ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 15η- ΤΟ ΧΙΛΙΑΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΨΟΥΛΙΑ

   ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ....   ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 15η -

Σήμερα θα πάω πολύ πίσω....  Ήταν η εποχή που από το πληθωριστικό χιλιάρικο κόψαν τα τρία μηδενικά και έγινε η γνωστή (σχεδόν) σε όλους ελληνική δραχμή. Αυτή που μας συνόδεψε μέχρι την αντικατάστασή της με το παντοδύναμο και διεθνές ευρωπαϊκό νόμισμα, το Ευρώ.

Τότε λοιπόν ήταν μια εποχή πέτρινη. Μετά από ένα καταστροφικό πόλεμο με τη ναζιστική Ιταλία και την μετέπειτα επέμβαση της ναζιστικής Γερμανίας που έβγαλε όλο της το μίσος στον ηρωικό Ελληνικό λαό.

Συνέπεια ήταν μια φτώχεια γενική, με εξαιρέσεις αυτούς που εξαργύρωσαν την φιλοναζιστική τους συμμετοχή και ξέφυγαν από τη τσιμπίδα των λαϊκών δικαστηρίων. Τέλος πάντων. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν θέλω να θίξω σήμερα!

Φτώχεια λοιπόν και των γονέων αλλά τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους να τη ξεπεράσουν. Πόσες και πόσες φορές γίνονταν ποδοσφαιρικές τιτανομαχίες με μπάλα φτιαγμένη από κουρελόπανα. Όλα γίνονταν παιχνίδι. Ακόμα και τα βαρέλια για κρασί όταν τα καθάριζαν μαζεύαμε το ρετσίνι και ανάβοντας φωτιές το καίγαμε σε ντενεκάκια κονσέρβας και φτιάχναμε πίσσα. Άχρηστη μεν αλλά ενδιαφέρον παιχνίδι δε. 

Τότε ήταν που τα πιστολάκια με τα καψούλια ήταν της μόδας, αλλά τα καψούλια κόστιζαν!

Χάρτινο πεντακοσάρικο, το παλιό πενηνταράκι. χάρτινο χιλιάρικο η παλιά δραχμή ή φράγκο όπως εξακολουθούσαν πολλοί να το λένε ειδικά οι μαγκίτες!

Χαρτοταινία και τα καψούλια, φόρα παρτίδα στη βιτρίνα, περίμεναν τον οικονομημένο να τα αποκτήσει αλλά μάλλον ήταν απρόσιτο για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Η ευκαιρία πάντα ήταν , τουλάχιστον για μένα, όταν υπήρχε στο σπίτι επισκέπτης.

Γκρίνια αδιάκοπη και κροκοδείλια  δάκρυα. Κάποιος θα λύγιζε. Η μητέρα ή ο επισκέπτης και έτσι το πολυπόθητο χιλιάρικο έρχονταν στη κατοχή μου.

Σε χρόνο μηδέν γίνονταν η πολύτιμη αγορά και σε πανηγυρική εκτέλεση το σκάσιμο των καψουλιών κάτω από τα ζηλόφθονα βλέμματα των άλλων πιτσιρικάδων

Κάποτε όμως όλα τα καλά τελειώνουν . Τέρμα τα καψούλια, τέρμα και η διασκέδαση !

Και τώρα η ανώμαλη προσγείωση! Αν οι επισκέψεις ήταν στο σπίτι ακόμα, υπήρχε μια έστω μικρή αναβολή, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα υπερωρίες ξύλου με τη παντούφλα. Και έτσουζε η ρημάδα. 

Τα χρόνια περνούσαν αλλά οι αναμνήσεις μένουν και παρ όλο το ξύλο, είναι γλυκές αναμνήσεις , όπως και οι περισσότερες αναμνήσεις της τρυφερής ηλικίας!!

Χατζηκυπραίος Αργύρης