ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 13 ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ: Ο ΛΑΓΟΣ ΠΟΥ ΤΗ ΚΟΠΑΝΙΣΕ

ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ....   ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 13 

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ :   Ο ΛΑΓΟΣ ΠΟΥ ΤΗ    ΚΟΠΑΝΙΣΕ

Μεγάλος έρωτας, το να δένεσαι με ένα μέρος.

Για μένα η Νικήτη  Χαλκιδικής υπήρξε ένας μεγάλος έρωτας. Δεν μπορούσα να διανοηθώ καλοκαιρινές διακοπές κάπου αλλού και τότε, κάπου στο 1985 οι διακοπές ήταν βαρβάτες.

Ένας μήνας ακατέβατος, δόξα τω Θεώ καλός μισθός συν το επίδομα, φτάναν και περίσσευαν. 

Βέβαια με τα χρόνια οι κανόνες άλλαξαν αλλά ένα δεκαήμερο πάντα προγραμματίζονταν.

Γλυκιά η ρουτίνα των διακοπών, μήνας και βάλε και για όσο οι ανάγκες της ζωής μας το επέτρεπαν, με ένα ελαφρύ πρωινό,  τον απαραίτητο καφέ για να ανοίξει τουλάχιστον το ένα μάτι, καβάλα στο αυτοκίνητο και σε 5 χιλιομετράκια απόσταση μια θεϊκιά παραλία η Καλόγρια. Μπανάκι μέχρι τις 1 το μεσημέρι το αργότερο, βγάζοντας όστρακα και τον απαραίτητο μεζέ  από ευμεγέθεις γυαλιστερές!

Φαγητό συνήθως στη χασαποταβέρνα του Τραμουντάνη με ντόπια μπριζόλα πατάτες και μπυρίτσα ή παγωμένη ρετσίνα Μαλαματίνα, λίγος ύπνος και αν περισσεύαν τα κουράγια απογευματινό μπανάκι στον Αϊ Γιώργη στη Νικήτη. Μια θάλασσα πεντακάθαρη, όπως και όλες οι περιοχές της Σιθωνίας

Το βραδάκι κανένα πιτόγυρο, γιατί διακοπές χωρίς βρώμικο δε γίνονται, γλυκάκι και καλή παρέα!

Τέλος αποκαμωμένοι από την γλυκιά κούραση της ημέρας ακολουθούσε ένας λυτρωτικός ύπνος σε αναμονή ενός γλυκού ξημερώματος.

Μια από αυτές τις μέρες ο φιλαράκος μου, έφυγε οικογενειακώς για λίγες μέρες στην Αθήνα, αφήνοντας μας την ευθύνη του σπιτιού και τις δύο γιαγιάδες. Εντάξει δε λέω, αυτοεξυπηρετούμενες δε μας προξενούσαν κανένα βάρος ούτε μας στερούσαν κάποιο χρόνο από τις διακοπές μας. Η μόνη μου αλλά ευχάριστη φροντίδα ήταν το πότισμα του μπαξέ, το κόψιμο καμιάς μελιτζάνας ή ντομάτας και λίγο νεράκι στα φυτά του γείτονα με ανταμοιβή τη συγκομιδή.  

Ένα βραδάκι λοιπόν, μάλλον το ξημέρωμα, ακούστηκε ένα διακριτικό χτύπημα στο παράθυρο και μια φωνή που με φώναζε. Αναγνώρισα τη φωνή της μιας από τις γιαγιάδες και αμέσως άνοιξα να δω τι συμβαίνει.

"Ο λαγός κύριε Αργύρη το έσκασε από το κλουβάκι του". Ο λαγός αυτός λοιπόν ήταν κάποιο δώρο και είχε τη περίοπτη θέση του στο κοτέτσι ένα χώρο περίπου μισό στρέμμα, καλοφραγμένο με τα δέντρα του και τη δροσιά του

Τώρα πως άνοιξε το πορτάκι είναι άλλη ιστορία, αλλά το γεγονός είναι ότι άνοιξε και ο λαγός με την ευκαιρία αυτή σαλτάρισε, κάπου τρύπωσε και εξαφανίστηκε. Τρέχα γύρευε δηλαδή.

