ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΙΡΗΜΕΝΑ.... ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ 9 ..
Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΉ ΕΙΚΌΝΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΓΟΣ
Ήταν Σεπτέμβρης, ο καιρός υπέροχος και εγώ απολάμβανα τις καλοκαιρινές μου διακοπές σε ένα πανέμορφο χωριό της Μακεδονίας, τη Κεραμωτή Καβάλας.
Προσπαθούσα να ψαρέψω κανένα λαβράκι, στη σκάλα οπλισμένος με όλα τα καλούδια και το μόνο που έκανα ήταν να ταΐζω τα ψαράκια.΄
Η κοινωνία μικρή και τα νέα μαθαίνονται εύκολα.
Μου σφύριξαν ότι η παρέα στο καφενείο βράζει κόκορα αλανιάρη, που ποιός ξέρει ποιος τον έκλαιγε. Λεπτομέρειες, εδώ μέχρι μοσχαράκι 60 κιλά είχαμε ψήσει σε άλλη περίπτωση. Όπως ήταν τα σύνεργα ψαρικής τα παράτησα χαρίζοντας τα στον αγγελειοφόρο της υπέροχης αυτής είδησης.
Το πόσο κρασί μπορεί να σηκώσει ένας πεντάκιλος κόκορας, όταν υπάρχει καλή παρέα, χωρίς παρεξηγήσεις και βασικά σαν αντροπαρέα, που δεν χρειάζεται ο ανταγωνισμός που φέρνει τη γκρίνια με τη παρουσία, του λατρευτού κατά τα άλλα γυναικείου φίλου.
Και τότε ήταν που έπεσε η ιδέα!!
-- Δε πάμε μια βόλτα στην έκθεση της Θεσσαλονίκης;
-- Μα που θα πάμε, σε αυτή τη κατάσταση και ποιο αμάξι μας χωράει όλους;
Η λύση βρέθηκε γρήγορα!
--Θα πάρουμε το ταξί του χωριού,
Έτσι και κλείσαμε!
Επιστρατεύτηκε το ταξί, στριμωχτήκαμε και ξεκινήσαμε! Αμ δε !!!
Ο άλλος είχε επιθυμία να μας δείξει και το χωριό του κάνοντας μια ΜΙΚΡΗ παράκαμψη στο νομό Σερρών, χωρίς να παραλείψουμε σε κάθε χωριουδάκι που συναντούσαμε να σταματάμε και να συμπληρώνουμε με ότι υγρό διέθετε το ταβερνάκι του.
Και πάλι δρόμο και υπαίθριο κατούρημα στις ερημιές.
Σε ένα από αυτά τα υπαίθρια σταματήματα, σε μικρή απόσταση ήταν ένα εκκλησάκι, μικρό με σφαλιστή τη πόρτα, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ένα δέντρο, σχεδόν ξεραμένο που στα κλαδιά του ήταν δεμένα κόμπο γυναικεία εσώρουχα.
Σαν ευσεβής χριστιανός, το μυαλό μου πήγε αυτόματα σε κάποια θαυματουργή εικόνα που βοηθούσε τους πιστούς να θεραπεύσουν κάποια πάθηση που συνδέονταν με το δεμένο επιμελώς εσώρουχο στα σχεδόν γυμνά κλαδιά του.
Γρήγορη η στάση και κανείς από τους φίλους δεν μπορούσε να μου πει για τη θαυματουργή εικόνα. Έτσι έμεινα με την απορία!!
Κάποτε φτάσαμε στη Σαλονίκη, βράδυ προχωρημένο και εμείς τύφλα. Όπως όπως βολευτήκαμε σε ξενοδοχεία, που λόγω της έκθεσης ήταν φίσκα στο κόσμο.
Την άλλη μέρα, όλοι μας ξεσούρωτοι, βρεθήκαμε στο καθορισμένο μας ραντεβού, τρώγοντας ένα πατσά στου Σέργιου, για να φτιάξει το στομάχι, κάναμε τη βόλτα μας στην Έκθεση, τη φχαριστηθήκαμε, θαυμάσαμε τα εκθέματα και σιγά σιγά μαζευτήκαμε για την επιστροφή. Και πάλι το ίδιο μοτίβο με το σταμάτημα σε κάθε χωριό, μεζεδάκι κρασάκι και πάλι δρόμο.
Και πέρασαν οι διακοπές και τα χρόνια και η θαυματουργή εικόνα στο παράξενο εκκλησάκι είχε ξεθωριάσει στη μνήμη, αν και κάπου, σε κάποια άκρη του μυαλού μου εκκρεμούσε σαν μια απορία άλυτη.
Θα είχαν περάσει 25 χρόνια περίπου και πάλι με μια παρέα σε κάποιο άλλο χωριό της Μακεδονίας, το γραφικό Λουδία, με μια παρέα από φορτηγατζήδες, πίνουμε τα τσιπουράκια μας, τις μπυρίτσες μας και γενικά προσπαθούμε να αδειάσουμε το μαγαζί από οτιδήποτε αλκοολούχο..
Το τι μπορείς να μάθεις από φορτηγατζήδες, είναι ασύλληπτο. Και μέσα σε όλα , τότε ήταν που μου έκανε κλικ και ρώτησα ένα πολύ καλό μου φίλο που κοκορευόνταν ότι δεν υπήρχε δρόμος ή δρομάκι που να μην το είχε περάσει σε όλο το νομό Σερρών.-- Ρε φιλαράκι, λύσε μου νια απορία που χρόνια τώρα με τριβελίζει. Είναι ένα εκκλησάκι με θαυματουργή εικόνα, που δίπλα του σε ένα δέντρο οι πιστές δένουν εσώρουχά τους που αντιπροσωπεύουν την πάθησή τους, σαν ικέτες για την ίαση τους! Ποια είναι αυτή η θαυματουργή εικόνα που κανείς δε γνωρίζει;
Χαμογέλασε και μετά ένα τρανταχτό γέλιο ξεπήδησε από το στήθος του'
--Ποια θαυματουργή εικόνα μου τσαμπουνάς, το ξέρω το εκκλησάκι, το ξέρω και το δέντρο. Εσύ δε ξέρεις το μάγο.
--Το μάγο, ποιο μάγο;
--Δίπλα , λίγο πιο κάτω, υπάρχει μια χαράδρα και εκεί έχει το σπίτι του ο μάγος! Χοντρή μπίζνα. Οι Μερσεντές πάνε κι έρχονται με κάτι μεγαλοκυρίες, πρόθυμες να σκάσουν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, προκειμένου να δέσουν με μαύρη μαγεία, το άτυχο θύμα που έπεσε στα δίχτυα τους, όσο για την αστυνομία της περιοχής, τους πήγαινε μαλλί να τα βάλουν με το μάγο, από φόβο της κατάρας στο κεφάλι τους. Έτσι είναι, λοιπόν, που ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται!
Μετά από αυτές τις εξηγήσεις, τσουγκρίσαμε τα ποτήρια, πήγαμε άλλους δυο γύρους και γρήγορα στα σπίτια μας γιατί είχε ήδη βαρέσει μεσάνυχτα και ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται αυτές τις παράξενες ώρες!
Αργύρης Χατζηκυπραίος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου