Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

                       Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Ο Τάκης ο Βάρδας, ήταν ένας συνηθισμένος τύπος σε εμφάνιση, αλλά είχε ένα μυαλό ξουράφι.

Θα πλησίαζε μεσημέρι και ο Αυγουστιάτικος ήλιος έκαιγε κολασμένα. Η Αθήνα αυτή την εποχή ήταν σωστό καμίνι και μια μυρωδιά της λιωμένης ασφάλτου δυσκόλευε την ανάσα!.

Ο Τάκης έκανε γενναία προσπάθεια να καταφέρει να διασχίσει το λίγο ανηφορικό δρόμο  της οδού Ακαδημίας, από τη πλατεία Κάνιγγος ως τις αφετηρίες των λεωφορείων.

Ξαφνικά, αισθάνθηκε κάπως παράξενα.  Άρχισε να αναπνέει άνετα και ένας αναπάντεχος ίσκιος έκρυψε τον ήλιο μεταφέροντας του ταυτόχρονα και μια παράξενη αίσθηση ανυπαρξίας και ευφορίας. Ένα παράξενο συναίσθημα που ακόμα δε μπορούσε να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς ήταν!

Δε πίστευε στα μάτια του. Κοίταξε προς τα πάνω και είδε ένα παράξενο, τεράστιο αιωρούμενο ιπτάμενο δίσκο και μια ακτίνα που τον τράβαγε σε μια φωτεινή είσοδο. 

Του φάνηκε παράξενο που δεν φοβήθηκε ούτε για μια στιγμή για όλο αυτό το σκηνικό, που στο νου του  έμοιαζε σαν μια γνωστή φιλική παράσταση.

Με απάθεια έβλεπε τους ανθρώπους να μικραίνουν όσο ανέβαινε και καταλάβαινε το φόβο τους, καθώς αντιμετώπιζαν κάτι άγνωστο.

Από κει και μετά χάθηκαν τα πάντα. Ένας γλυκός ύπνος έσβησε κάθε εικόνα και ακολούθησε η ανυπαρξία 

Μια απαλή μουσική και μια υπέροχη δροσιά τον ξύπνησαν από το λυτρωτικό ύπνο. Ένα απαλό φως που έρχονταν από παντού και η καλλίγραμμη σιλουέτα μιας νεαρής ύπαρξης, που χειρίζονταν ένα πολύπλοκο μηχάνημα γεμάτο με καντράν, έκαναν όλο το θάλαμο φιλικό.

Στη πρώτη του κίνηση, η κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε με ένα υπέροχο χαμόγελο, που έσβησε κάθε  υποψία φόβου.

Τον πλησίασε με ένα χαριτωμένο βηματισμό και πιάνοντας του το χέρι τρυφερά τον καλωσόρισε με μια υπέροχη μελωδική φωνή.

Σηκώθηκε από τον άνετο καναπέ και περιεργάστηκε το χώρο. Έμοιαζε σαν ένα επιστημονικό εργαστήριο με οθόνες και παράξενα μηχανήματα που ούτε κατά φαντασία μπορούσε να φανταστεί τη χρήση τους.

Η άγνωστη γυναίκα, σαν να διάβαζε τις σκέψεις του, του είπε να μην ανησυχεί και πως όλα, γρήγορα θα γίνουν κατανοητά. Η χρήση των μηχανημάτων σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα έχει γίνει απλή και εύκολη. Απλά χρειάζεται υπομονή και τίποτα δε θα μείνει κρυφό ή ανεξήγητο!

Τον προσκάλεσε σε μια οθόνη και πατώντας ένα πλήκτρο φάνηκε πανοραμικά η θέα κάτω από την ιπτάμενη μηχανή. 

Το τι γίνονταν ήταν απερίγραπτο! Περιπολικά, ασθενοφόρα και πυροσβεστικά αυτοκίνητα δημιουργούσαν μια περίμετρο ασφαλείας για να καταφέρουν να ελέγξουν τη κατάσταση. Πάντα όμως υπάρχουν άνθρωποι που παρά το φόβο τους έχουν τη περιέργεια να δουν τι στην ευχή γίνονταν και να καταφέρουν να βγάλουν μια φωτογραφία από το τρομερό αυτό αιωρούμενο μηχάνημα!

Και ήταν απόλυτα φυσικό να υπάρχει αυτή η επιφύλαξη απέναντι στο άγνωστο!

Προσπάθησε να φανταστεί τι οι θα γινόταν σε ανώτερο επίπεδο, πολιτικό ή στρατιωτικό και του ήρθε ένα ειρωνικό χαμόγελο. 

Αλλά γιατί, ενώ αυτός ήταν το θύμα, αισθάνονταν σαν πρωταγωνιστής; Σαν ήρωας; Γιατί αυτή η ευεξία; 

Έτσι αόριστα καταλάβαινε ότι δεν έπρεπε να φοβάται τίποτα!

Η όμορφη κοπέλα τον κάλεσε να δώσει μεγάλη προσοχή σε  ό,τι του μάθαινε, έτσι που σε σύντομο σχετικό διάστημα, να γίνει γνώστης και χειριστής αυτών των πολύπλοκων μηχανημάτων.  

Μια παράξενη ιστορία είχε ήδη ξεκινήσει!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο 

Στην αρχή, το ξεκίνημα έγινε με ένα απλό μικρόφωνο, που μετά από μια σύντομη εκπαίδευση, ο Τάκης μίλησε με ήρεμη φωνή που ακούγονταν σε όλο τον γύρω χώρο, εξηγώντας σε όλους δημόσια, πως δεν υπήρχε κανένας λόγος ανησυχίας και πως γρήγορα θα υπήρχε η δυνατότητα της επίσκεψης στο ιπτάμενο μηχάνημα που εντελώς αθόρυβα αψηφούσε κάθε έννοια βαρύτητας . 

Βέβαια, παρ' όλες τις διαβεβαιώσεις ότι το ιπτάμενο μηχάνημα σύντομα θα έφευγε από το κέντρο της Αθήνας, υπήρχε έντονη ανησυχία και φόβος που σίγουρα ήταν φυσικός.

Και δεν αφορούσε μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά υπήρχε παγκόσμια ανησυχία και οπωσδήποτε διάχυτος φόβος που επικρατούσαν.  Ίσως και να μην ήταν η καλύτερη στιγμή για διακοπή της επικοινωνίας, αλλά δεν γινόταν διαφορετικά!

Αμέσως μετά σταμάτησε κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και άρχισε μια εμπεριστατωμένη εκπαίδευση, αλλά με τόσο απλό τρόπο που γίνονταν αμέσως κατανοητή. 

Το πόσο βοήθησε τον Τάκη η εκπαίδευση στο στρατό, που λόγω ειδικότητας είχε εκπαιδευτεί στον εξομοιωτή, ήταν ευχής έργο. Όλα του φαίνονταν φιλικά! Σα να  τα χειρίζονταν μια ζωή!

Πολύ απλά μηχανήματα! Πιλοτήριο, θαλαμίσκος διακτινισμού, οπλικά συστήματα και ένα σκασμό άλλα μηχανήματα που όλα βρίσκονταν σε μια απλοποιημένη οθόνη. 

Τα μαθήματα ξεκίνησαν με ασκήσεις διακτινισμού, που, μα τη πίστη μου, τού φάνηκαν σαν αστείο παιχνιδάκι. 

Σε χρόνο μηδέν ταξίδεψε στον επιθυμητό προορισμό και πατώντας το κουμπί σε ένα μαραφέτι σαν μπρελόκ, αυτόματα επέστρεφε στο σκάφος! Ωραίο παιχνιδάκι! Μακάρι να το είχαμε στη καθημερινότητα μας! Θα μας βόλευε μια χαρά!

Έτσι κατάφερε να περάσει τη βραδιά στο σπίτι του, αποκτώντας ένα άλλοθι για το ποιος ήταν ο  άνθρωπος που η λευκή ακτίνα ρούφηξε τόσο αναπάντεχα. Είχε επισκέψεις που σίγουρα δε τον περίμεναν σπίτι, γιατί όλο το διαδίκτυο ήταν γεμάτο με vidéo που τράβηξαν οι επίδοξοι οπερατέρ. Ο μεγάλος αδερφός να θυμάστε, είναι παντού!

Με το ξημέρωμα, η ζέστη ήταν ήδη ανυπόφορη και με ανακούφιση πάτησε το κουμπί επαναφοράς και βρέθηκε στο σκάφος.

Δεν υπήρξε καθόλου νεκρός χρόνος και τα μαθήματα ξεκίνησαν αμέσως. 

Σήμερα το πρόγραμμα ήταν η πλοήγηση του σκάφους.

Η αλήθεια ήταν ότι στην αρχή τού φάνηκε βουνό, αλλά διαπίστωσε ότι ήταν τόσο απλό σαν να οδηγούσε ένα απλό αεροπλάνο paiper.

Σύντομα κατάφερε να τιθασεύσει το μηχάνημα εξομοιωτή και να δηλώσει έτοιμος για δράση.

Με κάποιο μόνιτορ που στην οθόνη του έκανε την εμφάνιση μια εικόνα όλης της περιοχής και με τους έμπειρους χειρισμούς της όμορφης γυναίκας βρέθηκε μια κατάλληλη βραχονησίδα στο Αιγαίο σε μέρος βατό χωρίς να δημιουργεί κανένα πρόβλημα το παρκάρισμα του τεράστιου σκάφους. 

Ο Τάκης πήρε το μικρόφωνο και ενημέρωσε για την αναχώρηση του σκάφους. 

Ήδη ήταν προχωρημένο απόγευμα όταν σιγά - σιγά το σκάφος άρχισε να κινείται με μια αργή και ήρεμη ταχύτητα αλλά πάντα με στενή παρακολούθηση από ελικόπτερα, στρατιωτικά, αστυνομικά αλλά και από ιδιωτικά που ανήκαν σε κανάλια που είχαν βρει το θέμα της ζωής τους. 

Όταν βρέθηκε το σκάφος σε απόσταση ασφαλείας, η ταχύτητα άλλαξε, έτσι που τελικά έφτασε σε φανταστικό επίπεδο φτάνοντας στο τελικό προορισμό σε χρόνο μηδέν .

Η απορία του Τάκη ήταν ποιο να ήταν το καύσιμο και τι είδους κινητήρας υπήρχε που δεν ακούγονταν ο παραμικρός θόρυβος!

Όντως η απάντηση τον εξέπληξε. Όλη η Γη και γενικά όλο το σύμπαν καλύπτεται από μαγνητικά πεδία. Ακολουθώντας κάποιο από αυτά μπορείς να κινηθείς οπουδήποτε αλλάζοντας πεδίο κατά τη δική σου βούληση. Βέβαια ο κινητήρας ήταν ένα τεχνολογικό θαύμα και η συνεργασία του με τον υπολογιστή του σκάφους άψογη.

Όλα γίνονταν αυτόματα ως και οι συντεταγμένες του τελικού προορισμού, απλά με την αναφορά της επιθυμίας του προορισμού! 

Το απόγευμα, έτσι για ξεκάρφωμα, βρέθηκε στα στέκια του και φρόντισε με σχολαστικότητα να κάνει αισθητή τη παρουσία του. Σύντομα βρήκε μια αφορμή και τη κοπάνησε για το σπίτι. 

Ένας ύπνος δροσερός με τη  βοήθεια του air condition και το πρωί ήταν έτοιμος μετά από μια δυνατή καφεδιά να αντιμετωπίσει τα πάντα. Και σήμερα ήταν η πιο σπουδαία μέρα σε όλη αυτή τη περιπέτεια!

Με αυτοπεποίθηση πάτησε το κουμπί και βρέθηκε στο ασφαλές περιβάλλον του σκάφους.

Μετά από το πρώτο σοκ, άρχισε και ο εγκέφαλος να λειτουργεί φυσιολογικά και να ξεπηδούν απορίες σε ρυθμό πολυβόλου.

Η κοπέλα, ευτυχώς λαλίστατη, εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια κάθε τι που ρωτήθηκε. 

Έτσι λοιπόν έμαθε ο Τάκης όλες τις λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συμβαίνει!

Όλα ξεκινούσαν από το ιδιαίτερο DNA του Τάκη που είχε μια μοναδικότητα που δεν υπήρχε σε όλο το σύμπαν. Υπήρχε η δυνατότητα εξέλιξης και η ενσωμάτωση ιδιοτήτων που ξεπερνούσαν ακόμα και τη πιο τρελή φαντασία. Σε δυο επίπεδα εξέλιξη, υλικό και πνευματικό.

 Μια επιτροπή εξωγήινων που έλεγχαν όλο το σύμπαν και ταυτοχρόνως ήταν υπεύθυνοι για την ασφάλεια του και προστασία του από κάθε κακόβουλη ενέργεια που θα χαλούσε την αρμονία που με αγώνες είχαν καταφέρει να τη κρατήσουν σε υψηλά στάνταρ.

Εκεί λοιπόν θα έπαιζε και η σημαντική επέμβαση του Τάκη, που έμελλε να γίνει το όπλο που θα αντιμετώπιζε και θα κατατρόπωνε την απειλή που είχε αρχίσει και απειλούσε την ειρήνη του σύμπαντος.

Το επόμενο βήμα, ήταν το συνολικό πρόγραμμα που φαίνονταν απίστευτο, κάτι που ο απλός νους δεν ήταν δυνατόν να αντιληφθεί. 

Κι όμως, έτσι όπως του παρουσιάστηκε φαίνονταν τόσο απλό!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Η όλη ιστορία ξεκινούσε από ένα θαλαμίσκο με ένα στενό κρεβάτι, γυάλινη οροφή και τίποτα άλλο! Ακριβώς σε ένα σημείο πριν την είσοδο του θαλαμίσκου υπήρχε ένα μόνιτορ που από εκεί θα γίνονταν τα πάντα.

Εν τω μεταξύ έξω από το σκάφος είχε αρχίσει να γίνεται ένας μικρός χαμός. Ελικόπτερα και πολεμικά πλοία είχαν αποκλείσει τη περιοχή και κατά τα φαινόμενα όλοι τους βρίσκονταν σε πλήρη ετοιμότητα.

Κάπως έπρεπε λοιπόν να εκτονωθεί αυτή η κατάσταση. Εδώ και φάνηκε η πρωτοβουλία του Τάκη, που με τη βοήθεια της όμορφης γυναίκας κατάφερε να συνδεθεί με όλα τα ιπτάμενα και πλωτά μέσα στη περιοχή και με όσο πιο ήρεμη φωνή μπορούσε τους διαβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας για όσο διάστημα παραμένει το σκάφος σε αυτό το σημείο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η όποια μετακίνηση θα σήμαινε το αντίθετο.

Δήλωσε μάλιστα πως θα μπορούσε να συμβάλει σε δύσκολες καταστάσεις όπως δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες και γενικά σε ότι αφορά σε πρώτη φάση την ασφάλεια του κράτους. 

Ήξερε πως όλα αυτά τα παρακολουθούσαν οι κρατικές υπηρεσίες αλλά και ξένες πρεσβείες που παίζουν πάντα το ρόλο του κατασκόπου σε όποια χώρα και αν βρίσκονται 

Το σπουδαίο ήταν ότι το στίγμα είχε δοθεί 

Δήλωσε ακόμα ότι θα υπήρχε πάντα η δυνατότητα επίσκεψης στο σκάφος μετά από κάποιο σοβαρό αίτημα αλλά και η επαφή με ιντερνετικό κανάλι σε 24ωρη βάση.

Ήταν ήδη προχωρημένο απόγευμα και αποφάσισε να βρεθεί με φίλους που θα διαβεβαίωναν τη παρουσία του. Έτσι λοιπόν διακτινίστηκε στο σπίτι του και σαν κύριος βγήκε για τη βόλτα του. Αύριο θα ήταν μια δύσκολη μέρα!

Ουζάκι, μεζεδάκια, καλαμπουράκι με τους φίλους αλλά και μια γερή δόση ζέστης έκλεισαν τη μέρα και μετά από ένα δροσερό ύπνο με τη βοήθεια του air condition, τον βρήκε το πρωί πανέτοιμο και ικανό να ανταποκριθεί σε κάθε πρόκληση. 

Πάτησε το κουμπί επαναφοράς και αυτομάτως βρέθηκε στο γνώριμο πια περιβάλλον του σκάφους.

Θερμή υποδοχή από την όμορφη γυναίκα που όταν τη ρώτησε το όνομα της, ανέφερε ένα σειριακό αριθμό και αυτό ήταν το απίστευτο. Αυτό το θεσπέσιο πλάσμα ήταν ρομπότ με εξελιγμένη τεχνολογία και νοημοσύνη. 

Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε να εμπιστευτεί απόλυτα τη τεχνητή νοημοσύνη, απλά εξέφρασε την απορία του, ποιοί ήταν πίσω από όλα αυτά και ποιος ήταν ο τελικός σκοπός τους. 

Έτσι και έμαθε για την ύπαρξη μιας κεντρικής διοίκησης του σύμπαντος και πως ο ρόλος που του επιφύλαξαν ήταν ο πιο σημαντικός που θα μπορούσε κάποιος να  φανταστεί. 

Προορίζονταν να σώσει το σύμπαν!

Με ένα αίσθημα ευθύνης μπήκε στο θαλαμίσκο και σε λίγο ξεκίνησε το πρόγραμμα. 

Η πρώτη φάση περιλάμβανε τη δημιουργία σώματος με απεριόριστες δυνατότητες. Ένα πρόγραμμα επτά ημερών από τέσσερις ώρες τη μέρα.

Έκλεισε η πόρτα και σχεδόν αυτόματα ένας γλυκός ύπνος άρχισε να μηδενίζει το χρόνο.

Το τετράωρο πέρασε χωρίς να το καταλάβει αλλά όταν βγήκε από το θαλαμίσκο είχε την αίσθηση ότι πετούσε! 

Εν τω μεταξύ είχε γίνει δεκτό και το πρώτο αίτημα επίσκεψης από τηλεοπτικό συνεργείο και η ώρα τους ήδη είχε φτάσει. 

Μπήκαν μέσα με φόβο παρά το θερμό καλωσόρισμα. Βέβαια στεναχωρήθηκαν όταν έμαθαν ότι θα ήταν αδύνατον να εστιάσουν στο πρόσωπο του Τάκη ή να έχουν στοιχεία ταυτότητας και αυτό απλά και μόνο για λόγους ασφαλείας.

Οτιδήποτε άλλο σε κοινή θέα και μάλιστα με απεριόριστο ζουμ και όσο γίνεται πιο ξεκάθαρες απαντήσεις.

Και τι δε ρώτησαν, αλλά εκεί που ξεπατώθηκαν ήταν τα βίντεο που τράβηξαν. Κοντινά και μακρινά πλάνα, ζουμαρίσματα αλλά οι απορίες σε βλαμμένο δημοσιογραφικό στιλ. 

"Σκοπεύετε να δημιουργήσετε κράτος; Από πού ήρθατε και γιατί;"

Πήραν τις ανάλογες απαντήσεις και φύγανε τρέχοντας να κοινοποιήσουν το ρεπορτάζ τους και να θέσουν υποψηφιότητα για το βραβείο Πούλιτζερ. 

Εν τω μεταξύ με τα απίστευτα τεχνολογικά μέσα του σκάφους, σε μια συντονισμένη ενέργεια, έγινε μια παγκόσμια σύνδεση με όλα τα ΜΜΕ του πλανήτη, κάθε χώρα στη γλώσσα της, καλώντας αντιπροσώπους τους σε στρατιωτικό ή πολιτικό επίπεδο. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο

Σχεδόν αμέσως ανταποκρίθηκαν οι ΗΠΑ, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αγγλία δηλαδή, η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία και τέλος η Ελλάδα και η Τουρκία. 

Αποφασίστηκε να ξεκινήσουν αυτές οι ενημερωτικές συναντήσεις αμέσως μετά το επταήμερο πρόγραμμα βελτίωσης σώματος του Τάκη.

Κάθε χώρα θα είχε στη διάθεσή της τέσσερις ώρες 

Έτσι πέρασαν, ρουτινιάρικα θα έλεγα, έξι μέρες και η μόνη αλλαγή ήταν το σώμα του Τάκη που απέκτησε μύες και τέλεια αθλητική δομή. 

Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα για τις επισκέψεις σε διακρατικό επίπεδο τα πάντα ήταν σε μια ύψιστη επιφυλακή γιατί όπως και να το κάνουμε, ο φόβος του άγνωστου πάντα δημιουργεί επιφυλάξεις.

Ποδαρικό κάναν οι Αμερικάνοι που αυτό που ζητούσαν ήταν η πρόσβαση στη τεχνολογία και ιδιαίτερα οι πολεμικές της εφαρμογές. 

Απ' ό,τι φάνηκε επεδίωξαν μια σύμπραξη για παγκόσμια κυριαρχία. Βέβαια δεν έλειπε και το κλασικό, από που ποιοί και γιατί, ποιες είναι οι δυνατότητες του σκάφους και ποιος είναι ο γήινος που πρωταγωνιστεί σε όλη αυτή την ιστορία. 

Οι απορίες απαντήθηκαν κατά το μέτρο του δυνατού, αλλά οι απαντήσεις δεν ικανοποίησαν τους εκπροσώπους που ήθελαν τα πάντα.

Ακολούθησαν οι Ρώσοι με ερωτήσεις και απαιτήσεις καρμπόν με τους Αμερικανούς. 

Τα ίδια συναισθήματα, ίδιες απορίες και ίδιες απαιτήσεις. 

Οι συνομιλίες γίνονταν μπροστά από ένα μηχάνημα με την ικανότητα να μεταφράζει αυτόματα και να μεταφέρει τη μετάφραση στον ενδιαφερόμενο. Φορτωμένο όχι μόνο με όλες τις επίσημες γλώσσες της Γης αλλά και την πιο σπάνια διάλεκτο που πιθανόν να μιλούσαν σε κάποιο μεριά του πλανήτη.

Με αυτό το τρόπο η επικοινωνία του Τάκη, της όμορφης γυναίκας και των αντιπροσώπων ήταν παιχνιδάκι. 

Η υποδοχή περιλάμβανε προσφορά αναψυκτικού, ποτού αλλά και διαφόρων σνακς. Αυτό που έκανε εντύπωση ήταν ότι στο καθένα αυτό που προσφέρθηκε ήταν ακριβώς αυτό που προτιμούσε ο εκάστοτε αποδέκτης.

Απλό; Ίσως ναι ίσως όχι!

Μπαίνοντας στο σκάφος με ένα απλό και ανώδυνο σκανάρισμα το μηχάνημα γνώριζε για τις προτιμήσεις του καθενός.

Το μηχάνημα ήταν ένας αντιγραφέας, που έχοντας φορτωμένα όλα τα χημικά στοιχεία, είχε την δυνατότητα να συνθέτει τα πάντα και στην άριστη ποιότητα. 

Τελικά κάθε στιγμή αποκαλύπτονταν και από ένα θαύμα.

Ακολούθησε η καθημερινή παρουσία του Τάκη στα φιλικά στέκια και το κλασικό ουζάκι με τα κολλητά φιλαράκια, ένας υπνάκος και πάντα το πρωί έτοιμος για τις νέες επαφές.

Πατώντας λοιπόν το κουμπί επαναφοράς βρίσκονταν στο γνώριμο και ασφαλές περιβάλλον του σκάφους. 

Πρώτοι ήρθαν οι Γάλλοι και ακολούθησαν οι Βρετανοί, από ένα τετράωρο κάθε αντιπροσωπεία και απορώ πως είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η σύμπτωση απόψεων, αποριών και απαιτήσεων.

Τα ίδια σκατά είναι όλοι τους, άπληστοι και απάνθρωποι ανάξιοι ακόμα και να λέγονται άνθρωποι. 

Με ανακούφιση τους ξεφορτώθηκε ο Τάκης που είχε μπει για γερά στο παιχνίδι. Αρκετά σωβινιστής πρόσεχε στο έπακρο τα συμφέροντα της χώρας του. Όχι ότι φοβόνταν, απλά δεν ήθελε να ενεργοποιήσει κανένα σύστημα, είτε αμυντικό, είτε επιθετικό, γνωρίζοντας πλέον κάθε δυνατότητα του σκάφους.

Η μέρα έκλεισε ρουτινιάρικα με το καθιερωμένο πια ουζάκι, με το ένα χαλαρωτικό υπνάκο και το πρωί πανέτοιμος στις επάλξεις.

Αυτόματα μεταφέρθηκε ξανά στο σκάφος για να ξεκινήσει πάλι μια μέρα που όπως περίμενε πιθανόν να έκρυβε εκπλήξεις 

Η Κίνα και η Ιαπωνία σαν δύο χώρες με υψηλή τεχνολογία σίγουρα θα άλλαζαν κάτι από το μοτίβο των δυτικών χωρών. 

Μπούρδες! Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου! 

Τι στην ευχή! Όλοι ήταν συνεννοημένοι να έχουν περίπου τα ίδια ερωτήματα! 

Στο τέλος έμεινε το ζευγάρι της Τουρκίας με την Ελλάδα να κλείνει το κύκλο των επαφών. Εδώ είχαμε τον έκδηλο φόβο της Τουρκίας για μεροληψία υπέρ της Ελλάδος και της Ελλάδος η επιφύλαξη για τυχόντα προβλήματα στο μέλλον και τη στάση που επρόκειτο να κρατήσει το σκάφος .

Όλοι φάνηκαν να ησύχασαν μετά από τη διαβεβαίωσης της έντιμης ουδετερότητας στις νόμιμες συνθήκες και υποχρεώσεις των δύο χωρών.

Τέλος πάντων φεύγοντας και αυτοί, έγινε δήλωση ότι από δω και πέρα οι επισκέψεις θα γίνονταν πολύ φειδωλά. Ο λόγος βέβαια ήταν η συνέχιση του προγράμματος βελτίωσης του Τάκη. 

Η συνέχεια ήταν ο εμπλουτισμός του σώματος με ιδιότητες που θα το έκαναν μοναδικό και ασυναγώνιστο. Έτσι χωρίστηκε σε 7ημερα τμήματα που περιλάμβαναν κατά σειρά τα εξής: Πλήρη ανοσία. Ακολούθησε η ατρησία, δηλαδή απόκτηση σκληρότητας σε σημείο που ήταν αδύνατο να τρυπηθεί ή να τεμαχιστεί οποιαδήποτε σημείο του σώματος. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο

Σειρά πήρε η αφθαρσία, δηλαδή μια κατάσταση που σαν συνέχεια είχε το επόμενο στάδιο που ήταν η αθανασία. 

Τελικά σαν καπάκι το σώμα εμπλουτίστηκε με απεριόριστη δύναμη και όλες αυτές οι ιδιότητες στο τελευταίο επταήμερο συντονίστηκαν και  μεταξύ τους για μέγιστη απόδοση. 

Ακολούθησε ένα επταήμερο διάλειμμα για να γίνει η τελική αλλά και δύσκολη ολοκλήρωση.

Εν τω μεταξύ είχε φθινοπωριάσει για τα καλά και οι δυο γιορταστικές εβδομάδες όπου να'ταν θα θα έσκαγαν μύτη!

Μια περίοδος ηρεμίας είχε αρχίσει για το Τάκη με επαφές με φίλους και συγγενείς. Ανταλλαγές δώρων, αλλά όλο αυτό το αλισβερίσι άρχισε να στερεύει το χρήμα και καθώς κάθε έστω και μια υποψία για κάποια δουλειά που να φέρνει χρήματα είχε διακοπεί για κανένα τετράμηνο. 

Τη λύση την έδωσε η όμορφη γυναίκα στο σκάφος. 

Χωρίς δεύτερη κουβέντα, πήγε σε ένα μόνιτορ και βάζοντας ένα λογισμικό σε μια διπλανή θήκη άρχισαν να συγκεντρώνονται χρήματα και διάφορα πολύτιμα αντικείμενα.

Βέβαια απορίας άξιο, το από που έρχονταν όλα αυτά.

Η απάντηση τον εξέπληξε! Όλα αυτά είναι χρήματα και αντικείμενα οριστικά χαμένα, αλλά μπορούμε να κατάσχουμε κάθε ποσότητα μαύρου χρήματος που κυκλοφορεί σε όλο το κόσμο. 

Όλη αυτή η εξέλιξη, έφερε μια αστείρευτη πηγή χρημάτων, λύνοντας έτσι κάθε οικονομικό πρόβλημα.

Οι γιορτές πέρασαν χωρίς κανένα πρόβλημα από κάθε άποψη. 

Μαζί με τις γιορτές, πέρασαν και οι ημέρες ανάπαυσης και ξεκίνησε πάλι το πρόγραμμα βελτίωσης του Τάκη.

Συγκεντρώθηκαν όλες οι ειδικές δυνάμεις σε γήινο επίπεδο και μεταβιβάστηκαν στο σώμα του Τάκη σε ένα κουραστικό 7ημερο.

Ακολούθησε ένα ακόμα 7ημερο που εμπλούτισε το ήδη υπεράνθρωπο πλέον σώμα του Τάκη με δυνάμεις συγκεντρωμένες από όλο το σύμπαν.

Δεν υπήρχε πλέον τίποτα που να μην ήταν ικανός να κάνει σε υλικό πάντα επίπεδο ακολούθησε μια μικρή περίοδος προσαρμογής και ανάπαυσης και αμέσως ακολούθησε το πρόγραμμα νοητικής βελτίωσης. 

Χρειάστηκε να τελειώσει ο Φεβρουάριος ώσπου να προετοιμαστεί ο εγκέφαλος για να δεχτεί την τεράστια επέμβαση που θα τον μετέτρεπαν σε θαύμα δημιουργίας, ένα ανθρώπινο θεό. 

Βέβαια σε όλη αυτή τη βαβούρα, δε ξεχάστηκε η καθημερινή παρουσία του Τάκη σε φιλικά περιβάλλοντα έτσι που να είναι αδύνατο κάποιος να φανταστεί τη σχέση του με όλα αυτά τα φανταστικά που συνέβαιναν!

Το πρόγραμμα έγινε με βάση τα 7ημερα 4ωρα, δηλαδή για να δεχτεί κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα ο εγκέφαλος θα χρειαζόταν 7 μέρες. Έτσι ακολούθησαν δύσκολες μέρες.

Με έκδηλη πλέον τη πνευματική κόπωση άρχισε να δυσκολεύεται στις καθημερινές του επαφές με το φιλικό του περιβάλλον απαραίτητες όμως για τη βιτρίνα προστασίας της ταυτότητας του.

Ήταν βλέπεις και οι πολιτικό -  στρατιωτικές επαφές που είχαν καταντήσει ρουτίνα, καθώς όλοι αντιλαμβάνονταν ότι αν καταφέρουν να συμμαχήσουν με μια τέτοια ανώτερη δύναμη θα αποκτούσαν παγκόσμια κυριαρχία.

Τέλος πάντων, τα προγράμματα ξεκίνησαν ακολουθώντας μια τακτική σειρά. 

1. Παγκόσμιες γνώσεις, δηλαδή όλες οι γνώσεις της ανθρωπότητας τυπώθηκαν στον υπερ εγκέφαλο του Τάκη. 

Ήταν κάτι τρομερό! Αυτή η τεράστια συγκέντρωση γνώσεων έφερε τα πάνω κάτω. Ειδικά στις επίσημες επαφές ήταν ασυναγώνιστος, γιατί πλέον τα στοιχεία που χρειάζονται αντί να τού μεταφέρονται από κομπιούτερ, ήταν κτήμα του 

2. Το δεύτερο 7ημερο αφιερώθηκε στην εναποθήκευση όλων των γνώσεων του σύμπαντος.

Τρομερά βαρύ το φορτίο, σε τέτοιο σημείο ώστε χρειάστηκε ένα τεράστιο διάλειμμα για να μπορέσει ο εγκέφαλος του Τάκη να δεχτεί νέα δεδομένα. 

Έτσι άρχισε μια περίοδος χαλάρωσης και κοινωνικών επαφών, χωρίς φυσικά να παραμελούνται και οι πολιτικό στρατιωτικές υποχρεώσεις που είχαν γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας. 

Πάντως αυτό που όλοι τους προσπαθούσαν να πετύχουν, ήταν μια επίσκεψη του Τάκη στη χώρα τους ή έστω μια κοινή φωτογραφία με αναλλοίωτα χαρακτηριστικά, πράγμα που από την αρχή τους ήταν δηλωμένο ότι δεν θα γίνονταν ποτέ. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο όμως με την όμορφη γυναίκα και τα διάφορα μηχανήματα του σκάφους παίζανε σε καθημερινή βάση σε όλο το κόσμο.

Εν τω μεταξύ είχε φτάσει και το Πάσχα δίνοντας την ευκαιρία να υπερισχύσει η ανθρώπινη φύση του Τάκη, με μπόλικο αρνάκι σούβλας και μια γενναία κρασοκατάνυξη. Χαρές και γλέντια με συγγενείς και φίλους και γενικά αρκετές υπέροχες μέρες που όπως αποδείχθηκε ήταν απαραίτητες, για τη συνέχιση του προγράμματος.

Όλα τα καλά όμως κάποτε τελειώνουν και η καθημερινότητα έρχεται αμείλικτη. Όχι πως υπήρχε κάτι που τον φόβιζε απλά και μόνο έτσι είναι πλασμένος ο άνθρωπος και ο Τάκης παρ όλη τη δύναμη που απέκτησε παρέμενε άνθρωπος και όσο και αν φαίνεται παράξενο, ο χαρακτήρας του ήταν ο ίδιος ακριβώς όπως ήταν πριν από τη διαστημική επαφή του. 

Τελείωσαν λοιπόν και οι γιορτές του Πάσχα ανοίγοντας το δρόμο προς την Άνοιξη και μαζί με αυτό και τη συνέχεια στο πρόγραμμα βελτίωσης, που τώρα βρίσκονταν σε κρίσιμο σημείο. 

Στο επόμενο 7ημερο ενσωματώθηκαν ειδικές συμπαντικές δυνάμεις. 

Εδώ και τελείωνε το πρόγραμμα βελτίωσης. Το πως αισθάνονταν ο Τάκης δε περιγράφεται!  

Δε μπορούσε να χωρέσει το μυαλό του ότι πλέον δεν ήταν άνθρωπος αλλά Θεός!. 

Χρειάστηκε ένα κενό 7ημερο για να καταφέρει να συνειδητοποιήσει ότι κατέχει δυνάμεις απεριόριστες, δυνατότητες φανταστικές. Με τη σκέψη του και μόνο μπορούσε να αλλάξει το σύμπαν. 

Με μια πλήρη κυριαρχία στην ύλη μπορούσε να δημιουργήσει τα πάντα. Το πιο εύκολο από όλα ήταν η επέμβαση στην σκέψη των ανθρώπων είτε σε ατομικό ή και ομαδικό επίπεδο. 

Δυνάμεις που ακόμα δε μπορούσε να εκμεταλλευτεί, έτσι χρειάστηκε ακόμα δύο 7ημερα. Το πρώτο αναλώθηκε σε συντονισμό των πνευματικών δυνάμεων και το δεύτερο και πλέον σημαντικό, σε συντονισμό με τις σωματικές δυνάμεις. 

Και ναι, τώρα ήταν έτοιμος να αποδείξει ότι ήταν ήδη ένας Θεός!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο

Ξεκίνησε από το προσφιλέστερο όλων, τη χώρα του, με την απόφαση να τη μετατρέψει σε ένα επίγειο παράδεισο. 

Και όλα γίνονταν με απλές σκέψεις που η θεϊκή του πλέον φύση ήταν σε θέση να υλοποιήσει.

Πήρε ένα ολόκληρο μήνα η οριοθέτηση των συνόρων της χώρας σε ξηρά, αέρα και θάλασσα. Όλα αυτά κοινοποιήθηκαν παγκόσμια καθώς και οι ιδιαιτερότητες που θα επικρατούσαν στην Ελληνική επικράτεια.

Ήδη καλοκαίριαζε και η αφόρητη ζέστη ήταν προ των πυλών.

Η ιδιαιτερότητα της οριοθέτησης των συνόρων ήταν ότι με ειδική εντολή ήταν πλέον αδύνατο να αναπτυχθεί κάποια επιθετική ενέργεια, πράγμα που επεκτείνονταν και στο εσωτερικό της χώρας. Εξελίχθηκε όλη η Ελλάδα σε μια παραδεισένια περιοχή, όπου επικρατούσε ειρήνη και ασφάλεια για όλους. Βλέπεις αυτή η ομαδική επέμβαση στο μυαλό των ανθρώπων έφτιαξε ένα κόσμο που δεν υπήρχε πλέον καμία κακόβουλη σκέψη.

Έγινε και μια μελετημένη επέμβαση στο καιρό, ρυθμίζοντας θερμοκρασία και βροχές με τρόπο

 που να αποδώσουν στο μέγιστο βαθμό στο κλίμα της περιοχής.

Τέτοια δροσερό και ειρηνικό καλοκαίρι δεν είχε ξαναγίνει !

Όλες αυτές οι αλλαγές όμως, δημιούργησαν αντιδράσεις από τη πολιτική ηγεσία, που έβλεπε να χάνει το πρώτο ρόλο. Όλα όμως πέσανε στο κενό. Ποιος θα ήταν αυτός που θα τολμούσε να αντιπαρατεθεί στη πνευματική και υλική δύναμη του Τάκη.

Με ένα πλήρη συνοριακό έλεγχο μηδενίστηκε η παράνομη είσοδος μεταναστών και άρχισε έλεγχος για κάθε παράνομο μετανάστη που ήδη βρισκόταν στη χώρα. Ακολουθούσε αξιολόγηση και αν βρίσκονταν ένοχος σε αξιόποινες πράξεις γίνονταν αυτόματος εκτοπισμός του στο αρχικό σημείο εισόδου. Εννοείται πως τα περιουσιακά στοιχεία του κατάσχονταν και αποδίδονταν στα θύματα τους κατά το δυνατόν φυσικά. 

Το τι ξεσκαρταρισμα έγινε ήταν το κάτι άλλο.  

Όλα γίναν με πρόγραμμα ανά ήπειρο της Γης. Συμμορίες ολόκληρες εξαφανίστηκαν και τα άτυχα θύματα τους στα ναρκωτικά με την ισχυρή πνευματική δύναμη του Τάκη επανήλθαν στη κανονική ζωή χωρίς τις επώδυνες συνέπειες της στέρησης. 

Για το τέλος άφησε τους ντόπιους κακοποιούς. Η πρώτη τιμωρία ήταν το κανονικό ξεγύμνωμα από κάθε τι πολύτιμο που είχαν και απόδοση του κατά το δυνατόν στους φυσικούς δικαιούχους. 

Εν τω μεταξύ είχε δημιουργήσει χώρους υψίστης ασφαλείας και εκεί είχαν περιοριστεί οι εγκληματίες με σοβαρά παραπτώματα. Όλα τα μπουμπούκια μαζί, δολοφόνοι, πυρομανείς, αδίστακτοι κακοποιοί που είχαν καταστρέψει ζωές, ακόμα και κακοδικίες που με πακτωλό χρημάτων έφερναν τη δίκη σε αθωωτικά επίπεδα. Εννοείται ότι ακολούθησαν και αυτοί τη τύχη των κακοποιών.

Γενικά ακολούθησε ένα γενικό ξεσκαρτάρισμα έτσι που ο παράδεισος έγινε πραγματικότητα. 

Βέβαια η τιμωρία όλων των παραβατών ήταν εικονική, γιατί στη πραγματικότητα γίνονταν επέμβαση στο μυαλό και αποδίδονταν στη κοινωνία σαν ακέραιοι χαρακτήρες. 

Αυτοί όμως που είχαν σκυλιάσει, ήταν οι φίλοι μας οι Τούρκοι που δε λέγαν να παραδεχθούν με τίποτα τη νέα κατάσταση. 

Κάναν πολλές απόπειρες για να περάσουν τα σύνορα αλλά ο μαγνητικός θόλος λειτουργούσε αποτρεπτικά. Γενικά τίποτα δε περνούσε που να ήταν έστω και σαν υποψία επικίνδυνο για τη χώρα. Τίποτα δε περνούσε χωρίς έγκριση των αρχών.

Από άλλο πλανήτη, έφερε χρυσό σε τεράστια ποσότητα και τον τοποθέτησε στο εθνικό θησαυροφυλάκιο, καθιστώντας την Ελλάδα παγκόσμιο οικονομικό κολοσσό. Και τα επιδόματα βροχή και η φτώχεια άρχισε να στερεύει. Ένας ευτυχισμένος κόσμος που επί τέλους άρχισε να ζει όπως έπρεπε και να αναπτύσσεται στο πνευματικό επίπεδο. 

Επί τέλους, έγινε η Ελλάδα που ονειρεύονταν.

Βέβαια όλη η Γη αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, γιαυτό αποφάσισε να κάνει ορισμένες καίριες επεμβάσεις σε Γήινο επίπεδο. 

Με μιά του εντολή, όλα τα όπλα, κάθε είδους, έπαθαν αφλογιστία σταματώντας έτσι τους φονικούς πολέμους.

Πνευματικά εμφύτεψε στο μυαλό των πολεμοχαρών ειρηνική διάθεση και πνεύμα συμφιλίωσης και συνεργασίας και ένα πνεύμα ανοικοδόμησης κυριαρχούσε στο κόσμο. 

Βέβαια τα καθίκια σ' όλο το κόσμο ήταν στρατιές ολόκληρες και κάπως έπρεπε να τελειώνουμε με δαύτους και μάλιστα γρήγορα.

Η λύση αν και φαινόταν δύσκολη, για τον Τάκη ήταν απλή. Με μια του εντολή δημιουργήθηκε σε άλλο πλανήτη μια αχανής εγκατάσταση ικανή να δεχθεί όλα τα αποβράσματα της Γης και να τα φιλοξενήσει μέχρι τη πλήρη αναμόρφωση του χαρακτήρα. Η μεταφορά τους έγινε με διακτινισμό χωρίς να το καταλάβουν ή να γνωρίζουν που βρίσκονταν.

Τελειώνοντας και με αυτό το δύσκολο πρόβλημα αποφάσισε να κάνει στη Γη ένα σπουδαίο δώρο πριν φύγει για το πραγματικό του προορισμό.

Με τα χρόνια, ειδικά τη περίοδο της μεγάλης βιομηχανικής επανάστασης, άρχισε να αλλάζει το  κλίμα μέχρι που φτάσαμε στο σημερινό μας χάλι. 

Με τη σωτήρια επέμβαση του Τάκη όλα επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα, σταματώντας την υπερθέρμανση και το λιώσιμο των πάγων. Βέβαια το αποτέλεσμα της βελτίωσης άρχισε να φαίνεται σιγά σιγά, πράγμα που είχε μια τεράστια επίδραση στη καθημερινότητα των ανθρώπων.

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 7ο

Όλα ήταν πλέον έτοιμα για τον κύριο λόγο της ύπαρξης του Τάκη.

Το σκάφος θα παρέμενε στη Γη με μόνη διαφορά ένα ρομποτικό, τέλειο αντίγραφο του Τάκη, θα τον αντικαθιστούσε σε κάθε είδους εκδηλώσεις, επάξια καθώς θα ήταν φορτωμένο με γνώσεις και μνήμες που δεν θα πρόδιδαν την απουσία του Τάκη.  

Με ένα τεράστιο διακτινισμό βρέθηκε στις εσχατιές του σύμπαντος εκεί που είχε δημιουργηθεί το δυσεπίλυτο πρόβλημα.

Με το που βρέθηκε σε ασφαλές περιβάλλον, και ήρθε σε επαφή με τους εντολείς του, άρχισε μια ενημέρωση για το πρόβλημα που είχε προκύψει.

Σε εκείνο το μέρος του σύμπαντος ήταν το σημείο επαφής με ένα άλλο παράλληλο σύμπαν και με κάποιο τρόπο είχε δημιουργηθεί μια είσοδος που από εκεί έμπαιναν κακόβουλα πλάσματα που εδώ και δύο χρόνια προσπαθούσαν να τα σταματήσουν χωρίς κάποια σημαντική επιτυχία. Βέβαια η προέλαση ήταν αργή, αλλά δεν ήταν δυνατόν να σταματήσει. 

Ο Τάκης μελέτησε καλά τη κατάσταση και αυτόματα βρήκε και το τρόπο αντιμετώπισης. 

Σε πρώτη φάση περιβλήθηκε από μια τεράστια πύρινη σφαίρα και περιδιαβαίνοντας το κατακτημένο χώρο κατακαίει χωρίς οίκτο κάθε κακόβουλη ύπαρξη. 

Μια επιθετική ενέργεια άνευ προηγουμένου, κάτι που δεν το περίμεναν με τίποτα. 

Τελικά έφτασε στο σημείο που υπήρχε το  ρήγμα και είχε γίνει η γέφυρα στα δύο σύμπαντα. Το μελέτησε επισταμένως, παρακολούθησε τις προσπάθειες των κακόβουλων όντων να περάσουν το ρήγμα και τη κατά κράτος ήττα τους από τη πύρινη σφαίρα του Τάκη.

Το γήινο αξίωμα ότι η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα δε παύει να ισχύει πουθενά και για καμιά περίπτωση, έτσι ξεκίνησε μια επίθεση που σκοπό είχε να δώσει ένα μάθημα στους κακόβουλους αντίπαλους.

Πύρινες δέσμες χτύπησαν το ρήγμα κατακαίοντας τα πάντα, εξαφανίζοντας ό,τι κακόβουλο υπήρχε σε εκείνο το σημείο μέχρι που φτάνοντας εκεί ο Τάκης έκανε μια θεαματική είσοδο στο άγνωστο παράλληλο σύμπαν. 

Ήταν ένας τόπος παρόμοιος με τους δικούς μας. Το μόνο που άλλαξε ήταν ο κόκκινος χρωματισμός που επικρατούσε παντού και όντα διπλάσια από το μέγεθος του ανθρώπου με μορφή που περίπου έμοιαζε με ανθρώπινη και από αυτά που ήταν στολισμένοι ή κρατούσαν στα χέρια τους ήταν ηλίου φαεινότερο ότι επρόκειτο για στρατιώτες που σίγουρα τα είχαν χαμένα μη ξέροντας τι να κάνουν καθώς δε περίμεναν με τίποτα αυτή την εξέλιξη. 

Με την δύναμη της σκέψης του ο Τάκης επικοινώνησε μαζί τους, επιδιώκοντας περισσότερο επαφή με αρχηγούς, ερευνώντας έτσι τη διοικητική δομή τους και το τρόπο λειτουργίας. 

Άρχισαν να υποχωρούν μπροστά στην ανωτερότητα της σφαίρας του Τάκη που έκανε μια γρήγορη επέλαση σαν ένα απλό περίπατο. 

Είχε πια μπει στο εχθρικό έδαφος καταλαμβάνοντας μια τεράστια έκταση, κρατώντας όλες τις επιφυλάξεις μέχρι που έφτασε σε ένα σημείο που ήταν συγκεντρωμένες πολύ μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις.

Η κίνηση που έγινε από το αντίπαλο μέρος ήταν αναπάντεχη. Αντί για αντίσταση ο επικεφαλής τους εναπόθεσε τον οπλισμό του στα πόδια του με το υπόλοιπο στράτευμα να κάνει το ίδιο. 

Παντού και πάντα η κίνηση αυτή σημαίνει παράδοση. Έτσι με μια συγκαταβατική κίνηση δέχτηκε τη παράδοση και τηλεπαθητικά τους κάλεσε σε μια συνδιάσκεψη για να τεθούν οι όροι ειρήνης και γιατί όχι μια μελλοντική συνεργασία των δύο κόσμων!

Για μια εφετζίδικη κατάσταση, δημιούργησε ένα φανταστικό επιτελείο που όμως μπρος στα μάτια τους υλοποιήθηκε μοιάζοντας σαν απολύτως αληθινό.

Με την ανθρώπινη πλέον μορφή του ο Τάκης προβεβλημένος από ένα αόρατο, αδιαπέραστο θόλο, έτσι για περισσότερη προβολή και αίγλη με σκοπό την επίδειξη, ένα τρόπο που όλοι οι φιλοπόλεμοι τον σέβονται. 

Στο συμβούλιο αποφασίστηκε και υπογράφηκε και από τα δύο μέρη πως ο χώρος όλος που με την επέλαση του κατάλαβε ο Τάκης από τη στιγμή αυτή και μετά θα εθεωρείτο ουδέτερη ζώνη και θα απαγορευόταν κάθε προσέγγιση σε όλο το χώρο. Τέλος θα σφραγίζονταν το ρήγμα αλλά τελικά τον πλήρη έλεγχο θα τον είχε ο Τάκης. 

Κάθε παραβίαση των συμφωνημένων θα σήμαινε αυτομάτως σκληρά αντίποινα που θα σήμαιναν όλεθρο. 

Μετά από όλα αυτά, έγινε η αποχώρηση, το σφράγισμα αλλά και η ανακάλυψη ότι στα σημεία επαφής των παράλληλων κόσμων, παίζανε πολλά και το σπουδαιότερο υπήρχε η δυνατότητα για χρονικές στρεβλώσεις, γι'αυτό

 καλό θα ήταν να υπάρχει πάντα μια ομάδα ικανή να αντιμετωπίσει κάθε κίνδυνο αναπτύσσοντας πρωτοβουλία για τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων. Έτσι αποφασίστηκε να αναλάβει το κοσμικό συμβούλιο τη δημιουργία ενός νέου σειριακού μοντέλου μαχητή έτσι που να θωρακίζεται το δικό μας σύμπαν, έτσι για παν ενδεχόμενο. 

Το έργο του Τάκη είχε πια τελειώσει και απαλλαγμένος από τις βαριές υποχρεώσεις του ξαναγύρισε στην αγαπημένη του Γη που είχε γίνει όλη ένας τόπος παραδεισένιος. Έδιωξε το σκάφος στη βάση του στο διάστημα και κρύβοντας τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του ξαναγύρισε στη θαλπωρή του σπιτιού του. 

Ο καιρός ήταν καλός και μια ελαφριά δροσούλα βοήθαγε για μια βόλτα στα στέκια για καλαμπουράκι με τα φιλαράκια και το απαραίτητο Άγιο τσιπουράκι. Ήπιε του σκασμού και τελικά τη κοπάνησε για το σπίτι. 

Ίσα ίσα που πρόλαβε και ξεντύθηκε και ένας βαθύς ύπνος τον κυρίευσε.

Ξύπνησε αργά μια και ήταν Κυριακή και προσπαθούσε να συνέλθει από τη χθεσινή τσίπουρο - κατάνυξη 

Προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις του σε μια τάξη, πράγμα που έγινε μετά από ένα καφέ καραβίσιο. 

Αλλά ρε γαμότο, τι ονειρεύεσαι όταν πίνεις τσιπουράκι. Α ρε αθάνατη Χαρούλα πόσο δίκιο έχεις. 

Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς, δικτάτορας, θεός και παντοκράτορας .

Και φαντάσου μιλάει για ούζο.  Φαντάσου τι κάνει το τσίπουρο!

Άιντε και καλά ξυπνητούρια και ας σκάει έξω ο τζίτζικας. Να σημειωθεί κλείνουμε και κανένα air condition γιατί η ΔΕΗ θα μας πηδήξει στο λογαριασμό και το λεφτόδεντρο έχει πια στερέψει.

Αργύρης Χατζηκυπραίος 

.

ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ

 ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ

,

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Θα γυρίσουμε πολύ πίσω. Σε δύσκολα χρόνια. Ο πόλεμος μόλις έχει τελειώσει αλλά οι συνέπειες ήταν τραγικές. Φτώχεια και των γονέων. Εκείνη την εποχή διάλεξε η μοίρα να γεννηθεί το καλό παιδί. Μάλιστα η ζωή του σαν αγέννητου ακόμα, σώθηκε από τη διορατικότητα, ενός ασκούμενου γιατρού. γιατί η διάγνωση αντί για εγκυμοσύνη ήταν εντεροκολίτιδα και ήταν έτοιμοι οι προφεσόροι για παρακέντηση που θα είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο του εμβρύου, ίσως και της μητέρας. Η επιμονή του γιατρού να σηκωθεί να φύγει, ήταν πραγματικά σωτήρια. Τυχερό του ήταν να σωθεί.

Τελικά πράγματι, αντί για εντεροκολίτιδα ήταν μια υπέροχη εγκυμοσύνη που συνεχίστηκε απρόσκοπτα και τελικά γεννήθηκε το καλό παιδί. 

Ήταν 6 η ώρα το πρωί, με διακοπή ρεύματος και την ώρα που άνοιγε τα μάτια του το καλό παιδί και ακούγονταν το πρώτο του κλάμα, ω του θαύματος ήρθε το φως και έλαμψε ο τόπος. Όλοι οι παρευρισκόμενοι με μια φωνή φώναξαν "τυχερό, τυχερό".

Σε λίγες μέρες είχε βολευτεί  στο σπίτι του στη παραγκούπολη της Τούμπας, που ζούσαν οι πρόσφυγες σε άθλιες συνθήκες.. Αγώνας για το καθημερινό ψωμί, αλλά και γενικά τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα...Μέχρι που βρέθηκε η ευκαιρία στο πατέρα για δουλειά στην Αθήνα, που σαν πρωτεύουσα είχε τις ευκαιρίες της.

Που, πως, δεν έχει σημασία και είναι ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο. Τότε το καλό παιδί ήταν 10 μηνών.

Τα ταξίδια Θεσσαλονίκη - Αθήνα από στεριά, ήταν δύσκολα και επικίνδυνα, γιατί οι ληστές ήταν η  μάστιγα της υπαίθρου και το ρίσκο ειδικά για μια οικογένεια με μωρό ήταν τεράστιο, πράγμα που έκανε το ταξίδι σχεδόν απαγορευτικό

Η αμέσως επόμενη επιλογή, ήταν η θάλασσα. Αρκετές ώρες αλλά σχετικά ασφαλής η μεταφορά, αν και το πλοίο που μετέφερε το καλό παιδί στην Αθήνα, μετά από μερικά ταξίδια βούλιαξε με τραγικά αποτελέσματα.

Ναι, ήταν το ΕΠΙΒΑΤΗΓΟ «ΧΕΙΜΑΡΡΑ» που  προσέκρουσε σε ύφαλο και βυθίστηκε στις 19 Ιανουαρίου 1947 στον Ευβοϊκό κόλπο, παρασύροντας στο θάνατο περίπου 400 ανθρώπους.

Τέλος πάντων, πέρασαν μήνες, πέρασαν μερικά χρονάκια, όχι πολλά, αλλά άρχισε σιγά σιγά να πλάθεται ο χαρακτήρας του καλού παιδιού. Έπρεπε να είναι γνήσιος άντρας,  μικρογραφία μεν αλλά άντρας. Αυτό που λέγανε τότε σαν λαϊκή προσφώνηση "Κος παιδί"

Δύσκολο παιδί, γρήγορα, στο χρόνο επάνω, ξέκοψε από τις ρυπαρές βρεφικές συνήθειες. Βέβαια δε θα μπορούσε ποτέ να θυμάται τα τότε παιδικά του ανδραγαθήματα και στα πρώτα του λόγια ήταν "Αουπα Α.... αβούφ φωκιό" δηλαδή, σήκωσε τον Α.... να σβήσει το φως. Φυσικά στο φύσημα επάνω κάποιος γύριζε το διακόπτη, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, ακόμα μεγάλη χαρά του έδινε να χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, παρακαλώντας "Αούπα Α.... ναν" . Αλλά το κλου στην ευφράδεια του ήταν ολόκληρη φράση, ίσως κάπως μεγαλύτερος, δηλώνοντας την αποστροφή του για το φαγητό "Νινί κοκό τσιτσι, μαμ κακό μαερίον'" Δηλαδή το παιδί, το αυγό και το κρέας , δεν το τρώει γιατί είναι κακό φαγητό. Μια ιστορία που τράβηξε ως τα 5 του.

Και π; Σενα 'ταν μόνο αυτό; Με τον ύπνο οι σχέσεις του ήταν σε διάσταση. Το βράδυ για να κοιμηθεί, γίνονταν ολόκληρη επιχείρηση. Ο ταλαίπωρος πατέρας, για ώρα ολόκληρη κούναγε το κανακάρη με ένα παλιό νανούρισμα "Τρείς καλογέροι Κρητικοί" και όταν με τα πολλά φαίνονταν ότι κοιμόνταν, και οι γονείς ετοιμάζονταν περιχαρείς να το βάλουν στο παιδικό κρεβατάκι, με στριγκιά φωνή, απαιτούσε "Γέοι Κίκοι" δηλαδή πάλι κούνημα και πάλι οι καλογέροι οι Κρητικοί. Πρέπει να τον αγαπούσαν πολύ το μονάκριβο, ειδάλλως θα τον είχαν σβουρίσει στο κρεβατάκι του!

Ακόμα δεν είχε καλοπερπατήσει, που λέει ο λόγος και δε φόραγε φουφούλες γιατί ήταν κοριτσίστικο ρούχο. Βέβαια φταίει και ο οικογενειακός φίλος και γιατρός, που του είπε "Δε ντρέπεσαι άντρας να φοράς φουφούλες" Ρούχα φυσικά χαρισμένα από πλούσιο περιβάλλον και με ύφασμα πολυτελείας που δε βρίσκονταν στην αγορά. Προϊόν της πολιτισμένης Ευρώπης βλέπεις .Τελικά πήγαν στράφι!

Η γιαγιά, η Μικρασιάτισσα, από τα Σόκια, πάντα ήταν το αντικείμενο  έρευνας, αφού ήταν πάντα καθισμένη στη πολυθρόνα της και με τα ταλαιπωρημένα πόδια της από παραμορφωτική αρθρίτιδα, έτσι που και στα δύο της πόδια το δάχτυλο που αντιστοιχεί στο δείκτη καβάλαγε πάνω από το μεγάλο δάχτυλο. Εκεί και εστίαζε η παιδική λογική, για να βοηθήσει τη γιαγιά και χωρίς κανείς να τον καταλάβει πάταγε τα ταλαιπωρημένα δάχτυλα για να ισιώσουν. 

"Με λόχεψες συφοριασμένο" και αρκετά αλλά κοσμικά επίθετα .

 Εκεί που έπεσε το ξύλο της αρκούδας ήταν για να φορεθεί η σχολική ποδιά στη πρώτη τάξη, γιατί τη θεωρούσε  κοριτσίστικο ρούχο.  Μόνο μια μέρα φορέθηκε και τελικά δεν τους πέρασε.

Ακόμα και μεγαλύτερος έφαγε ξύλο γιατί δεν φόραγε φουστανέλα τσολιαδίστικη και να κυκλοφορήσει για μισό περίπου χιλιόμετρο από το φωτογραφείο μέχρι το σχολείο όταν πήγαινε στη τρίτη τάξη για κάποια σχολική γιορτή.

Οι ιστορίες της γιαγιάς πάντως, ήταν ταν κάτι σαν τη σημερινή τηλεόραση, αλλά απείρως ανώτερες.

Τα παράξενα δέντρα που είχαν στα μέρη της, όπως οι χαλβαδιές, οι σοκολατιές και οι καραμελιές , τον ενθουσίαζαν αν και καταλάβαινε την υπερβολή, του άρεσε όμως να τα ακούει. Μετά ήταν και το μάθημα των Γαλλικών που ακόμα και σήμερα θυμάται σαν μια γλυκιά τρυφερή ανάμνηση.

Κμπι= το κουμπί, κβας= ο κουβάς, κδουν= Το κουδούνι και άλλα μονοσύλλαβα που με θαυμασμό αποστήθιζε.

Και περνούσε ο καιρός  με τα ενδιαφέροντα του να αποκτούν νέο προσανατολισμό, μαθαίνοντας τη διαφορά των δύο φύλων, άλλοτε πετυχημένα, άλλοτε τον πιάνανε στα πράσα και τότε έπεφτε και το σχετικό μπερντάχι σαν το μοναδικό μέσο συνετισμού. 

Κάτι με "τα Μαράκια" κάτι με τη Πιπίτσα, κατάφερε και έμαθε τις  διαφορές των φύλων. 

Ακόμα και το καθρεφτάκι της τσάντας το έκανε αυτοκινητάκι προσπαθώντας να ρίξει ένα βλεφάριασμα κάτω, από τα μακρυά φουστάνια.

Τα πάντα σχετικά με το σεξ εκείνη την εποχή ήταν ταμπού και όλα τα κόλπα επιστρατεύονταν για μια κλεφτή ματιά σε ένα γυμνό γυναικείο σώμα.  Αλλά οι απορίες πάντα ήταν σαν του "Θαναθάκη" του Αρκά. Πιο χοντροκομμένα, βέβαια και τα πάντα με το όνομά τους. Άλλη εποχή άλλα ήθη.

Αλλά όλα στο καιρό τους. 

Στα 5 του, μια αδενοπάθεια ήταν αιτία να κάνει για τρεις μήνες καλοκαιρινές διακοπές, στη Ραφήνα. Το πρωί θάλασσα, το απόγευμα βόλτα στο βουνό. Τέλειος συνδυασμός και υπέροχο το κλίμα. Μια ανύπαντρη τότε θεία του ανέλαβε την ευθύνη και οι διακοπές ξεκίνησαν. 

Ως τώρα τα θαλασσινά του μπάνια ήταν στη κατακάθαρη τότε παραλία, στο Εδέμ του Παλαιού Φαλήρου. Κάπου εκεί βέβαια έσκαγε και το ρέμα του Μαλτσινιώτη, βαριά βιομηχανία που σίγουρα είχε και τα απόβλητα της, αλλά αυτά τότε ήταν μικροπράγματα. Εξάλλου εκεί τα νερά ήταν πάντα πιο ζεστά λόγω της μόλυνσης και τα είχαν για ιαματικά, έτσι όλη η γερουσία την άραζε εκεί, οπότε, εμείς οι πιτσιρικάδες βρισκόμασταν σε πιο καθαρά νερά.

Πεντακάθαρη, ήταν η θάλασσα της Ραφήνας που στην αρχή βαθαίνει απότομα αλλά μετά γίνονταν ρηχιά, αλλά δυστυχώς την έπιανε συχνά γερό κύμα. Εναλλακτική  λύση ήταν το Κόκκινο Λιμανάκι. Το σωσίβιο λοιπόν ήταν απαραίτητο και έτσι πλατσουρίζοντας γνώρισε τη Λίνα, ένα συνομήλικο κοριτσάκι που απολάμβανε τη θάλασσα με μια τεράστια φουσκωτή βάρκα. 

Η βάρκα ήταν ένα νησί ευτυχίας με ένα όμορφο κοριτσάκι μέσα. Όλο εκεί γύρω πλατσούριζε και όταν δεν τύχαινε της προσοχής της, την αποκαλούσε Λινοσπληνογάτα. 

Όλα στη ζωή όμως είναι μια σωστή επιλογή. Έτσι η θεία του, σε ασφαλές βάθος, του έβγαλε το σωσίβιο λέγοντας του ή κολυμπάς ή πνίγεσαι. 

Θες τώρα ο εγωισμός, θες ο φόβος, το θαύμα έγινε και κολύμπησε. Αυτό ήταν!. Από κει ξεκίνησε η λατρεία για τη θάλασσα που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. 

Τρεις μήνες πέρασαν με το ίδιο μοτίβο, πρωί θάλασσα και το απόγευμα βόλτα στο βουνό. 

Όλα πέρασαν και άρχισε να χτίζεται ένα γερό σώμα. Όταν τον είδε ο γιατρός είπε "Από δω και πέρα μη τον φοβάσαι" και είχε δίκιο.

Μέχρι τη τρίτη Δημοτικού το καλό παιδί μεγάλωνε στη γυάλα, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, σε στυλ κοινοβίου, με γιαγιά, θείες, μεγάλες ξαδέρφες που κατά καιρούς κατέλυαν στο σπίτι, που τα καλούδια και το νοίκι ήταν προσφορά του ήδη τακτοποιημένου πλούσιου θείου.

Τα πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα, σφυρηλατούσαν ένα χαρακτήρα αρκετά ισχυρό. Το καλό ήταν... ότι γνώριζε τη δύναμή του. Ήξερε τι ήταν, τι μπορούσε να κάνει.... Αντράκι σωστό

Το σπίτι που έμενε ήταν σε περιοχή της Αθήνας, φιλέτο σήμερα, αλλά τότε με τις μονοκατοικίες, άντε και διώροφα το πολύ πολύ, τους χωματόδρομους και γενικά τη γειτονιά έτσι όπως δεν την ζούμε σήμερα και δυστυχώς δεν θα την ξαναζήσουμε ποτέ. 

Τώρα αυτό δε ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Σίγουρα νοσταλγία θα έχουν όλοι οι παλιοί για μια εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί.

Σε όλη τη Γη, παντού, όλα έτσι ξεκινούν,  σαν να ζεις σε ένα μεγάλο χωριό.  Τα πάντα αλληλοσυγκρούονται. Οι περιοχές καθορίζουν και την δήθεν ποιότητα, της κοινωνίας

Η καλή κοινωνία και οι άλλοι. 

Θα μου πεις ποιοι άλλοι; Μα οι μεν που ζηλεύουν τους δε! .Όλα πάντα αποτελούν ένα συγκρουόμενο δίπολο. Κουλουβάχατα δηλαδή, αλλά όλα αυτά στο κόσμο των μεγάλων, γιατί οι πιτσιρικάδες της περιοχής, όλοι μαζί παίζανε τα δικά τους παιχνίδια, χωρίς να περιλαμβάνουν το ποδόσφαιρο, γιατί οι μόνες διαθέσιμες αλάνες ήταν κατηφόρες ή ανηφόρες με βράχια και ο κεντρικός ίσιος δρόμος και η μόνη άσφαλτος που ένωνε δυο βασικές περιοχές της Αθήνας και λογικό ήταν να διακόπτεται η αθλητική δραστηριότητα από την έστω και αραιή διέλευση των αυτοκινήτων.

Σε αυτήν την άσφαλτο όμως έμαθε ποδήλατο το καλό παιδί, δώρο από πλουσιότερο παιδί του περιβάλλοντος που του πήραν καινούριο και πιο μοντέρνο. Αλλά καλό ήταν και αυτό, αν και σε πρώτη φάση οι δοκιμές έγιναν μεταξύ σαλονιού και τραπεζαρίας με θεατή και εμψυχωτή τη γιαγιά και σαν άριστος μαθητής βγήκε από το σπίτι κατ' ευθείαν στην άσφαλτο, ισορρόπησε και άρχισε να τρέχει και πάνω στη χαρά του που τον έβλεπαν και οι γονείς καμαρώνοντας σαν γύφτικα σκεπάρνια για το βλαστάρι τους, ήρθε η κωλοτούμπα, που δεν ήταν και η μοναδική, με αποτέλεσμα τα αιωνίως γδαρμένα γόνατα. Αλλά είπαμε οι άντρες δε κλαίνε!

Μνήμες αστείες ή ακόμα και σημαντικές που του έμειναν χαραγμένες για πάντα, όπως ήταν το πανάκριβο αυγό που μόλις το έκανε η κότα το έφερνε η κυρούλα που είχε τη κότα για να πάρει το σημαντικό ποσό για την εποχή  εκείνη των 2 δραχμών. Ένα αυγό που αφού η μητέρα του το έπλενε καλά, έκανε με ένα τσιμπιδάκι 2 τρύπες, μια πάνω και μια κάτω και υποχρεωτικά γίνονταν ρουφηχτό κατ εντολή του φίλου οικογενειακού γιατρού.

Αξέχαστη ήταν και η φοβία του ξάδερφου που δεν έτρωγε κοκορέτσι από το φόβο να μη γίνει κόκορας 

Αλλά το κλου ήταν όταν πήγαν μαζί να αγοράσουν μαλλιά για πλέξιμο και όπως το λ το πρόφερε γ, ακούστηκε το εξής αμίμητο. 

Μαγιά με γάλα έχετε; 

Ο ταλαίπωρος ήθελε να πει. 

Μαλλιά μεγάλα έχετε;

Στα 8 μισή του χρόνια, ήρθε και η μεγάλη αλλαγή.. Μετακόμιση !!!

Βρέθηκε η ευκαιρία, αποταμιεύτηκε  το σχετικό ποσό και αγοράστηκε το ιδιόκτητο σπίτι, που έμελλε να στεγάσει την οικογένεια απαλλαγμένη από τους διάφορους άλλους συγγενείς!

Αλλά κάτι τον έτρωγε. Κάτι έπρεπε να κάνει για να τον θυμούνται. Εξ άλλου ποιος από τους δικούς του θα το μάθαινε, αφού την άλλη μέρα άλλαζε ριζικά περιοχή και θα εξηγηθώ παρακάτω γιατί το λέω αυτό.

Καμαρωτός καμαρωτός λοιπόν κατέβηκε δυο στενά πιο κάτω, εκεί που έμενε ο νταής της περιοχής, πιο δυνατός από τα άλλα παιδιά, λόγω ηλικίας και ύψους. Στη πρώτη πρόκληση το καλό παιδί απάντησε και όλοι πάγωσαν, γιατί ήταν μαθημένοι να υπακούνε. Τι στην ευχή, κοτζάμ τίτλο είχε. "Το τσογλανάκι" Δεν ήξερε σχεδόν κανείς το όνομά του και όλοι έτσι τον αποκαλούσαν.

 Η πρώτη επαφή ήταν απλά μια αναμέτρηση δύναμης! Στη συνέχεια έπεσαν οι πρώτες ψιλές και ακολούθησαν οι χοντρές, σφαλιάρες και εναγκαλισμός με τον αντίπαλο πλάτη στο χώμα και ξύλο γερό, όχι αστεία! 

Κανείς δεν ήρθε να βοηθήσει  τον αλητάμπουρα, λες και ήρθε ο λυτρωτής τους και όλοι φώναζαν "τρέξτε το καλό παιδί δέρνει το τσογλανάκι". Μετά το μπερντάχι ο νικημένος έφυγε μουρμουρίζοντας και με την ουρά στα σκέλια. 

Δεν τον ξαναείδε ποτέ από τότε, αν και με τη πάροδο του χρόνου, έτυχε να περάσει αρκετές  φορές από τη παλιά γειτονιά του

Αλλά όλα αλλάζουν. Το νέο τους ιδιόκτητο σπίτι ήταν σε συνοικία της Αθήνας, αναπτυσσόμενη μεν αλλά ακόμα με αλάνες και χωράφια που έσπερναν στάρι. Μια κατάσταση εντελώς άγνωστη και με κόσμο εντελώς διαφορετικό. Ίσως και αυτός να ήταν ο πραγματικός, γιατί εκεί ήταν όλες οι φάσεις της ζωής που πλάθουν χαρακτήρα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Εκεί ζούσε μια άλλη στόφα παιδιών αλλά και μεγάλων και αλίμονο αν σε έπαιρνε η μπάλα. Δεν μπορούσες να σταθείς πουθενά!

Τι μπούλινγκ και βλακείες λένε σήμερα. Τότε ήταν τρόπος ζωής. Ή υπέκυπτες σαν υποτελής ή την είχες βαμμένη! Και τα δύο ολέθρια.  Σου έκανε κάποιος μπούλινγκ; Τον σάπιζες στο ξύλο και του κόβονταν η όρεξη ή γινόσουν μια ζωή κολαούζο!

Έτσι το αποτέλεσμα της πρώτης επαφής στη γειτονιά ήταν οι καθημερινοί καυγάδες, ξύλο, συμμαχίες, πετροπόλεμος, σπασμένα κεφάλια, μέχρι που βρέθηκε σε κάποια διαβάθμιση ψηλά στην ιεραρχία της γειτονιάς. Και τότε γίναν όλα μέλι γάλα. Κανείς δεν τον ενοχλούσε πιά αλλά και οι φίλοι του αισθάνονταν ασφάλεια κοντά του. Υπήρχαν βέβαια και κολλητοί που ποτέ δεν αρπάχτηκαν με το καλό παιδί. Και η ζωή έπαιρνε το δρόμο της. με τα καλά, τα δύσκολα και πολλές φορές τα ανάποδα.

Παιχνίδια αλάνας, που δεν υπήρχαν στη προηγούμενη γειτονιά, και κάποτε ίσως να μιλήσουμε και γι αυτά, παιχνίδια που τα γεννούσε η φτώχεια και η εφευρετικότητα των παιδιών που πάντα έχουν ανάγκη για παιχνίδι!

Από μετατροπή του ρετσινιού που πέταγαν οι ταβερνιάρηδες, όταν καθάριζαν τα βαρέλια, σε πίσσα, Αμάδες, πεντόβολα, ξυλίκι, μακριά γαϊδούρα, ποδόσφαιρο, αλλά και τα κλασικά κρυφτό και κυνηγητό. Αναρίθμητα παιχνίδια ,άλλα ήρεμα και άλλα βίαια! Όλα βέβαια τελικό σκοπό είχαν τη φιγούρα στα θηλυκά της γειτονιάς. Και να δεις που όλοι είχαν και το παρατσούκλι τους, είτε από το επάγγελμα του πατέρα, είτε γιατί σε κάποιο έτσι έκατσε και άρεσε στο πόπολο. Κανείς δε ξέφευγε!  

Μίμης ο Προστυχέ, Άννα η Ψαρού, Τάκης ο Βράκας , Αλέκα η Κουράδα, ο Μπίγλης, ο Μιχάλας, η Νίκη η Τσουρλάδα. Τα Βλαχάκια 5 αδέρφια, 2 κορίτσια και 3 αγόρια, η Βούλα η Κουτσή, ο Λευτέρης ο Σημαίας, ο Σούλης ο σωλήνας, Τ... ο κουρέας, ο Τελάκης ο π@ύστ#ς και άλλοι. 

Ούτε η αφεντομουτσουνάρα του ξέφυγε από τα παρατσούκλια. Ήταν τότε μια ταινία με τίτλο "Ο γκάνγκστερ με το παιδικό πρόσωπο" και του το κόλλησαν.

Ως τώρα η μόρφωσή του ήταν σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της Αθήνας, ακριβό μεν, αλλά από δάσκαλους και καθηγητές έσκιζε.

Η 4η τάξη όμως ήταν σε τοπικό σχολείο. Εκεί εκτός από τα αγαπητηλίκια με τα κοριτσόπουλα, η ουσιαστική πρόοδος ήταν μηδέν και η απόφαση ήταν να ξαναπάει στο παλιό του σχολείο, που όπως είπαμε είχε δάσκαλους άριστους και αρχές σύμφωνα με αυτές της καλής κοινωνίας, ότι πρέπει για ένα καλό παιδί.

Κάπου εκεί, κατά την 5η τάξη Δημοτικού, ήρθε στο κόσμο και ο μονάκριβος του αδερφός. Τρελή χαρά και παρεάκι. Μέχρι και σε φόνο έφτανε γι' αυτόν. Άλλη  μια ιστορία αμοιβαίας αδελφικής αγάπης, ως τις προχωρημένες ηλικίες, γιατί  βλέπεις ήταν και ο ρόλος της μάνας που πάντα κρατούσε τα παιδιά ενωμένα.

Δυο ακόμα τάξεις του δημοτικού ώσπου ήρθε η πολυπόθητη αποφοίτηση και να τον γυμνασιόπαιδο στο 8τάξιο τότε γυμνάσιο, που ποτέ δεν έμαθε γιατί άρχιζε από την τρίτη τάξη... Λεπτομέρειες!

Αυτό που είχε σημασία ήταν οι εκλεκτοί  καθηγητές, με απίστευτη μεταδοτικότητα και το αμέριστο ενδιαφέρον της διεύθυνσης σε προσωπικό επίπεδο! Βλέπεις και τα δίδακτρα ήταν τσουχτερά.

Τα παιδιά είχαν χωριστεί σε διακριτές παρέες. 

Τα παιδιά πλουσίων οικογενειών από τη μία και παιδιά που οι γονείς είχαν μια κάποια οικονομική ευχέρεια και ήθελαν να αποκτήσουν μια μόρφωση επιπέδου τα βλαστάρια τους.

Τελικά ήταν ένας 12χρονος  λεβέντης. Άντρας στο μυαλό, στο σώμα, την ψυχή και τις ιδέες!

Η άθληση συνέτεινε στη δύναμη και η αγάπη για το μποξ και τη πάλη του αύξησαν την αυτοπεποίθηση.

Και αυτό έφερε φιλεναδούλες, μετρημένες και σοβαρές του σχολείου, αλανιάρες και απελευθερωμένες στη συνοικία. Εκεί και ανδρώθηκε!!  

Το σαράκι για τα αυτοκίνητα, του είχε κολλήσει από την Α Δημοτικού, που από το σχολείο μέχρι το σπίτι, μετέφερε τα παιδιά, ένα ναυλωμένο ταξί, που και η κόρη του οδηγού φοιτούσε στην ίδια τάξη με το καλό παιδί. Την έβαζε ο πατέρας της στα πόδια του και πήγαινε το αυτοκίνητο σαν επαγγελματίας. 

Είδε λοιπόν το καλό παιδί που ζήλευε και αφού πάρθηκε η γονική συναίνεση, επειδή ήταν και φίλοι, τον άφησε να δοκιμάσει με οικτρά αποτελέσματα αλλά με τις σχετικές σφαλιάρες και οδηγίες το έπιασε το νόημα και το αυτοκίνητο, κινήθηκε ομαλά!

Αυτό ήταν! Του κόλλησε το ψώνιο για τα καλά! Τελικό αποτέλεσμα, ένας τέλειος οδηγός με γνώσεις μηχανολογίας ικανός ακόμα και να επισκευάσει μικροβλάβες που γίνονταν στα αμάξια της τότε εποχής.

Ακολούθησαν γυμναστήρια, επιδόσεις άριστες, αλλά και γνωριμία με τον αφρό του υπόκοσμου. Αλλά η απέχθεια για κάθε τι επικίνδυνο  στην υγεία, το ήθος και τα πιστεύω του τον κράταγαν μακριά από κακοτοπιές!. Μέχρι και συνεταιρισμό σε ενεχυροδανειστήριο με φοβερό μαγκίτη της πιάτσας έκανε στα ίσα, αφού ήδη είχε εξασφαλίσει ειδική άδεια να εμπορεύεται από παλιότερη δραστηριότητα !

Επρόκειτο για τον ίδιο απατεώνα που είχε κάνει το κόλπο στις αποθήκες του ναύσταθμου με τα ναυτικά αμπέχονα.

Κόλλησαν φορτηγά στο φράκτη των αποθηκών και ξεσκόνισαν κυριολεκτικά τις αποθήκες, με αποτέλεσμα όλη η Αθήνα και ο Πειραιάς να φοράει ναυτικά αμπέχονα. Μέχρι που έγινε και μόδα!

