ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 19η - ΑΤΙΜΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΜΝΗΜΗ
Άτιμο πράγμα η μνήμη! Πότε δε ξέρεις τη στιγμή που θα πεταχτεί κάποια ανάμνηση. Χτες, η κουβέντα το έφερε στα σκυλάκια.
Κλασικός σύντροφος και φίλος του ανθρώπου..
Ποτέ δε τα φοβήθηκα και δε ξέρω αν αυτό ήταν και η αιτία που πάντα μου κουνούσαν την ουρά και πλησίαζαν για να εισπράξουν ένα χάδι που τόσο το έχουν ανάγκη.
Τα τρυφερά μου χρόνια τα πέρασα σε σπίτι "οξυζενέ" . Ούτε ζώα αλλά και άλλα ζωντανά. Πέτρινα χρόνια έτσι που το κατοικίδιο δεν είχε το δικό του χώρο ούτε και το χρόνο να ασχοληθει κάποιος μαζί του
Δύσκολα και τα χρόνια έτσι που το πιο γνωστό ζώο ήταν γαϊδούρι ή το μουλάρι του μανάβη.
Βέβαια πάντα για τους αστούς υπήρχαν και τα πρόχειρα ζωολογικά πάρκα που στα αθώα παιδικά μας μάτια τα φοβερά και τρομερά θηρία μας έκαναν να νιώθουμε τουλάχιστον σαν το Ταρζάν, αλλά σε ασφαλή απόσταση!
Ήταν ακόμα και αυτό το φημισμένο τσίρκο Μεντράνο που εκτός από τα υπέροχα ακροβατικά του, είχε στο πρόγραμμα του και δεξιοτεχνία πάσης φύσεως ζώων, από σκυλάκια μέχρι ελέφαντες.
Πολύ αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι για να φτάσουν σ' αυτό το επίπεδο είχαν υποστεί του κόσμου τα βασανιστήρια και αυτός ήταν και ο λόγος που απαγορεύτηκαν.
Δε θα παραλείψω και το κλασικό γύφτο με την αρκούδα.
Με ένα χαλκά περασμένο στη μύτη και μια χοντρή αλυσίδα που κατέληγε στο χέρι του αφεντικού της, ένα άσπρο τούλι σε σχήμα φούστας και το όνομα αυτής Μαρία. και απαραίτητο αξεσουάρΤο ντέφι που έδινε το ρυθμό και στο τέλος περιφέρονταν σαν δίσκος για να βγει και ο κόπος!
Ποιος ξέρει πόσο ξύλο έπεσε για να μάθει το δύστυχο ζωντανό να υπακούει στις εντολές του αφεντικού του.
Και μεις θαυμάζαμε και γελούσαμε γιατί έτσι τα βρήκαμε, γιατί μόλις είχαμε βγει από ένα αδελφοκτόνο εμφύλιο και γιατί έτσι ήταν τότε ο κόσμος.
Έπρεπε να ζεις στην επαρχία για να ξέρεις για τα ζώα. Εκεί που ο σκύλος και η γάτα ήταν μέλη της οικογένειας, το γαϊδούρι το μουλάρι και το άλογο, σύντροφοι στον αγώνα για την επιβίωση.
Βέβαια η κτηνοτροφία ήταν το μεγάλο ατού της εξοχής, αλλά η πτηνοτροφία ήταν στα σπάργανα.
Ο κύριος όγκος των αβγών ήταν από τη Τουρκία και η πιθανότητα να πέσεις σε κλούβιο κάθε άλλο παρά μικρή ήταν. Έτσι και έσπαγε κανένα κατά λάθος, η μπόχα που έβγαινε ήταν ανυπόφορη.
Άλλη εποχή! Τα πουλερικά ελάχιστα. Πήγαινες να αγοράζεις κοτόπουλο και σε ρώταγαν ποιόν θα έχετε άρρωστο στο σπίτι, γιατί θεωρούνταν σαν ιδανική τροφή για ανάρρωση. Ακόμα και το πορτοκάλι σπάνιζε και πουλιόταν με το κομμάτι..
Δύσκολα αλλά ωραία χρόνια.
Όχι επειδή υπήρχαν τα νιάτα αλλά επειδή ήταν ο κόσμος αλλιώς.
Ποτέ αθώος αλλά ούτε και αδιάφορος.
Υπήρχε αυτό το κάτι άλλο που σήμερα εξελίχθηκε σε ΜΚΟ αλλά τότε δεν υπήρχαν τα υπόγεια συμφέροντα.
Τέλος πάντων. Το θέμα αυτό είναι ατελείωτο.
Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι κάθε εποχή έχει και τα καλά αλλά και τα άσχημα της.
Η δική μου επαφή με τα ζώα ήρθε με την οικογενειακή επίσκεψη στο χωριό του παππού και της γιαγιάς από το σόι της μητέρας μου.
Πάπας ήταν ο παππούς στη Σταυρούπολη Ξάνθης. Περιοχή παραμεθόριος που για να πα χρειάζονταν ειδική άδεια από την Ασφάλεια. Ταξίδι με τα όλα του. Να 'ναι καλά τα τρένα που σαν ΣΕΚ εκείνη την εποχή ήταν και το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς.
Εκστασιάστηκα με το χωριό και με τα πάσης φύσεως ζώα. Βέβαια πάντα από απόσταση ασφαλείας και πάντα με τη τόλμη της απειρίας όλο και πλησίαζα. Έφαγα και μια ελαφριά κλωτσιά από ένα γαϊδουράκι που μου έκοψε το τσαμπουκά, αλλά ευτυχώς βρέθηκε κάποιος χριστιανός και με ανέβασε σε ένα τετράποδο. Τώρα αν ήταν γαϊδουράκι ή μουλαράκι δε το γνώριζα. Μου είπε τι θα κάνω και το άφησε. Περπάταγε ήρεμα παράλληλα στη γραμμή του τρένου και εγώ ήμουν μέσ τη τρελή χαρά.
Τότε ήταν που ακούστηκε το σφύριγμα του τρένου και μόλις φάνηκε από μακριά, στα παιδικά μου μάτια φάνηκε σαν ένας τεράστιος δράκος
Πανικός!
Χτύπαγα το δύστυχο ζωντανό στο κεφάλι όπως μου είχαν πει, στην αρχή ελαφρά σαν χάδι αλλά όσο το τρένο πλησίαζε και ο πανικός μου μεγάλωνε τόσο και η ένταση αυξάνονταν, ώσπου ήρθε ο φίλος αγρότης, με κατέβασε και σταμάτησε το μαρτύριο μου. Τότε είδα πως λίγο πιο πέρα ήταν όλο το σόι και θαύμαζε το πεντάχρονο κάου μπόι.
Πέρασαν αρκετά χρόνια και έφηβος πια με αρκετές γνώσεις για τα ζώα, βρέθηκα πάλι σε οικογενειακή επίσκεψη στο χωριό Κεραμωτή Καβάλας.
Ένα υπέροχο ψαροχώρι που ο θείος μου ήταν παπάς του χωριού.
Εφτά παιδιά είχε, εφτά αγαπημένα μου ξαδέρφια.
Χωριό λοιπόν και πεδίο δράσης για μένα το παιδί της πόλης.
Τι το' θελα;
Που να το 'ξερα πως ότι κάνει μπε δεν αρμέγεται; Και όπως το ψαχούλεβα γυρνάει και μου ρίχνει ένα κούτουλο και με καρφώνει στα βάτα. Τσίναγα σαν το μουλάρι για να το εμποδίσω να συνεχίσει τις κουτουλιές. Ευτυχώς που βρέθηκε μια από τις ξαδερφούλες μου και με έσωσε από το μαρτύριο. Πηρε το ζωντανό και με ξεσκάλωσε από τα βάτα.
Όταν της είπα τι είχε συμβεί μου απάντησε με απορία.... Καλά ρε ξάδερφε αρμέγεται ο τράγος;
Εκεί και κατάλαβα πως δε θα γινόμουν ποτέ κτηνοτρόφος. Έτσι η σχέση μας με ότι κάνει μπε παρέμεινε σε επίπεδο ψησταριάς.
Ο φιλοζωικός μου οίστρος έκτοτε περιορίστηκε σε καλλικέλαδα πτηνά κατά βάση καναρίνια με το φοβερό τους όνομα τζιτζιφρίγκος, που και που κανένα ψαράκι και το μακροβιότερο μια νεροχελώνα που τελικά κατέληξε μαζί με άλλες πολλές σε λιμνούλα του Εθνικού κήπου.
Τα σκυλάκια τα αγάπησα εξ αιτίας ενός φίλου στη Χαλκιδική που εξέτρεφε σκυλάκια ράτσας, τα maltezik toys. Πανέξυπνα, το κάθε ένα με το χώρο του, αλλά αφεντικά ήταν οι γονείς, ο Ρίχτερ και η Λάγια. Τρισχαριτωμένα, υπάκουα και καθαρά..
Αλλά τα χαιρόμουν μόνο για ένα μήνα! Μετά στη πόλη την απάνθρωπη με τους τρελούς ρυθμούς δε χώραγε στη ζωή μου όχι σκυλάκι αλλά ούτε κουνούπι!!!
Πολύ αργότερα, η κόρη μου είχε που ζούσε στην Αργολίδα πήρε ένα Λαμπραντόρ τη Λίζα, Φύλακας και φίλη. Πίσω από το μαγαζί σε ένα χώρο έξη στρεμμάτων, με ελεύθερη πρόσβαση από παντού , ήταν το βασίλειό της. Δε πέρναγε τίποτα χωρίς να έχει άδεια ή να είναι με γνωστή συνοδεία. Υπήρχε και ο σχετικός περιορισμός, γιατί όλοι οι πελάτες δεν ήταν και ότι καλύτερο και πάντα υπήρχε ο φόβος μπας και τους κόψει καμιά δαγκωνιά περιποιημένη.
Έτσι μια μέρα ξεκινήσαμε να πάμε βόλτα τη Λίζα και όπως πλησιάζαμε, από το πουθενά πετάχτηκε ένα τεράστιο τσοπανόσκυλο που μας κοίταζε απειλητικά. Μπήκα μπροστά, καλύπτοντας τη κόρη μου και ταυτόχρονα έψαχνα για κάτι να αμυνθώ σε περίπτωση επίθεσης. Τελικά βρήκα ένα σαπιόξυλο της πλάκας που δεν άντεχε σε καμιά κόντρα.
Κοιτώντας το σκύλο στα μάτια και προτείνοντας το ξύλο του είπα αργά αλλά επιτακτικά "κάτσε".
Δε ξέρω αλλά η εντολή λειτούργησε. Έκανα ένα βήμα και τείνοντας το χέρι μου του είπα "έλα"
Τι ήταν να το πω! Με έκδηλη χαρά άρχισε να χοροπηδάει δίπλα μας μη παραλείποντας που και που να τραβάει και κανένα γλείψιμο στα χέρια μας. Όταν τελείωσαν οι χαρές σε μας το πανηγύρι συνεχίστηκε γύρω από τη Λίζα που τελικά δέχτηκε τη πρόταση με αποτέλεσμα ένα υπέροχο σκυλάκι το "Λέων".
Πανέμορφος σκυλάκος, γόνος λαμπραντόρ και ελληνικού ποιμενικού, με διαφορετικό χρώμα στα μάτια, χαρούμενο και παιχνιδιάρικο.Έχετε αντιληφθεί πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα σκυλάκια. Ούτε που το καταλαβαίνεις.