Όσο κι αν κοίταζα να το ξετρυπώσω, στάθηκε αδύνατο. Να είχε φύγει για άλλα μέρη αποκλείονταν οπότε  ήταν κάπου εκεί μέσα. Εν τω μεταξύ στο πορτάκι του κοτετσιού είχε καταφθάσει και ο Άργος, ένας πανέξυπνος σκύλος της ράτσας μπόξερ. Κοίταζε παραξενευμένος την όλη διαδικασία, 

Τότε ήταν που μου ήρθε η φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήσω τον Άργο.

Αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο σκυλί. Ήταν ένα φιλαράκι που αλληλοκαταλαβαινόμασταν!

Πήγα και άνοιξα το πορτάκι τον έβαλα μέσα στον περιφραγμένο χώρο, τον πήγα στο κλουβάκι του λαγού  και του είπα έντονα "Άργο, που είναι ο λαγός;" και επανέλαβα πιο έντονα με την εντολή, "βρες τον!"

Λες και του έβαλαν μοτεράκι. Σε λιγότερο από ένα λεπτό, τον είχε ξετρυπώσει. Και έτσι άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό! 

Μπρος ο λαγός, πίσω ο Άργος. Έτσι γίναν αρκετοί κύκλοι χωρίς αποτέλεσμα, οπότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα να πάρω μια λινάτσα και να κουκουλώσω το λαγό όπως περνούσε. 

Και πάλι όμως το αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Έριχνα τη λινάτσα και πριν μπερδέψει το λαγό, αυτός πέρναγε από κάτω, πέρναγε και ο Άργος και μετά έσκαγε κάτω.

Δυο τρεις απόπειρες και βάλε και το αποτέλεσμα τζίφος!

Είχα αρχίσει να απελπίζομαι, όταν θυμήθηκα ότι ότι ο λαγός δε μπορεί να δει κατευθείαν μπροστά, αλλά κομματάκι όρτσα, δεξιά και αριστερά.

Έτσι σημάδεψα τη διαδρομή που ακολουθούσαν τα ζωντανά και τη κατάλληλη στιγμή πετάχτηκα μπροστά και ο λαγός στριμώχτηκε στα πόδια μου. Τον έπιασα με προσοχή, γιατί άνετα θα μπορούσε με τα νύχια του να μου κάνει μεγάλη ζημιά, μια τραυματική εμπειρία που είχα αποκτήσει, από κάποιο κούνελο που θέλησαν να τον κανακέψουν σαν γατάκι και σε ανταπόδοση έκανε ένα χέρι σε δραματική κατάσταση. Ευτυχώς καταφέραμε και το μαντάραμε με επιτυχία. Τέλος πάντων πέρασε κι αυτό!

Εντωμεταξύ ο Άργος ήταν δίπλα μου ξεφυσώντας σαν ατμομηχανή γεμάτος περηφάνια για το κατόρθωμά του περιμένοντας την επιβράβευσή του. Κι όπως είπαμε καταλαβαινόμασταν σαν φιλαράκια που είμασταν.

" Εντάξει Άργο, τον πιάσαμε, ήρεμα τώρα. "

 Ένα χάδι ήταν η ανταμοιβή του. Βάλαμε ξανά το λαγό στο κλουβάκι του, το ασφαλίσαμε και βγήκαμε έξω για το καθημερινό πρόγραμμα που είχε απαραίτητα και μια λαχταριστή τυρόπιτα για το φιλαράκι.

Μετά από μερικές μέρες ο λαγός αφέθηκε στο ελεύθερο περιβάλλον, εκτός κυνηγετικής περιόδου, καλοθρεμμένος και ικανός να αντιμετωπίσει τη τύχη του. 

Ίσως κάποια λαγουδίνα να τον βοηθήσει να φτιάξει τη δική του οικογένεια!

Αργύρης Χατζηκυπραίος