Τελικά μεγάλο σχολείο η πιάτσα αλλά και καταστροφή. Βλέπεις το χρήμα πορώνει τον άνθρωπο και ήταν πολύ και εύκολο!

Νόμιμο μεν, αλλά με πολλά ερωτηματικά. Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες γιατί αυτό είναι ολόκληρη ιστορία. Το να συνδυάσεις όλα αυτά ήταν μεγάλος άθλος αλλά όλα γίνονται. 

Εκεί και ανακατώθηκε με τις λέσχες, έμαθε να παίζει χαρτιά, χωρίς να χάνει. Μυήθηκε στο βρώμικο στήσιμο τραπεζιού από τούς άριστους του είδους και κάποιες λαθροχειρίες, που δεν φρόντισε να καλλιεργήσει γιατί δεν ήταν κουστούμι στα μέτρα του. . Παρέμενε πάντα το καλό παιδί.

Δουλειά το καλοκαίρι αντί για διακοπές, εργάζονταν σκληρά και φιλότιμα και πάντα η κλασσική επωδός. 

Τα "Ουζάκια", αλλά βασικά αυτό που τον τράβαγε, ήταν ο μεζές. Παρέες πάντα υπήρχαν αλλά, λίγοι μπορούσαν να τον ακολουθήσουν, τέτοιο γερό ποτήρι που είχε εξελιχθεί.

Αλλά το σχολείο, σχολείο. Ακόμα θυμάται τις καθηγήτριες που με τις ικανότητες τους, του μεταλαμπάδευσαν τις γνώσεις τους, αλλά το πιο σημαντικό ήταν το σύστημα που βοηθούσε για μια δημιουργική εκμάθηση. 

Η αγάπη του για τη μάθηση, ειδικά στον ηλεκτρισμό, ήρθε από τα λόγια της καθηγήτριας της Φυσικής:

"Μπορεί να μη καταλαβαίνετε αυτά που μελετάτε αλλά μη σταματάτε. Είναι σαν να ανεβαίνετε σε ένα πύργο χωρίς παράθυρα και δε ξέρετε σε ποιο ύψος βρισκόσαστε. Μόλις όμως φτάσετε στο παράθυρο, θα δείτε σε ποιο ύψος  ανεβήκατε"

Και έτσι ήταν. Κατάλαβε τα πάντα σε σημείο που έκανε ηλεκτρολογικές δουλειές με ασφάλεια και επιτυχία! Αυτά έκανε το ακριβό σχολείο και οι άριστοι καθηγητές του

Περιβάλλον άκρως Ελληνοχριστιανικό, με εκκλησιασμούς, εκδρομές στα κοντινά άλση και πάντα κάτω από το αυστηρό βλέμμα της διεύθυνσης.

Και ήρθε και η αποφοίτηση. Με καλό βαθμό αλλά το αναμενόμενο άριστα δεν φάνηκε!! Βλέπεις τον έφαγαν τα μαθηματικά, που λόγω της άριστης επίδοσης του υπήρχε το κυνήγι από τον καθηγητή που νόμιζε πως με αυτό το τρόπο θα κατάφερνε να εμφανίσει το μαθηματικό του ταλέντο και να τον κοντράρει με μια συμμαθήτρια, όντως διάνοια. Το αποτέλεσμα ήταν ο χρόνος των μαθηματικών να αναλώνεται στα φλιπεράκια. Αλλά εκεί που έγινε προφέσορ ήταν το ποδοσφαιράκι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα  μια πανωλεθρία στις μαθηματικές του γνώσεις και αιτία που στοίχειωνε τα τα όνειρα του. 

Έβλεπε στον ΄ταραγμένο του ύπνο να μπαίνει στη τάξη και ο καθηγητής των μαθηματικών να τον συστήνει, λέγοντας, "παιδιά σήμερα έχουμε ένα καινούριο μαθητή" ή να κάθεται στο θρανίο μπροστά από μια άδεια κόλλα και με αγωνία να προσπαθεί να βρει κάποια λύση. που δεν υπήρχε. Όλο αυτό το άγχος είχε σαν αποτέλεσμα μια υπερπροσπάθεια, που στη τελική βαθμολογία κατάφερε να ξεπεράσει αρκετά τη βάση. Τρία μερόνυχτα με ελάχιστο ύπνο. Η ουσία ήταν ότι πήρε παλικαρίσια το απολυτήριο του γυμνασίου. 

Η αλήθεια είναι ότι παρά το ξενύχτι, υπήρχε η όρεξη για διασκέδαση. 

Σκέφτηκε.... το πιο περιορισμένο κορίτσι στη τάξη ήταν η κόρη ενός ανώτατου αξιωματούχου σωφρονιστικού καταστήματος, που ακόμα και στο σπίτι του, μιλούσε σε  αρχαΐζουσα καθαρεύουσα. 

Τον αντιμετώπισε στα ίσια και πήρε τη πολυπόθητη άδεια, αλλά επειδή χάθηκαν με την υπόλοιπη παρέα, την έβγαλαν οι δυό τους και πέρασαν υπέροχα!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Με το απολυτήριο του γυμνασίου ήρθε και η απελευθέρωση από μια βασική πρωινή υποχρέωση, αλλά όχι και από τη φιλομάθεια. Οι ώρες έπαψαν πια να αποτελούν εμπόδιο στη δραστηριότητα, αλλά και το μαράζι για τα μαθηματικά που δεν έμαθε τον έκαιγε. Η υποχρέωση να βοηθήσει τον αδερφό του στα μαθηματικά με την παρότρυνση της μητέρας και κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία το πήρε απόφαση. Ένας τεράστιος τόμος του "Τόγκα" εξισορρόπησε τη χασούρα. και με αναδρομική μελέτη έγινε εξπέρ στα μαθηματικά. 

Ακολούθησαν εξετάσεις πανεπιστημιακού επιπέδου και επιτυχία στις εισαγωγικές σε σοβαρή σχολή, αλλά βλέπεις, τότε υπήρχε και τρελή κονόμα, φιλεναδούλες, αλλά και το follow your dream, στα οικογενειακά μέτρα του έπεφτε στενό. 

Και τα παράτησε όλα!. Τον απασχολούσαν μόνο δουλειές επικερδείς, ανεξαρτησία και παρεούλες, μόνιμη ντάμα, που δεν ήταν γραφτό να καταλήξει σε κάτι, λόγω και άλλων κρυφών της επιδόσεων. Τίποτα δε μένει κρυφό υπό τον ήλιο. Και επειδή γυναίκες δεν έδερνε, φρόντισε να βρεθεί η ευκαιρία και τουλούμιασε στο ξύλο τον άτυχο αντίζηλο.

Μετά ήρθε άλλος σοβαρός δεσμός που θα κατέληγε σε γάμο. Είπαμε, ήταν το καλό παιδί. Εξέθεσε άρα τέρμα δεν υπήρχε άλλη κουβέντα!

Και τελικά αποφάσισε να σταματήσει τις υπεκφυγές, παρατώντας τα όλα σύξυλα, διέκοψε την αναβολή που είχε λόγω σπουδών και αποφάσισε να τελειώνει με το στρατιωτικό. Κατά την κατάταξη κρίθηκε ικανός Ι1 και ΥΕΑ με άλλα λόγια υποψήφιος έφεδρος αξιωματικός.  Και ήταν και η μαύρη εποχή της χούντας!!

Αθήνα- Κόρινθος, 4 ώρες με το Οτομοτρίς. και κατευθείαν για το στρατόπεδο. Ο κουρέας δούλευε σερί, φτιάχνοντας γλόμπους. Ανθρωπάκια που λες και βγήκαν όλα από το ίδιο καλούπι. Αυτό εκμεταλλεύτηκα και τη σκαπούλαρε στη πρώτη αγγαρεία στη λατρεμένη Καλλιόπη. Απλά δε πήγε και κανείς δε το πήρε χαμπάρι.

Τρεις μήνες στη Κόρινθο, για βασική εκπαίδευση, μια ενδιαφέρουσα περίοδος θητείας χωρίς καμμιά αγγαρεία με θράσος και θάρρος που σαν αποτέλεσμα ήταν να βάλει και ενάμιση κιλό!

Ταλέντο στη σκοποβολή με επαναλαμβανόμενες βολές στο στόχο, παρόλο το μαύρο χάλι των εκπαιδευτικών όπλων.

Πάντως τόση ήταν γενικά η σκοπευτική δεινότητα των νεοσυλλέκτων, που μια φορά την στιγμή που ξεκινούσαν οι βολές κάποιος άτυχος σκύλος πέρασε στο πεδίο βολής και αρκετά  σαΐνια, αντί για το στόχο, σκόπευσαν προς το σκύλο. Ευτυχώς κανένα ζωντόβολο δε βρήκε στόχο και τη γλύτωσε το κακόμοιρο το ζωντανό που έφυγε τρέχοντας με τη ψυχή στο στόμα. Αποτέλεσμα, όλη η γραμμή βολής 5 μέρες φυλακή, που στο στρατό μεταφράζεται άλλες 5  μέρες παράταση της θητείας, που τότε για το στρατό ξηράς ήταν 2 χρόνια.

Από όλο το τρίμηνο της βασικής εκπαίδευσης, συγκράτησε μόνο τα ευτράπελα και τις πιο όμορφες στιγμές και ήταν πολλές . Στρατός είναι αυτός και δυο χρόνια θητείας θα ήταν αρκετά και δύσκολα. Και ήταν και χούντα.

Στιγμιότυπα που έμειναν ευχάριστα στη μνήμη, όπως ο σκοπός που φώναζε τα συνθηματικά με όλη του τη δύναμη, ως τον εκλεκτό συνάδελφο που όπως και να τον φώναζες, "συνάδελφε, φαντάρε , φίλε, στρατιώτη", δεν άκουγε με τίποτα. Μόνο όποιος του φώναζε μαλάκα, στέκονταν σε στάση προσοχής χαιρετώντας στρατιωτικά απαντούσε "Διατάξτε".

 Μετά μάθαμε το λόγο αυτής της συμπεριφοράς του. Ήταν Έλληνας του εξωτερικού, που νοστάλγησε τη πατρίδα και μόλις πάτησε τα Άγια χώματα της, τον βούτηξαν σαν ανυπότακτο και τον ντύσανε στο χακί.

Με χίλιες δικαιολογίες το καλό παιδί, προσπαθούσε να αποφύγει την ειδικότητα του εφέδρου ανθυπολοχαγού, γιατί κάποιο μέσο που είχε, θα τον βόλευε μόνιμα σε γραφείο στην Αθήνα. Δυστυχώς όμως το μέσο ψόφησε και οι αρνήσεις του πέσανε στο κενό. Και είχαμε και χούντα.

Γρήγορα ήρθε και η πρώτη μετάθεση στην Αθήνα, με εκπαιδεύσεις για απόκτηση ικανοτήτων και ειδικότητα. Έτσι βρέθηκε με στρατιωτικό δίπλωμα οδήγησης οχημάτων 2 1/2 τόνων, τα γνωστά μας REO, αλλά και ειδικότητα βαρβάτη αρχηγός  - στοιχειάρχης σε ομάδα που ο πιο αγράμματος ήταν αυτός σαν απόφοιτος του Οκταταξίου γυμνασίου. 

Πάντα μια ζωή μέσα σε όλα, έτσι όταν του ζητήθηκε, εκτιμώντας τις γνώσεις του για τα αυτοκίνητα να συμμετάσχει στο Γραφείο Κίνησης, το δέχτηκε , αλλά δεν υπήρχε και άλλη καλύτερη λύση.  Έτσι ανέλαβε υπηρεσία σε υπεύθυνο πόστο εκεί που οι συνθήκες ήθελαν αντί για συνταγματάρχη υπεύθυνο να έχει την αφεντομουτσουνάρα του.

Και για όποιον νομίζει ότι είναι εύκολη δουλειά, τον πληροφορώ, ότι είναι μια τρομερά υπεύθυνη εργασία. Προγραμματισμός κινήσεων, κατάθεση προγράμματος  στην αρμόδια υπηρεσία της ΣΔΑ και διαταγές πορείας για όλες τις προγραμματισμένες κινήσεις, αλλά και μερικές εν λευκώ διαταγές στην δική του έγκριση για ειδικές περιπτώσεις, αλλά κυρίως πρώτιστο καθήκον ήταν η υπευθυνότητα  στην κατανάλωση της βενζίνης γιατί κάθε σφάλμα στο στρατό χρεώνεται και πληρώνεται. Εκτός από όλα αυτά ήταν και η  φροντίδα για τις απαραίτητες επισκευές στην ομάδα συντήρησης, αφού πρώτα τονιστούν τα προβλήματα και η ιεράρχησή τους

Στην αρχή που διορίστηκε σ΄ αυτή τη θέση, είχε σαν προϊστάμενο, ένα λοχία χουντικό καθίκι, καλός στη δουλειά του αλλά είχε κάψει κόσμο και κοσμάκη. Κάποτε προσπάθησε σε κάποια  στιγμή που έκανε  μια ανθρώπινη διευκόλυνση στους οδηγούς να βρει ευκαιρία έστω και χωρίς λόγο να του επισυνάψει κατηγορίες που σίγουρα με το ανόητο χουντικό πρωτόκολλο τις θεωρούσαν επικίνδυνες για την ύπαρξη τους. Μια αναφορά έστω και ανυπόστατη για κομουνιστικές μεθόδους αποτελούσε σοβαρή αιτία για τραβήγματα από το 2ο γραφείο, ως και το ΕΑΤ ΕΣΑ

Μπροστά του είχε ένα μπουκάλι αναψυκτικό, που ευτυχώς αστόχησε και ο καλός μας ο λοχίας καταλαβαίνοντας τι θα επακολουθούσε το έβαλε στα πόδια. Βλέπεις υπήρχαν και μάρτυρες στη σκηνή και δεν τον έπαιρνε. 

Παίρνοντας ένα 22αρι γερμανικό κλειδί που είχε ξεμείνει στο γραφείο, σηκώθηκε και άρχισε το κυνηγητό, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των φαντάρων!

Ας είναι καλά ένα παλληκάρι παλιοσειρά, που έκανε, ολόκληρη βουτιά και του μπλοκάρισε τα πόδια, αλλιώς αν τον έφτανε, ούτε ψύλλος στο κόρφο του. Από τότε λούφαξε μια και σε μερικές μέρες απολύονταν από το στρατό και μάλιστα με " εύφημον μνεία " παρακαλώ το κοπρόσκυλο! Και είχαμε και χούντα!

Πέρασε αρκετός καιρός, και η διοίκηση αποφάσισε πως έπρεπε να διορίσει ένα μόνιμο υπεύθυνο του γραφείου, έτσι και κατέφτασε ένας αρχιλοχίας, ο επιλεγόμενος Κατάρας. 

Όσο ήξερε αυτός από αυτοκίνητα, άλλο τόσο ήξερε και το καλό παιδί από πυρηνική φυσική. Ντουβάρι σκέτο και όταν ήρθε η Παρασκευή, η καθιερωμένη ημέρα συντήρησης και επιθεώρησης των οχημάτων, επέμενε να κάνει αυτός τον έλεγχο. Καλά , έπεσε το γέλιο της αρκούδας. 

Με τρόπο τον έπεισε να κάνει αυτός έλεγχο στις καρότσες και τη καμπίνα και να αφήσει τις μηχανές για αυτόν.

Όταν επί τέλους τελείωσε αυτή η επεισοδιακή επιθεώρηση, του έφερε τα αποτελέσματα και μετά βίας συγκρατήθηκε να μη γελάσει. Είχε μετρήσει ο αθεόφοβος όλες τις βίδες που έλειπαν από τα καθίσματα της καρότσας των REO και το κλου σε υπογραμμισμένη σημείωση ότι στο τάδε όχημα δεν ανάβει το εφεδρικό λαμπάκι. Έσπασε το κεφάλι του να βρει πιο είναι αυτό το εφεδρικό λαμπάκι, αλλά δε τα κατάφερε και τον ρώτησε να του εξηγήσει. Τον κοίταξε αφ΄ υψηλού  και τον πήγε με το ζόρι στον όρχο και ανοίγοντας τη πόρτα του REO του έδειξε θριαμβευτικά το λαμπάκι της  πλαφονιέρας λέγοντάς του με στόμφο. "ΝΑ ΑΥΤΟ!!!"