Φίλος με όλα τα ζωντανά, του σπιτιού που δίπλα στο σπιτάκι του βρίσκαν καταφύγιο οι πολυάριθμες γάτες που βρίσκαν φιλόξενο περιβάλλον και τροφή.
Ο Λέων εξελίχθηκε σε ένα σκύλαρο θηριώδη που για βόλτα πόνο εγώ και ο γαμπρός μου είχαμε τη δύναμη να κουμαντάρουμε με αποτέλεσμα να υιοθετηθεί από μια οικογένεια σε μια βιλίτσα στην Επίδαυρο, αποτελώντας τον ακοίμητο φύλακα της οικογένειας.
Είχα και άλλα πολλά αλλά κλού στην ιστορία αποτελεί ένα καναρινάκι γνήσιο Μάτζεστερ σκουφάτο με το όνομα τζιτζιφρίγκος. Όνομα διαχρονικό και πάντα φοριόνταν σε όλα τα καναρίνια. Ειδικά αυτό είχε και το χαϊδευτικό "Φιρής"
Με το ξημέρωμα τον βγάζαμε σε ένα καρφί και με τις μελωδίες του τρέλαινε το κόσμο. Πέρναγε ο καιρός ανέμελα, αλλά και τα άσχημα πάντα καραδοκούν.
Καθόμουν στο καφενεδάκι της γειτονιάς και πίναμε το κρασάκι μας καλαμπουρίζοντας, όταν φάνηκε η γυναίκα μου σε μαύρο χάλι αναγγέλλοντας μου ότι ο Φιρής μας είναι άρρωστος και πεθαίνει.
Τινάχτηκα και διαπιστώνοντας την κρισιμότητα της κατάστασης σε μια πρόχειρη αυτοψία, αποφάσισα να το πάμε σε ένα κτηνίατρο και μάλιστα σε κορυφή. Ήταν τότε που είχε θεραπεύσει ένα βόα.και ήταν στις δόξες του.
Πληροφορήθηκα τη διεύθυνση του και με το κλουβί ανά χείρας τέρμα το γκάζι, φώτα μεγάλα και κόρνα διέσχιζα την Αθήνα με τεράστια τύχη που δε βρέθηκε τροχονόμος να με σταματήσει.
Άμπα, κλίση αποκλείεται να μου έδινε.... Ξύλο θα έτρωγα!
Συνέχισα σε λογικά πλαίσια, μόνο με τα αλάρμ, ώσπου έφτασα στο κτηνιατρείο.
Χαμός! Γυναίκες αγκαλιά με γατούλες και σκυλάκια με κλάματα περίμεναν τη σειρά για τη σωτήρια εξέταση.
Όταν ήρθε η σειρά μας η απάντηση ήταν "δηλητηρίαση" και το φάρμακο για αντιμετώπιση , μήπως και σωθεί ο Φιρής, ήταν η τεστοστερόνη. Μια σταγόνα τη μέρα στο στοματάκι του, τον έκανε να παρατείνει τη ζωούλα του για μια βδομάδα.
Πότε καλυτέρευε και πότε ξανακύλαγε, ώσπου δεν άντεξε η καρδούλα του και έφυγε για το παράδεισο των πουλιών!
Θάφτηκε με όλες τις τιμές στην εξοχή με ένα σταυρό στο μνήμα του σαν καλός χριστιανός.
Από τότε κόψαμε τις επαφές με τα ζωντανά.
Πολύ αργότερα σε άλλες καταστάσεις, κάπου άλλος ένας άτυχος Φιρής και τελικά καταλήξαμε σε δυο χρυσόψαρα που κολυμπάνε 365 μέρες του χρόνου, απλά ενισχύοντας το Φένκ Σούι του σπιτιού.
Πάντως τώρα που έρχεται Πάσχα, σαν καλός Χριστιανός ετοιμάζομαι για οβελία ή κανένα κοκορετσάκι! Βέβαια αγαπώ τα αρνάκια και οριζοντίως και καθέτως.
Αργύρης Χατζηκυπραίος
