα. Έτσι και ένας νέος στη παρέα, τοποθετήθηκε στο πιο απίθανο σημείο που θα μπορούσε να περάσει το θηρίο.

Έλα που το αγριογούρουνο είχε δικό του δρομολόγιο και πέρασε μπροστά από το νέο!

Μπαμ και κάτω. Και το ωραίο είναι ότι εκτός από τη δόξα και το μερίδιο, δικαιούται και το κεφάλι. Τώρα αν οι άλλοι ήταν στημένοι για δυο μέρες, είναι άλλο καπέλο.

Για να μη πολυλογώ, φάγαμε του σκασμού και ήπιαμε τον αγλέορα μέχρι που άρχισε να νυχτώνει και ξεκινήσαμε προς το Βόλο.

Νύχτα προχωρημένη και όλα τα ξενοδοχεία στις δικές μας οικονομικές δυνατότητες γεμάτα. 

Πετύχαμε ένα ήσυχο μέρος και αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε υπαίθρια μια που βοηθούσε και ο καιρός. 

Υπήρχε μια κουβέρτα χοντρή που βόλεψε το φίλο μου να ξαπλώσει στο γρασίδι. Εγώ βολεύτηκα στο τιμόνι του αυτοκινήτου.

Μετά από τέτοια κρασοκατάνυξη δε θέλαμε και πολλά. Ο ύπνος ήρθε λυτρωτικός και γρήγορα.

Το πρωί ανακαλύψαμε ότι το ήσυχο μέρος που σταματήσαμε ήταν έξω από το νεκροταφείο. Γι αυτό και επικρατούσε "άκρα του τάφου σιωπή"

Τέλος πάντων, τα μαζέψαμε και τη κοπανήσαμε για το Πήλιο.

Σε ένα, δε θυμάμαι ποιο, από τα όμορφα χωριά του πήραμε το πρωινό μας, αγοράσαμε και δύο τεράστιες γαρδένιες και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. 

Στην Αγία Μαρίνα της Στυλίδας, μια ωραία ερημική τότε παραλία αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μπανάκι.

Ανακάλυψα ότι στα δύο μέτρα βάθος είχε τεράστιες πίνες. Ασχολήθηκα περίπου μισή ώρα πριν καταφέρω να ξεκολλήσω μια περίπου 25 πόντους, ένα ολόκληρο γεύμα. 

Τότε μόνο αντιλήφθηκα ότι ο φίλος μου είχε μπει χωρίς μαγιό μια που είμασταν μόνοι μας στη παραλία.

Είναι αλήθεια ότι όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος . 

Ξαφνικά από το πουθενά, σκάνε τέσσερα αμάξια με μια τεράστια  παρέα, έτσι που γέμισε κόσμο η παραλία. Ειδικά θυμάμαι μια παλάβρα που μόλις βγήκε από το αμάξι αναφώνησε σηκώνοντας τα χέρια ψηλά "θάλαττα θάλαττα". Ήθελα να της πω ότι μας ψόφησε στη καθαρεύουσα, αλλά το άφησα να περάσει.

Ο φίλος μου βρέθηκε σε αδιέξοδο και κάνοντας μου απεγνωσμένα νοήματα προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή μου. Εγώ σπάζοντας πλάκα έκανα το Γερμανό, οπότε ξεσπώντας έβαλε τις φωνές, καλώντας με να αλλάξω και να του δώσω το μαγιό μου για να βγει έξω, ειδ άλλως θα έβγαινε σαν τη Μαρία Μοντεζ, όπως χαρακτηριστικά είχε πει, δηλαδή όπως το γέννησε η μάνα του.

Τελικά βρήκα ευκαιρία και άλλαξα μέσα στο αυτοκίνητο, του πέταξα το μαγιό και τελικά βγήκε στη στεριά. 

Η πίνα έγινε ένας υπέροχος τσιπουρομεζές σπέσιαλ και όλος δικός μου, μια που ο φίλος μου ούτε που να το σκεφτεί να δοκιμάσει ωμή πίνα, μόνο με λεμονάκι.

Από κει και πέρα όλα ήταν πιο απλά. Φτάσαμε στα σπίτια μας χωρίς απρόοπτα, ψόφιοι από τη κούραση, αλλά ευχαριστημένοι από το κουραστικό αλλά  λυτρωτικό Σαββατοκύριακο. 

Αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου μου φίλου Θάνου 

Αργύρης Χατζηκυπραίος