Το πως κρατήθηκε να μη τον φασκελώσει ένας θεός το ξέρει. απλά του υπέδειξε να μη χρησιμοποιήσει τα ευρήματά του, γιατί ήταν αναλώσιμα σε έλλειψη εδώ και πολύ καιρό και απλά να συνυπογράψει τη δική του αναφορά προς την ομάδα συντήρησης.. Στο γαϊδουρινό του πείσμα του είπε απλά να συμπληρώσει την αναφορά κάτω από τα δικά του και να την υποβάλει στην ομάδα συντήρησης για τα περεταίρω.

Σχεδόν αμέσως με τη κατάθεση των αιτημάτων, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο υπασπιστής της ομάδας συντήρησης, ένας ικανότατος άνθρωπος, σωστός δίκαιος αλλά πάνω απ΄ όλα ήξερε καλά τη δουλειά του. Ζήτησε το καλό παιδί και όταν εξακρίβωσε ότι μιλάει μαζί του έσκασε στα γέλια λέγοντάς του: Καλά τι μαλακίες είναι αυτές που μου γράφετε. Πες του μαλάκα να μη ξαναβγεί για έλεγχο και αν θέλει κάτι να κάνει, να προσπαθήσει να μάθει δυο τρία πραγματάκια να μη γίνεται χαβαλές με τους οδηγούς!! Ήταν βλέπεις και αυτό το ράδιο  αρβύλα που κυκλοφορούσε τα νέα σαν αστραπή!

Έκατσε μέσα λοιπόν ο μπούφος και ασχολούνταν με υπηρεσία του γραφείου, όπως για παράδειγμα, κίνηση οχήματος για έφοδο αξιωματικού σε αποθήκες καυσίμων, την οποία σαν μαλάκας που ήταν την ανάρτησε σε κοινή θέα, όπως και όλες τις άλλες απόρρητες υπηρεσίες εφόδου με αποτέλεσμα να γίνονται γνωστές και  να περιμένουν οι σκοπιές και οι ομαδάρχες πανέτοιμοι για την έφοδο. Μόνο παρουσιάστε που δεν έκαναν.

Σύντομα τον σουτάρανε στου διαόλου τη μάνα και ησυχάσανε όλοι.

Πάντως έγινε καλή δουλειά και όλα τα αυτοκίνητα ήταν σε λειτουργία. Ακόμα και ένα τζιπάκι που θα πρέπει να ήταν από τα πρώτα μηχανοκίνητα μετά τα μουλάρια, δούλευε κι αυτό

Τελικά μπήκε τάξη. Μαζεύτηκαν τα εργαλεία, περιορίστηκε η κατανάλωση βενζίνης, υπερκαλύφθηκε το έλλειμα με δημιουργική λογιστική, έτσι που οι τρομερές καταστάσεις Ν που για ψύλλου πήδημα να επιστρέφονταν ως μη αποδεκτές. πέρναγαν με ευκολία από τη ΣΔΑ.

Το μόνο που είχε βρει ο τυπολάτρης επικεφαλής, ήταν το ελαφρύ jockey, το αγορασμένο από κάποιο εμπορικό κατάστημα, αλλά πάντως είχε πάνω του το εθνόσημο. Κοστολογήθηκε για 5ημερη φυλάκιση, που σαν υπάκουος στρατιώτης θα έπρεπε να αναφέρει στον υπεύθυνο αξιωματικό του. Όλα αυτά στο κουβεντιαστό βέβαια, γι αυτό και τα έγραψε όλα στα παλιά του τα παπούτσια. Είχε μάθει πια, πως λειτουργεί ο στρατός

Τελικά το γραφείο κίνησης είχε δύναμη. Μια δύναμη που αποκτήθηκε με αγώνα .Αλλά αυτό που δεν τρώγονταν με τίποτα ήταν η γραφειοκρατία. Ότι χαρτί ήταν προς καταστροφή ρίχνονταν σε μια ξυλόσομπα και με ένα σπίρτο γίνονταν στάχτη. Ο απόλυτος καταστροφέας εγγράφων.

Έλα όμως που ήρθε ο χειμώνας και το βραδάκι, έκανε κρύο. Βρέθηκαν ξυλαράκια γέμισε η σόμπα και για ευκολία στο άναμμα έριξε λίγο βενζίνα. Που να το φανταστεί ότι με το πέταγμα του σπίρτου θα έκανε ένα μπραφ και όλη η στάχτη από τα καμένα χαρτιά σχεδόν ενός χρόνου θα τινάζονταν  και θα έκανε ένα γραφείο χάλια. Ζήτησε βοήθεια από το λόχο διοικήσεως και σχεδόν μέχρι το πρωί παρέα με 2 φιλότιμους φαντάρος, καθαρίζανε μουτζούρες 

Κάπως έτσι πέρναγε ο καιρός, με δουλειά αλλά και άδειες κάργα. Άσε που από τη ΣΔΑ τα ελευθέρας για τα σινεμά πέφταν βροχή. 

Επάξια κράταγε το ρόλο του, πράγμα που τον έκανε ισάξιο αξιωματικών, ώσπου μια μέρα ένας έφεδρος ορμά στο γραφείο κίνησης απαιτώντας του να σταθεί όρθιος και σε στάση προσοχής. Γέλασε γιατί το πήρε για αστείο, αλλά όταν κατάλαβε με τι ψωνάρα είχε να κάνει, αγρίεψε για τα καλά. Απαίτησε από τον έφεδρο να ηρεμίσει και να πει το αίτημα του.

Ήταν κάτι το πολύ απλό, αλλά τα είχε πάρει αλά κάπα . Ήθελε ένα αμάξι με οδηγό για να πάει σε μια εκδήλωση με τη στολή Νο8, την επίσημη στολή δηλαδή. Ακολουθώντας το κανονισμό κατά γράμμα του ζήτησε την εντολή για να συμπεριλάβει τη κίνηση στο πρόγραμμα. Σιγά μην υπήρχε τέτοιο χαρτί! Μεγαλοπρεπέστατα τον ξαπόστειλε, να πάει να βρει άκρη με τον επόπτη του στρατοπέδου. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, σε λίγο βάρεσε το τηλέφωνο και με το εμπρός ακούστηκε η τσιριχτή φωνή του ταγματάρχη να ωρύεται " Φαντάρε, γιατί δε δίνεις τζιπ στον έφεδρο;" Αλλά μόλις του είπε ότι χρειάζεται διαταγή πορείας που μόνο αυτός μπορεί να υπογράψει και το γραφείο κίνησης θα ήταν υποχρεωμένο να κάνει αναφορά στη ΣΔΑ για κίνηση μη προβλεπόμενη στη κατάσταση Ν.

Τα ΄χασε ο ταγματάρχης και με τη τσιριχτή του φωνή απάντησε "Α έτσι είναι... Δόκιμε να πάρεις ταξί και να πας" Βέβαια , αν ο δόκιμος ήταν από καλή πάστα θα είχε το καλύτερο τζιπ και το πιο καλό οδηγό, αλλά είπαμε, έχουμε πολλά καλάμια στη χώρα μας.... Το καβάλημα τους κοντεύει να γίνει εθνικό σπορ.

Το κλου ήταν κάθε Κυριακή μεσημέρι, που πήγαινε με το τζιπάκι και έπαιρνε το φαγητό του Γραφείου κινήσεως, που συνήθως ήταν κοτόπουλο στο φούρνο. Τρίχες προσωπικό δηλαδή αφού η συντριπτική πλειοψηφία ήταν στα σπίτια της ή βολτάριζε στην Αθήνα. Το βάζανε λοιπόν κάτω και με μπόλικο κρασάκι και γίνονταν της Πόπης...

Όλα τα καλά όμως κάποτε τελειώνουν!! Και ΄είχαμε και χούντα! Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε!

Είχε υπηρεσία εκείνο το βράδυ, όταν τον ξύπνησε ένας τρομερός θόρυβος, ενώ μια έντονη μυρωδιά βενζίνας έκανε δύσκολη την αναπνοή. Τινάχτηκε και κατ΄ ευθείαν ζώστηκε το περίστροφο, ξυπόλητος με το σώβρακο, αντιλήφθηκε την κατάσταση με μια ματιά και με όση δύναμη φωνής είχε απευθύνθηκε προς τις σκοπιές δίνοντας τους την εντολή αν δουν έστω και κάποια σπίθα, να πυροβολήσουν χωρίς να ρωτήσουν γιατί έτσι και έπιανε φωτιά ο όρχος την είχαμε όλοι μας βαμμένη!! 144 γαλόνια βενζίνα  χυμένα ανάμεσα στα αραγμένα αυτοκίνητα.

Ένα REO είχε τσουλήσει από τη ράμπα και πέφτοντας πάνω σε ένα άλλο σταθμευμένο, έσπασε το ρεζερβουάρ του, με αποτέλεσμα, να πλημμυρίσει ο τόπος με βενζίνα. Τώρα το πως τσούλησε ή αν ο δυνατός αέρας ήταν η μοναδική αιτία του ατυχήματος, δεν παίρνω όρκο. Το καλό ήταν ότι καλύψανε το παλληκάρι που είχε χρεωμένο το REO, αν και μετά βίας γίναν πιστευτές οι εξηγήσεις που δόθηκαν στο 2ο γραφείο, αλλά το σπουδαιότερο ήταν ότι παρά τις ΕΔΕ που γίναν γλύτωσε το ΕΑΤ ΕΣΑ που εκεί κανείς δε γνώριζε τι θα μπορούσε να συμβεί.

Το άσχημο όμως ήταν ότι όλη η κομπανία, έφυγε σαν ανεπιθύμητη, εκτός λεκανοπεδίου Αττικής. 

Δικός του προορισμός, μια μονάδα της ειδικότητας του, που είχε έδρα στην ΧΙΙ ΜΕΡΑΡΧΙΑ της Αλεξανδρούπολης. Ένα στρατόπεδο, που εκτός από την ειδικότητά του και το τακτικό στρατό, είχε έδρα και η τοπική ΕΣΑ με επικεφαλής τον διαβόητο Λοχαγό Γιώργο Τσάλα, με το παρατσούκλι ο σημαδεμένος, μια χουντάρα πρώτου μεγέθους .με μετέπειτα κατηγορίες για βασανισμούς και βάλε.. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

Κάποτε λοιπόν κατάφερε, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση να φτάσει στο στρατόπεδο. Τον καλωσόρισαν, του έδειξαν το κρεβάτι του αλλά ταυτόχρονα του είπαν ότι τον ζητούσαν στην ΕΣΑ. επειγόντως. Πάρε δώσε δεν είχε  με τη στρατονομία και το μυαλό του πήγε στο περιστατικό της Αθήνας. Αμ δε!!! 

Είχε πέσει σύρμα με την άφιξή του και τον περίμεναν στο θάλαμό τους σε παράταξη. Κοτζάμ ντερέκια, όλοι πάνω από 1,80. Ανατρίχιασε....

Σε θέλει αυτός εκεί κάτω, του είπαν, και κατάλαβα ότι δε θα έφτανε ποτέ ως το τέλος της διπλής σειράς. Προβλέπονταν καλωσόρισμα συνετισμού κατ΄ εντολή Τσάλα.

Το μόνο που του έμενε ήταν να κάνει το ψόφιο από την αρχή για να γλυτώσει όσες ψιλές ή χοντρές ήταν δυνατόν. Πράγματι με το που έκανε τα πρώτα βήματα έπεσε ο πρώτος γιακάς και αυτόματα έγειρε και έπεσε προς το πάτωμα αλλά πριν σκάσει κάτω έπεσε και ο δεύτερος γιακάς και βρόντηξε με φόρα στο πάτωμα. Εκεί και έμεινε κάνοντας το ψόφιο.

"Αυτό ήταν ρε". Με αυτά τα λόγια διέλυσαν τις γραμμές και φύγαν. Ο Παυλάρας, με κάτι χέρια σαν κουπιά ήταν ο πρώτος μου τον χτύπησε, αυτός και τον βοήθησε να σηκωθεί και αφού βεβαιώθηκε πως ήταν εντάξει, τον έστειλε στη διμοιρία του. 

Εκεί τον περίμεναν με αγωνία, μια διμοιρία με πάρα πολλούς γνωστούς αλλά και πολλούς άλλους καινούριους ενδιαφέροντες χαρακτήρες

Με το φίλο του το Νίκο είχαν έρθει μαζί. Ο υπόλοιπος καιρός που έμενε ήταν οκτώμιση μήνες και κάπως έπρεπε να περάσουν

Ξανά να ασχοληθει με γραφείο κινήσεως, ούτε να το σκεφτει. Όταν τον ρωτούσαν τι ξέρει να κάνει απαντούσε " Κάτι γράμματα να....  Ολοστρόγγυλα!! "

Η αγαπημένη ασχολία ήταν εκπαίδευση σε εξομοιωτή, λύση και συναρμολόγηση όπλων, συντήρηση οχημάτων, όσοι είχαν φυσικά και όλοι οι άλλοι ψάχνονταν να βρουν κάτι να κάνουν για να περάσει η ώρα. 

Κάπως έτσι και αναλάβανε με το φίλο του το Νίκο να φτιάξουνε τα ηλεκτρικά του στρατοπέδου, μια και γνώριζε τη δουλειά από το πατέρα του. Έτσι και ξεκινήσανε αλλά  αντί για σκάλα χρησιμοποιούσανε ένα REO με το καλό παιδί για οδηγό και το Νίκο σκαρφαλωμένο  πάνω στη οροφή της καρότσας, ώσπου επισκευάσανε το φωτισμό όλου του στρατοπέδου. Τόσο σουξέ είχανε που επεκταθήκανε, με αντάλλαγμα αδειούλες σε πάσης φύσεως  κατ΄ οίκον επισκευές. 

Ακόμα και υγρά μπαταρία; είχανε φτιάξει. με τους καλύτερους πελάτες τους ΕΣΑτζήδες.

Έτσι και ο καιρός περνούσε και χαρτζιλίκι γερό έβγαινε.

Πάντως αυτό που του έμεινε ήταν ένα ξαφνικό τσιμπούσι, με την ευκαιρία που κάποιος συνάδερφος από τις Σέρρες έφερε μια τεράστια πέστροφα που ο μάγειρας ανέλαβε να τη ψήσει σε κεραμίδι στρωμένο με πλατανόφυλλο . Ότι μπορούσε ο καθένας έφερνε. Ψωμί από τους φούρνους, τυρί και σαλάμι από το πρατήριο και πατάτες τηγανιτές και κρασί από το ταβερνάκι ΒΔ του στρατοπέδου. Έγινε της κακομοίρας!!!!

Κάτι συναγερμοί με κινητοποίηση προς τις μάχιμες θέσεις τους και με σιγή ασυρμάτου παρακαλώ!, κάτι εκπαιδευτικές φάλαγγες με κατάληξη γερή ουζοποσία και μια επιστροφή με τη Καναδέζα να βγάζει φτερά προχώραγε η θητεία.

Με 4 μήνες άδειες πάσης φύσεως ο καιρός πέρασε σαν αστραπή. 

Πενθήμερη φυλάκα, δώρο από το ταξίαρχο της ΣΔΑ και στρατός πάπαλα! 

Αφήνοντας πίσω όλα τα άσχημα πήρε μαζί μου μόνο τις όμορφες αναμνήσεις και ένα απολυτήριο που λόγω αδείας του διοικητή του το υπέγραψε ο Τσάλας ο Σημαδεμένος. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε. . Και είχαμε και Χούντα.

Συγκινητική η στιγμή της εξόδου, με τα φιλαράκια να τον συνοδεύουν αρκετά και να του εύχονται καλός πολίτης!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

 Επιτέλους Αθήνα!!!

Ακαδημαϊκός πολίτης επιτέλους, αλλά οι υποχρεώσεις κάργα. Παντρεμένος με ένα παιδί που έπρεπε να φροντίσει. Και άντε να πιάσεις τις άκρες. Δεν υπήρχε μία. 

Μια τσάντα σχολική από τις παλιές τις δερμάτινες, άδειασε από τις σχολικές αναμνήσεις και γέμισε εργαλεία . Έτσι πήρε τους δρόμους και κυνήγαγε τη δουλειά για ένα , έστω και μικρό μεροκάματο. Ηλεκτρολογικά μερεμέτια έτσι για να βγαίνει έστω ένα κουτσουρεμένο ποσό για να μπαλώνεται καμιά τρύπα!

Για δουλειά της προκοπής ούτε κουβέντα. Τα κεφάλαια που χρειάζονταν ήταν άφαντα και οι ευκαιρίες ανύπαρκτες.

Όταν απολύθηκε από το στρατό μετά από 10 μέρες ο φίλος του ο Νίκος, δώρο από κάποιο γυναικωτό λοχία που η μοίρα το έφερε να ξαναβρεθεί μπροστά του σε επαγγελματικό επίπεδο και να τον ξεφωνίσει ανάλογα. Χαιρεκακία μεν αλλά το φχαριστήθηκε!! 

Αποφάσισαν λοιπόν να δουλέψουν σαν ηλεκτρολόγοι σε συνεργείο αυτοκινήτων. Είχε τα κονέ και τις γνώσεις ετοιμάσανε ένα ηλεκτρολογικό πίνακα για τη δουλειά τους και ξεκινήσανε. Οι απαιτήσεις όμως των αφεντικών ήταν παράλογες με πρωταρχική να φτιάξουνε συνολικά όλα τα ηλεκτρικά του συνεργείου και μάλιστα υπό τάση. Φοβερά επικίνδυνο και όπως ήτανε ζοχάδας και θερμοκέφαλος, χωρίς δεύτερη κουβέντα, δημιούργησε ένα τεχνητό βραχυκύκλωμα και με μια βαριοπούλα. τα έκανε σμπαράλια.. 

Έτσι τελείωσε άδοξα ο συνεταιρισμός και πήγε ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.

Ο Νίκος, μετά από μια άτυχη οικογενειακή κατάσταση τα βρόντηξε όλα και έφυγε μετανάστης στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, ρίχνοντας κυριολεκτικά μαύρη πέτρα πίσω του.

Εγώ πάλι έκανα τις προσπάθειές μου, αλλά τελικά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, κατέληξα σαν εργάτης σε πολυεθνική εταιρεία. Πολλά υποσχόμενη η εταιρεία από τις πιο γνωστές στην Ευρώπη και αξιοκρατικά ανέβηκα μέχρι βαθμό διοικητικού στελέχους δαπανώντας 18 χρόνια της ζωής μου. Φυσικά αυτά τα 18 χρόνια αποτελούν ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο ενδιαφέρον γιατί το εργοστάσιο πάντα είναι ένα μεγάλο σχολείο.

Οικογενειακά προβλήματα, με αποτέλεσμα τη διάσταση και πορεία για διαζύγιο, και μια γνωριμία που έμελλε να καταλήξει σε ευτυχισμένο γάμο.

Παραιτήθηκε από την εταιρεία γιατί αισθανόταν τεράστια πίεση, με υπόσχεση στον εαυτό του  να κάνω τρείς μήνες διακοπές.

Σαχλαμάρες. Στο μήνα επάνω αισθάνθηκα κάτι σαν λιοντάρι σε κλουβί. Μια απόπειρα συνεταιρισμού, παρ όλο που τράβηξε για ένα χρόνο τελικά διαλύθηκε γιατί το όλο επιχείρημα δεν είχε κάποιο μέλλον και μόνο ζημιά θα επέφερε. 

Βρήκα δουλειά σε μια μικρή εταιρεία αλλά δυστυχώς όπως φάνηκε, έπνεε τα λοίσθια και απλά βοήθησε σαν άνθρωπος να διασωθεί έστω και ένα μικρό ποσό από τη τρομερή χασούρα της εταιρείας, που δυστυχώς οι έμπιστοι υπάλληλοι της την είχαν κατακλέψει.

Κάτι λίγο δούλεψε σαν πλασιέ, δουλειά χαβαλέ δηλαδή ώσπου με κάποιο μέσο βρήκε δουλειά στη βαριά βιομηχανία που μέσα σε 8 χρόνια πέρασε από όλα τα πόστα, αλλά το ανθυγιεινό της δουλειάς τον έκανε να παραιτηθή, αυτός και η προστατευόμενη του  κόρη της δεύτερης γυναίκας του.

Η παραίτησή τους ήταν κάτι σαν κεραυνός στη παντοδυναμία της εταιρείας

Βέβαια πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του είχε εναλλακτική λύση, μόνο που ήθελε επεξεργασία, μέχρι να βγει το τελικό αποτέλεσμα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 6

Η τελική ιδέα ήταν η δημιουργία μιας δικής τους δουλειάς. Η εποχή άσχημη για ιδιωτική πρωτοβουλία και το μόνο μέλημα ήταν να βρεθεί δουλειά με μηδενικό ρίσκο.

Όλα πέσαν πάνω στο τραπέζι! Περίπτερα, μπαράκια, κυλικεία, ψιλικατζίδικα και πολλά άλλα, αλλά όλα απορρίφθηκαν μετ επαίνων. 

Η φωνή ιδέα ήρθε σαν φλας στο μυαλό του! Με μηδενικά έξοδα και με μια έξυπνη διαφήμιση ξεκινήσανε βάζοντας πάντα μπροστά τη πείρα του στο μάρκετινγκ και τη γνώση της αγοράς, γνωρίζοντας τις ελλείψεις στην πιάτσα χτύπησε αμείλικτα! 

Τι δουλειά οργανώσανε: Απλά εξυπηρέτηση και καθαρισμούς πολυκατοικιών.

Με τη πρώτη ματιά φαίνεται σαν μια κατώτερη δουλειά αλλά τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά.

Υπάρχει χρήμα και είναι πολύ. 

Με σχεδόν μηδενικό κεφάλαιο, χωρίς μεγάλο ρίσκο, απλά ένα καλό μάρκετινγκ. Από αυτά ήξερα από σεμινάρια που πήγε και πάντα δίδασκαν κορυφές,γι αυτό και πάντα υπήρχαν στο ακροατήριο δυνατά ονόματα από μεγάλες εταιρείες,

Ότι μαθαίνει κανείς, πάντα κέρδος είναι.

Γίνανε οι βολιδοσκοπήσεις, βγήκε το σχετικό πλάνο και ξεκίνησε η μαζική προβολή.

Χωρίστηκαν οι περιοχές σε τμήματα καί τα τμήματα σε ευθείες και τρία άτομα μοίραζαν φυλλάδια γραμμένα έξυπνα, αλλά το κλου ήταν το φάκελο με τη φίρμα της εταιρίας και στη θέση του παραλήπτη "Προς διαχείριση πολυκατοικίας" όλα χειρόγραφα και καλλιγραφικά. 

Ήταν η εποχή που τα συνεργεία καθαρισμού ήταν γεμάτα με αλλοδαπούς, άσχετους με τη δουλειά και εκεί χτύπησε το καλό παιδί. Μόνο Έλληνες.

Υπήρχε ανταπόκριση και η δουλειά μεγάλωνε σταθερά και σε καθημερινή βάση ώσπου έφτασε πάνω από τα όρια. 

Οι κανόνες όμως πάντα σταθεροί. 

Σαββατοκύριακο ρεπό. Το ίδιο και σε μεγάλες γιορτές. Μια θέση που τη ζήλεψαν και άλλοι αλλά ήταν δύσκολο να την εφαρμόσουν. Τα συμβόλαια γίνονταν από την αρχή.

Στη συνέχεια καλύφθηκε και η ανάγκη με έμπιστο προσωπικό και έγινε επέκταση της δουλειάς εποικοδομητική με συνέπεια να εκτινάξει τα έσοδα σε μεγάλο βαθμό. 

Δεκαπέντε χρόνια σερί, δεκαπέντε χρόνια αγώνα αλλά και μια χοντρή κονόμα. Λογιστής μάγκας τον βοηθούσε στις κακοτοπιές. Όλα νόμιμα. Πιάτο! Καθ' όλα νόμιμη η δουλειά, και ήταν το ατού γιατί η εφορία κυνηγούσε αμείλικτα όταν έπεφτε καρφωτή.

Ήταν και το ΙΚΑ με τους ελέγχους, με αποτέλεσμα να ξεσκαρτάρει η πιάτσα.

Τέλος πάντων. Μεγάλο σχολείο αυτή η δουλειά. Θέλει θάρρος και θράσος. 

Κανείς δε μπορεί να να φανταστεί το πόσο μαλάκας γίνεται όποιος  νομίζει ότι είναι κάποιος επειδή τον έβαλαν διαχειριστή για να γλιτώσουν οι άλλοι την αγγαρεία.

Εκεί ξεχαρμάνιαζε το καλό παιδί και όλο και έκλεινε έξτρα συμφωνίες με κάτι 50€ να πηγαίνουν σύννεφο. Για μια ώρα δουλειά πάνω  κάτω, ότι πρέπει και μαύρα. 

Από κει συνταξιοδοτήθηκε το καλό παιδί αλλά νόμιμα εξακολουθούσε να βοηθά σε όλα τα επίπεδα.

Η συνταξιοδότηση της γυναίκας του συνέπεσε με σοβαρή ασθένεια. 

Τότε και έγινε το ξεκαθάρισμα στη δουλειά. Κρατήθηκε ότι ήταν βατό και χωρίς προβλήματα, φτιαγμένο για ένα άτομο. Και διαλύθηκε το υπόλοιπο τμήμα.

Στην ουσία ήταν πάντα σε λειτουργία αλλά σαν άλλη ανεξάρτητη επιχείρηση και όχι η συνέχεια. Φορολογικοί οι λόγοι, για να μπορέσει η νέα επιχείρηση να ανασαίνει. 

Το ξεκαθάρισμα πέτυχε και η δουλειά επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Ο θάνατος της συζύγου, του κόστισε πολύ. Πιο καλά να έφευγε αυτός.

Αδιαφόρησε για τα πάντα. Κλείστηκε στο σπίτι προσπαθώντας να βρει ξανά το δρόμο του . Όλες οι προσπάθειες των δικών του, έπεφταν στο κενό. 

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 7

Με μοναδική παρέα τον υπολογιστή άρχισε να έχει επαφές μέχρι που πήρε απόφαση να συνεχίσει τη ζωή του. 

Φρόντισε βέβαια να φτιάξει ένα μεγαλοπρεπές μνήμα, επισφραγίζοντας έτσι μια αξιοπρεπή ζωή και ένα αξιοπρεπή θάνατο.

Όλα τα τελετουργικά γίναν με θρησκευτική ευλάβεια, τιμώντας τη πίστη της μακαρίτισσας.

Χωρίς να υπάρχουν υπερβολές, κάθε βδομάδα γίνονταν καθαρισμός και τρισάγιο και το καντηλάκι πάντα να καίει.

Σαν πέρασε ένα τρίμηνο και γίναν οι βαριές θρησκευτικές υποχρεώσεις αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του.

Βέβαια η απόφαση μπορεί να ήρθε σαν αστραπή αλλά ήταν αποτέλεσμα πολλών συνισταμένων.

Με μια απόφαση να αναμειχθεί στα κοινά γράφτηκε στο δημοτολόγιο του Βόλου και το όνομα του στόλισε ένα από τα δημοτικά ψηφοδέλτια, αλλά μάλλον το ενδιαφέρον του ήταν περισσότερο στα τσιπουράκια. 

Τόσο αυτός όσο και η μακαρίτισσα, έτρεφαν μια ιδιαίτερη συμπάθεια για μια φίλη, που κατά τα φαινόμενα ήταν άνθρωπος που είχε αρχές και αγωνίζονταν για την επιβίωση.

Αφού γίναν οι απαραίτητες κλήσεις τηλεφωνικές και βιντεοκλήσεις καβάλησε το αμάξι του και πρωί πρωί τηλεφώνησε ανακοινώνοντας την άφιξη του.

Δε χρειάστηκαν πολλά έτσι που η συμπάθεια να εξελιχθεί σε αγάπη.

Η ζωή μοιράστηκε μεταξύ των δύο σπιτιών, με κέντρο την Αθήνα και ταξίδια σε Βόλο, Καλαμάτα, Ναύπλιο σε συχνότητα μια με δύο φορές το μήνα. Οδηγός χρόνια μεγάλων αποστάσεων αυτά τα δρομολόγια ήταν παιχνιδάκι.

Τελικά με μια γενναία παρέμβαση στο διαμερισματάκι στο Βόλο αποφασίστηκε η μόνιμη ή ίσως πιο παρατεταμένη διαμονή.

Τέσσερα χρόνια είχαν περάσει στην Αθήνα, αλλά η πολυπόθητη δουλειά δε βρέθηκε. Εφόδια αποκτήθηκαν βέβαια που θα βοηθούσαν, αλλά ήταν και η αγάπη για τα παιδιά της, που για λόγους υπηρεσιακούς το ένα ζεύγος με τα 6 παιδιά του βρέθηκε εκτός Ελλάδος για 2 χρόνια. Βέβαια στα χρόνια αυτά γίναν αρκετά ταξίδια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι στην αμέριστη μητρική αγάπη. 

Και ήταν φυσικό γιατί μεγάλωσε αυτά τα παιδιά, σαν μονογονεϊκή οικογένεια σωστά και με αγώνα για να αποκτήσουν μια σίγουρη δουλειά πράγμα που τελικά το κατάφερε.

Τα 2 χρόνια πέρασαν γρήγορα και όλοι τελικά γίναν Βολιώτες.

Με έδρα το Βόλο και με την άνεση της κίνησης με το δυνατό αμάξι, γίναν αρκετές εξορμήσεις. 

Αλλά σε αυτό το κόσμο τον άδικο, όλα τελειώνουν και όχι πάντα καλά. 

Ακολούθησε μια δύσκολη διετία με περιορισμούς στις μετακινήσεις λόγω της πανδημίας covit και καπάκι μια τρομερά δυσάρεστη κατάσταση με ασθένεια που σιγά σιγά τον καθήλωσε σε τέτοιο σημείο που αν δεν είχε την τεράστια φροντίδα της συντρόφου του, θα είχε βάλει ένα τέλος στη μιζέρια που η ζωή τον καταδίκασε. 

Τύχη στην ατυχία του, το άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό του νοσοκομείου, που παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό, υπερέβαλε εαυτόν και κατάφεραν να λειτουργήσουν αξιόπιστα το Ογκολογικό τμήμα.

Βέβαια για να πούμε την αλήθεια και από πλευράς κράτους υπήρχαν πανάκριβα προγράμματα αλλά για να πάρεις έγκριση χρειάζονταν υπομονή.

Η έγκριση τελικά δόθηκε και προγραμματίστηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, σε ένα ιδανικό περιβάλλον και με αμέριστη υποστήριξη από όλο το προσωπικό, ειδικά από την υπεύθυνη του προγράμματος. 

Ήδη από την πρώτη εφαρμογή, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά 

Τώρα δίνει τον αγώνα του, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Βλέπεις και η αποκαρδίωση πολλές φορές είναι ένας αρνητικός παράγοντας.

Αυτή είναι η πολυτάραχη ζωή του καλού παιδιού 

Και εδώ το καλό παιδί σας χαιρετά και εύχεται σε όλους σας καλή ζωή, υγεία και προ πάντων μην χάσετε ποτέ την αξιοπρέπεια σας!

Αργύρης Χατζηκυπραίος